Het vluchtelingendebat heeft een nieuw symbool erbij. Dit keer geen dood kind in de golven of op het zand, maar een spartelende middelbare mevrouw uit Oranje, Drenthe. (Een gehucht van verzet dat Oranje heet, stond het in een roman dan zou de lezer het hoofdschuddend afdoen als weinig subtiele symboliek.) Een vrouw die, geconfronteerd met 700 extra vluchtelingen in haar dorpje van 140 zielen, haar frustratie niet langer de baas was en zich in een ietwat melodramatische geste voor de auto van staatssecretaris Dijkhoff posteerde. Dijkhoff werd ‘belaagd’, heet het dan in de media. Nouja, okee. De tik tegen de spiegel die een omstander de wegscheurende bolide uitdeelde, was onnodig en onbeschaafd.

Verder hebben de inwoners van Oranje gewoon gelijk.

Hun verzet is volkomen terecht. Zonder morren huisvest het dorp al 700 asielzielen, het is niet dat de gemeenschap zich volstrekt antisociaal opstelt ten opzichte van hun medemens in nood. Als het het COA en de stas vervolgens behaagt om dat aantal te verdubbelen, zonder inspraak, zonder kennisgeving, waardoor de verhouding dorpelingen: asielzoekers 1 : 10 wordt, tonen de Oranjenaren zich van hun beste kant.

Zij komen in verzet en doen dat niet tegen of ten koste van de aanwezige vluchtelingen of opvanglocaties, maar komen verhaal halen bij de verantwoordelijken voor dit absurde idee. En zij nemen plaats bij de late night babbelbox van Jeroen Pauw, waar zij likkebaardend als boertige hapjes volksvermaak worden opgediend maar zich ongetwijfeld tot teleurstelling van de sociaaldemocratische omroep ontpopten tot redelijke, mondige burgers. Ja, prima, 700 man op een bevolking van 140. Maar nee, 1400 man op een vakantiepark ongevraagd doordrukken, zij zijn wel goed maar niet gek. Zij zijn in hun reactie een toonbeeld van rationaliteit, proportionaliteit en medemenselijkheid.

En precies dat zit de welkombrigades zo dwars. Zij willen schuimbekkende kaalkoppen zien, hakenkruisen op asielcentra, stamelende paupers waarbij je de spelfouten zelfs kunt horen als ze praten, simpele zielen die glunderend met Wilders op de foto willen. “Ik schaam me voor mijn landgenoten”, monkelen ze dan nuffig en ze tweeten nog maar een godwin. Maar de kwestie-Oranje, daar hebben ze geen antwoord op. De schoffering van de inwoners is grotesk en evident, hun reactie is (tot op het moment van schrijven) voorbeeldig en gericht tegen de juiste instanties en personen, en er is geen speld tussen te krijgen dat 1400 man huisvesten in een populatie van 140 gewoon niet kán.

Dus, bij gebrek aan argumenten, moet het maar weer over de tóón van het protest gaan en over de malle kapsels van de dames bij Pauw, en oh ja, de kapotte autospiegel van de ‘belaagde’ Dijkhoff. Dijkhoff, die in die beschadigde auto naar zijn rustige woonwijk reed, onderweg druk whatsappend met een Oranjese ondernemer.

“Gast, ze wilden dat ik die 700 asieltypes ergens anders zou onderbrengen. Logische vraag van die lui, op zich, waarom hier? Maar Hennie, sorry man, ik moet dat volk bij jou kwijt. Ik betaal al jaren voor 1200 man terwijl je er maar 700 hebt zitten. Evengoed nog een topdeal, wat jij. Morgen squashen? Mzzl!”