Vroeger had je Kinderen voor Kinderen. Of misschien bestaat dat nog steeds. Geen idee want ik ben tegenwoordig allergisch voor VARA-jugend met Gooische R en een even verschillig als naïef repertoire, dus de sociaaldemocratische nachtegaaltjes in modieuze doch koddige outfits mijd ik als open ebola. Sinds hedenmorgen echter, zingt er onophoudelijk een KvK-klassieker door mijn moede brein.

Als ik de baas zou zijn van het journaal
Dan werd meteen het nieuws een heel stuk positiever
De hele wereld werd meteen een beetje liever,
want ik negeerde alle narigheid totaal.

(Gooische R er dus bij denken, en het afschuwelijke koor-arrangementje)

Dat grote mensen graag met bommen willen spelen
Da’s ouwe koek die krijg je altijd op je bord.
Maar wat ik aan de mensen mee zou willen delen,
dat is nieuws waarvan je vrolijk wordt.

Dat kwam door dit nieuwsberichtje, over hoe mensen zelfies maken met het internationale symbool voor “Loser” voor hun ijdele bakkes, hetgeen dan “Liefde” zou moeten uitdragen. Tegen de berichtgeving over terreur enzo. “Schrijver Maurits Koelewijn en fotograaf Merijn Roubroeks uit Amsterdam Oost zijn een ‘Liefdescampagne’ gestart. Met liefdevolle selfies wil het duo tegenwicht bieden aan berichtgeving over oorlog en terreur.”

“Want ik negeerde alle narigheid totaal.”

Behalve Kinderen voor Kinderen op repeat is ook nonstop binnensmonds braken een symptoom van het lezen over deze dwazen. Hoezo moeten we “tegenwicht bieden aan berichtgeving over terreur”? Is er minder terreur als imbecielen zelfies maken? Denken mensen die over terreur lezen, ‘omijngod werd de hele wereld maar een beetje liever, ik moet NU foto’s zien van zelfingenomen gekken met een klauw voor hun harses en dan gaat al die stoute terreur vanzelf weg want zelfs terreur is niet opgewassen tegen zo veel bloementuin-wensdenken’? Is berichtgeving over oorlog en terreur de schuld van een gebrek aan liefde? Zou het beter worden als die gemene berichtgeving gewoon eens ophield met verslag doen van terreur?

Ik weet het niet.

Ik probeer radeloos het Jolo Kinderkoor in mijn hoofd het zwijgen op te leggen door extraveel ISIS onthoofdingsfilmpjes te kijken, u snapt, ik moet tegenwicht bieden aan de stuitende berichtgeving over hipsters en hun geposeerde surrogaatliefde. Maar de blije Oilily-stemmetjes blijven maar snerpen, “de hele wereld werd meteen een beetje liever/want ik negeerde alle narigheid totaal.” Misschien heeft de terreur al gewonnen. De welhaast misdadige ontkenning van de ontwrichtende effecten van terreur door lieden die menen dat een ‘liefdescampagne’ een tegenwicht vormt tegen deze golf van dood en verderf is weinig anders dan de kinderlijke journaal-fantasie van de KvK-blagen. Alleen ik ben zo bang dat deze figuren het menen. De Grote Mensen zijn mentaal niet ouder dan acht, tegenweurdig.

Beeld: Losers van de Facebookpagina, grappig want kennelijk is het zomer met blaadjes aan de bomen en mensen in T-shirts. Ook ‘winter’ is slechts een kwestie van nare berichtgeving.