Al vaker schreef ik over de merkwaardige neiging van sommige hedendaagse studenten om zichzelf te willen beschermen tegen hen onwelgevallige meningen. Comedians willen niet meer optreden aan bepaalde Amerikaanse universiteiten, studenten eisen safe spaces zonder ‘microagressions’ en kritische spreker Maryam Namazie werd geterroriseerd toen zij sprak aan de Goldsmith Universiteit in Londen. De islamitische mondsnoerders kregen alle steun van de campus-feministen, gedrag dat te vergelijken valt met de wolven prooi toewerpen in de hoop dat ze jou dan met rust laten, zoals in het lied Dodenrit van Drs.P. We weten hoe dat afliep: de onfortuinlijke trojkarijder die zijn hele gezin offerde, wordt uiteindelijk natuurlijk toch zelf opgepeuzeld. Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg.

Met lieden aan boord van onze trojka die liever de vrije meningsuiting in brokjes overboord gooien dan dat zij met mogelijk kwetsende ideeën geconfronteerd worden, zullen we Omsk nooit bereiken. Dat de generatie-millennial dit niet lijkt te willen inzien, is meer dan zorgwekkend: een generatie academici die in een bubbel van sterielfatsoenlijke, niet-confronterende standpunten opgroeit, zal niet in staat blijken het hoofd te bieden aan een lastig, onontkoombaar dingetje dat wij ‘de realiteit’ noemen. Hoewel de luie-denkers-favoriet ‘ejr bestaat helemaal niet zo iets als dé waarheid hoojr’ daarmee moet afrekenen, maar dit ajrgument zal niet afdoende blijken.

Gelukkig schitteren er sprankjes hoop. Dinsdag promoveerde Machteld Zee aan de Universiteit Leiden op een geruchtmakende dissertatie over shariarechtbanken en de rol die de multiculturalisten spelen in het ontstaan en gedogen daarvan. Kijk eens aan, een heleboel onaangename waarheden (maart 2014) en duidelijke conclusies (uit proefschrift) van dr. Zee die helemaal niet mogen in de safe spaces van de mentale weekdieren. Ook de laudatio van haar promotor, professor Paul Cliteur, zou niet door de safe space-keuring komen.

Wat raar is, is dat de mensen die het hardste gillen om bescherming tegen de realiteit, de mensen die de teerste fijngevoeligheid voorwenden om niet te hoeven nadenken, ook altijd de mensen zijn die grove middelen niet schuwen om anderen de mond te snoeren. Het voorbeeld hierboven van Namazie illustreert dit, maar ook de reacties op het optreden van controversiële columniste Katie Hopkins aan Brunel University. Te hopen valt dat het werk van Zee niet zal leiden tot verkettering en uitsluiting, maar tot discussie en uitwisseling van ideeën. Zeg maar, waarvoor men vroeger naar een universiteit ging. In plaats van voor het afdwingen van gebedsruimten en het louter aanhoren van zelfbevestigende suikerspinmeninkjes. In die zin zie ik dit als een soort lakmoesproef voor de stand van zaken aan Nederlandse universiteiten.

Opdat wij allen heelhuids de mooie stad Omsk bereiken. Trojka hier, trojka daar, een safe space is een groot gevaar.