2015 was het jaar waarop wij niet langer de andere kant op konden kijken. Niet alleen islamkritische politici, journalisten en satirici lopen het gevaar ritueel te worden geslacht door de jihadisten. Niet alleen Joden, homo’s of afvalligen zijn het doelwit van extremistische moslims. Nee, zij willen ons allemaal dood hebben en dus zijn we opeens allemaal bang. En dat, hoe vreemd het ook mag klinken, is winst.

Het jaar begon nog wel zo positief voor alle aanhangers van het adagium van “het zal mijn tijd wel duren”. Want vreemd genoeg waren de aanslagen van 7 januari op de redactie van Charlie Hebdo en van 9 januari op de Hypercacher in Parijs juist een bevestiging van de gedachte dat moslimterroristen alleen ‘legitieme’ doelwitten uitkiezen. Althans, in de gedachtekronkels van zieke, laffe geesten als Peter de Vries die, terwijl de lichamen van Charb, Cabu en co nog nauwelijks koud waren, al ongeïnterrumpeerd bij de publieke omroep mochten verklaren dat de redacteuren van Charlie het allemaal gewoon aan zichzelf te wijten hadden.

Die Joden waren ook wel erg Joods en de Gaza-oorlog was nog geen jaar geleden, dus vroegen zij er eigenlijk ook wel een beetje om

Dit beeld werd nog eens versterkt toen nog geen week later Omar Abdel Hamid El-Hussein het vuur opende op cultureel centrum Krudttønden in Kopenhagen, in de hoop Lars Vilks te doden. Vilks had ooit de profeet Mohammed getekend als een keffend hondje, in het wereldbeeld van de Peter de Vriezen dus meer dan voldoende reden een kogel door het hoofd te krijgen. Nee, wie zich netjes gedroeg tegenover moslims en ruim om hun XXL-tenen stapte, had niets te vrezen in de eerste maanden van 2015.

Consequent verzwegen

Oké, dat zowel in Parijs als in Kopenhagen en passant ook Joodse doelen waren aangevallen (Hypercacher: vier doden, synagoge: een dode) paste wat minder in dit narratief, maar werd vrij consequent verzwegen door de heren analisten. Bovendien, die Joden waren ook wel erg Joods en de Gaza-oorlog was nog geen jaar geleden, dus vroegen zij er eigenlijk ook wel een beetje om.

Niets aan de hand dus, want genocide in Afrika en het Midden-Oosten (what else is new?), een onthoofding op het Franse platteland en een verliezer met een Kalasjnikov in de Thalys waren niet voldoende om Henk en Ingrid, laat staan Mo en Khadija, te laten sidderen voor het gevaar van de gewelddadige islam in Europa. De brave burger kon rustig naar de kroeg blijven gaan, een partijtje voetbal bekijken of een metalconcert bezoeken.

Koran en hadith

Op 13 november was dat allemaal voorbij. De door koran en hadith gevoede bloedlust van de Islamitische Staat maakte voor eens en (hopelijk) altijd duidelijk dat niemand veilig is. De Frans-Belgische IS-cel deed wat we blijkbaar in de jaren na 9/11 vergeten waren: zoveel mogelijk slachtoffers maken onder zo onschuldig mogelijke burgers. Toen de tranen waren opgedroogd, bleek Europa bang, heel bang. En terecht.

Wegkijkers, ja-knikkers en blo’ Jannen lopen even groot gevaar als islamkritische politici, journalisten en satiristen. Welkom bij de club!

De angst voor islamitische terreur is op 13 november in Parijs gedemocratiseerd. Opeens bleek dat iedereen het slachtoffer kon worden van het lakse beleid jegens geradicaliseerde moslims, het gebrek aan controle op teruggekeerde Syriëgangers en de wijd open buitengrenzen van ons continent. Opeens is het lidmaatschap van de VARA, GroenLinks of D66 geen garantie meer voor veiligheid. Wegkijkers, ja-knikkers en blo’ Jannen lopen even groot gevaar als islamkritische politici, journalisten en satiristen. Welkom bij de club!

Schilderswijk

Wie nu overweegt niet naar dat grote feest te gaan met Oud en Nieuw omdat het een wel erg gemakkelijk doelwit is voor die salafisten die niet op 31 december patrouilleren in de Schilderswijk, weet eindelijk hoe Joden zich elke dag voelen wanneer zij hun kinderen naar school brengen in Buitenveldert. Misschien zijn zij nu zelfs veiliger dan de gemiddelde Nederlander, de IS’ers zullen immers eerder een soft target dan een goed beveiligde synagoge uitkiezen voor hun moordwoede. Dat weeë gevoel in de buik wanneer u bedenkt dat u volledig bent overgeleverd aan de competentie van de veiligheidsdiensten en de bereidheid te sterven van de lokale salafi-jihadist, is wat Geert Wilders, Ayaan Hirsi Ali en zoveel anderen, minder beveiligd dan deze twee kopstukken, al een decennium lang voelen.

En weet u wat? Het is niet meer dan eerlijk dat wij dit nu allemaal voelen. Dat Joden, afvalligen en critici niet langer de Kop van Jut van de islam en de bliksemafleider van onze samenleving zijn. Misschien leidt de democratisering van de angst er wel toe dat de democratie eindelijk haar spierballen laat zien en serieus werk maakt van de strijd tegen de extremistische kanten van de islam. In Frankrijk gebeurt dat al, laten we hopen en bidden (naar Rome, Jeruzalem of Mekka) dat er geen Nederlandse Bataclan nodig is voordat ook de politiek in Den Haag maatregelen gaat nemen om haar burgers te beveiligen. Alle burgers dus.