Gewoon mensen die we hier keihard nodig hebben! Volgens de Britse econoom Legrain in de Vrij Nederland, dan. Illegalen zijn arbeidskrachten, consumenten en ontwikkelaars van hun thuisland, stelt hij, dus of we als de sodemieter alle landsgrenzen willen afschaffen.

Dat hij dit roept vanuit een moreel perspectief, blijkt pas aan het einde van het interview. Legrain vindt dat grenzen oneerlijk zijn, omdat rijke, hoogopgeleide westerlingen kunnen gaan en staan waar zij willen, terwijl arme Afrikanen vast zitten op de lokatie waar zij geboren zijn. Daar heeft hij economisch bijpassende feiten bij gezocht.

Zo vergelijkt hij transmediterrane migratie met de trek van hoogopgeleiden van het platteland naar de stad. Op een boerenerf blijven is zonde als je erg ambitieus en intelligent bent, betoogt hij, je gaat naar een universiteit en maakt wat van jezelf. Door alles uit jezelf te halen wat er in zit, draag je meer bij aan de maatschappij dan als koeienmelker. Leg er een grens tussen en zo’n verhuizing is opeens een probleem! (En racistisch, zegt hij tussen de regels door.)

Wat Legrain negeert, is dat een Nederlandse boerenzoon die naar de Randstad trekt, geen taalprobleem heeft (nouja een beetje), uit dezelfde cultuur komt, ouders heeft die hebben bijgedragen aan Nederland en, mocht het tegenvallen aan de universiteit, een plan B heeft om op terug te vallen.

Daarbij is de mythe dat de dobbervlotjes vol zitten met chirurgen en raketgeleerden ook wel zo’n beetje doorgeprikt, onderhand. Op zijn best zijn het jonge, sterke werkkrachten, maar de eerste ISIS-leden zijn al gesignaleerd. Het is een denkfout om elke immigrant als werkkracht te zien en cultuur (of andere problemen) volkomen buiten beschouwing te laten. Ook de vredelievende types zijn niet zomaar en exclusief ‘aspergesteker’ of ‘bejaardenwasser’. 

Legrain spreekt zichzelf tegen als hij stelt dat immigranten nuttig zijn voor de economie. Om te beginnen is het positieve saldo van immigranten op het Nationaal Inkomen van + 0,4% vertekend wat betreft het aandeel van bootillegalen. Je zou dat moeten berekenen naar afkomst. De komst van Japanners, Europeanen en Amerikanen zal best puik zijn voor de economie, die van Libiërs, Somaliërs en Syriërs daarentegen… Maarja, dat is statistische apartheid en dat moeten wij niet willen met ons allen. En illegalen zijn niet eens meegenomen in die statistiek. Daarnaast stelt hij dat mensen hier consumeren, en daarmee dus bijdragen en banen creëren. Verderop in hetzelfde betoog zegt hij dat immigranten hun arme herkomstregio’s helpen opbouwen door geld naar huis te sturen. Ondanks alle sociale vangnetten hier te lande kan ook een immigrant een euro maar één keer uitgeven, dunkt mij, wie geld naar huis stuurt zal dus hier minder besteden.

Het selectieve feitjesfestijn gaat door. Weten wij wel dat één van de drie Nobelprijswinnaars immigrant is? Euhm ja. Bijzonder excellerende mensen zijn veelgevraagd en zullen nogal eens emigreren om aan een instelling te werken die hun werk het beste faciliteert. Op deze kaart ziet u hoe veel Nobelprijswinnaars uit Afrika afkomstig zijn. Op het hele Afrikaanse continent werden 25 Nobellaureaten geboren, op het totaal aantal emigranten uit die regio is dat precies niks. De kans dat er as we speak eentje in de Middellandse zee dobbert is nihil.

Ook komisch is het voorbeeld van de verrijking van al die exotische culturen: als hier Kirundi-sprekende mensen aanwezig zijn, bereiken we die regio veel beter! Te gek, alleen ik heb nog nooit van Kirundi gehoord en moest het opzoeken. Het blijkt een taal die voornamelijk gesproken wordt te Burundi, wat de geringe vraag naar Kirundi-sprekende arbeidskrachten zou kunnen verklaren… Wat precies het nut is van contacten met lokale Burundezen, anders dan mensen die in hun eigen taal tegen ze kunnen zeggen “OMG het is hier awesome, kom ook!” laat Legrain in het midden.

De moraalpaal van het verhaal blijft gewoon onversneden idealisme. Grenzen zijn gemeen en mondiaal kunnen we allemaal vriendjes zijn en aan elkaars culturen bijdragen. Daarbij negeert Legrain dat Nederland (en Europa) helemaal geen volledig vrije markt kennen, en een comfortabel sociaal vangnet hebben. Hij schrijft de ellende met de multicultuur toe aan onze houding tegenover eerdere immigranten (eigen schuld!) en voorziet een veelkleurige elventuin waarvan in de praktijk nog nimmer enig bewijs is waargenomen. Verder maakt hij de fout iedere Afrikaanse immigrant als een arbeidskracht te zien, en dat is maar zeer de vraag. Er zullen gerust eerlijke, intelligente mensen zijn die deze kant op willen, maar ook ordinaire profiteurs. En vooruit, wie weet, een Nobelprijswinnaar.