Genoeg gezeurd over achterstelling van de vrouw. Vrouwen die dat beweren, spreken niet uit mijn naam. Wil je de situatie veranderen? Begin bij jezelf en stop met het verbaal castreren van de andere sekse. Wees liever nieuwsgierig want wij vrouwen kunnen nog veel leren van ‘de man’.

Ja, natuurlijk had deze ruimte kunnen worden gevuld met nog een artikel over terrorisme, islamitisch extremisme of Europa en de ramp die zich de laatste weken voltrekt, met Brussel als belegerde stad en de westerse levenswijze die door een stel barbaren wordt ondermijnd. Maar het gaat deze keer, zoals ik hoofdredacteur Joshua Livestro voor de Parijse aanslagen op Twitter beloofde, over iets anders: namelijk over het ergerlijke gedrag van zogenaamde ‘feministen’ die onze samenleving in mijn ogen torpederen en de man willen ontmanlijken. Ik doe daar niet aan mee.

Vileine manipulatie

Zal deze column iets nieuws vertellen? Nee. En zal het ongenuanceerd en generaliserend lijken? Zeker. Maar het is hoog tijd dat het wordt gezegd, want het bashen van ‘de man’ door sommige zichzelf feminist noemende vrouwen (Asha ten Broeke, Sunny Bergman en vele anderen) wordt mij te gortig. De manier waarop vrouwen proberen ‘de man’ met vileine insinuaties buiten spel te zetten, begint wanstaltige vormen aan te nemen. En dat alleen maar omdat wij als vrouwen geen verantwoordelijkheid nemen voor ons eigen aandeel in het interessante spanningsveld tussen man en vrouw.

Hele kuddes vrouwen uiten zich over het dominante gedrag van ‘de man’ en beklagen zich daarover

Hele kuddes vrouwen uiten zich op Twitter, in documentaires en wat dies meer zij, zich beroepend op een zoveelste feministische golf, met rants over het dominante gedrag van de man. De male chauvinistic pig wordt anno 2015 opnieuw voor alles verantwoordelijk gesteld, in het groot en in het klein: voor oorlogen en honger, voor besnijdenis (heb het zelf gezien in Ethiopië, en het waren echt de vrouwen die daarvoor in eerste instantie verantwoordelijk waren), voor het feit dat vrouwen nog altijd minder verdienen dan mannen, voor het feit dat mannen nog steeds een meerderheid vormen in besluitvormende instellingen, grote ondernemingen, in de politiek, de rechtspraak etc. Een artikel in De Volkskrant, waarbij de opmaak het waagde om een foto met hoge hakken te publiceren als symbool voor vrouwen aan de top (of liever het gebrek daaraan) werd met hoon ontvangen. Inmiddels is de gewraakte foto verwijderd. Dames: wake up. Zullen we eens gaan accepteren dat we meer tegen elkaar vechten dan tegen ‘de ander’?

We vechten elkaar de tent uit

Een groot aandeel in de achterstand van de vrouw op maatschappelijk gebied hebben we aan onszelf te danken. In het reptielendeel van ons brein vechten velen van ons elkaar nog steeds de tent uit als het gaat om de aandacht van het alfamannetje. Dat doen we niet bewust, we doen het niet zichtbaar, want vechten kunnen mannen alleen al biologisch beter. Maar wij hebben een wellicht effectiever wapen: we manipuleren onbewust achter de schermen, dusdanig dat we onze ‘concurrentes’ figuurlijk richting graf sturen. We vechten niet open, niet eerlijk, maar weten heel goed hoe we ‘die andere vrouw’ kunnen afmaken. Ons vermogen te manipuleren, waar ‘de man’ over het algemeen vanuit zijn wezen geen weet van heeft, zorgt voor een verdeel-en-heers politiek waar we als sekse zelf het slachtoffer van worden.

Die man moet vooral moet gaan lijken op ons, vrouwen… Hoe meer ze dat doen, hoe minder sexy ik ze vind

Er heerst een gebrek aan zusterschap en zo laten we elkaar heel simpel tegen elkaar uitspelen. We doen dat zelf. Ja, het is waar, we zijn in de loop der eeuwen zo geconditioneerd. Maar is het niet tijd dat we dat nu eens achter ons laten? Dat we uit de grot komen? Het is een loopgravenoorlog die ons niet verder brengt. Als het ons niet lukt om de rechtmatige rol in de maatschappij op te eisen die ons toekomt, wijten wij dat aan ‘de man’, die in de tussentijd van ons niet meer ‘man’ mag zijn. Die vooral moet gaan lijken op ons, vrouwen… Hoe meer ze dat doen, hoe minder sexy ik ze vind.

Broederschap, kippenoorlog

Ooit was ik jaloers op ‘die man’, die met zijn vrienden uit kon gaan feesten, die ondanks een gezonde concurrentiestrijd maatjes bleef en ondanks alles een soort broederschap kon vormen. Totdat ik ontdekte dat ik zelf een aandeel had in die afgrijselijke kippenoorlog: andere vrouwen alleen maar als concurrenten zien: mijn borsten een beetje hogerop dan jij, mijn hakken een beetje hoger dan jij en intussen de man verantwoordelijk stellen voor het feit dat we dat spel zelf in scene zetten. En ja jij, dame op links, die zichzelf ziet als de ultieme bevrijde vrouw, doe nu niet alsof je het in Keulen hoort donderen. Ik heb je meegemaakt.

Manipulatie is een vrouwelijke eigenschap. Iedere man die manipuleert verliest iets van zijn mannelijkheid

Mijn oproep is: zullen we daar eens mee stoppen? Ik draag pushup beha’s omdat ík dat lekker vind. Ik draag hoge hakken omdat ík die fijn vind. Wil je dat niet? Even goede vriendinnen, maar sta je daar alsjeblieft niet op voor. Veroordeel mij daar niet om. Dat manipulatieve van ons vrouwen? Ik ben er klaar mee; veel erger dan hoge hakken. Ik zag het bij mezelf, ik het zie het bij andere leden van onze sekse. Ja, hoor ik vragen, maar manipuleren mannen dan niet? Zeker. Maar manipulatie is in principe een even abjecte als geaccepteerde vrouwelijke eigenschap. Iedere man die manipuleert, verliest iets van zijn mannelijkheid. Dat voelen wij vrouwen instinctief aan en we weten allemaal wat met die mannen gebeurt. We vinden ze niet meer sexy. Hebben we dat spel door dan is het exit, want we kennen het beter dan hij.

Kijk eens in de spiegel

Vrouwen hebben een zeer terechte strijd gestreden voor gelijke behandeling en rechten, om als gelijkwaardige partner in de samenleving te worden gezien, om een plek te veroveren die verder ging dan het aanrecht. Maar elke vrouw die nu nog ‘de man’ verwijt niet hogerop te komen, moet eens in de spiegel kijken. Anno 2015 zijn we meer dan gebekt. We kunnen heel veel mannen met een paar vileine opmerkingen buitenspel zetten, ze tot op het bot vernederen of hem op andere wijze onthouden van intimiteit, vriendschap, partnerschap of seks. Velen van ons doen dat. En iedere keer dat we dat doen, verliezen we zelf ook.

Die arme metroman, die zo zijn best doet een goede vader te zijn, een god te zijn in bed, die zich staande probeert te houden in de maatschappelijke jungle

We slaan door, om die daadwerkelijke laatste stap in het feminisme niet te hoeven maken, om te erkennen dat we mannen in sommige opzichten toch écht nodig hebben. Om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor onze rol in de samenleving. We maken onszelf te schande. Die arme metroman, die zo zijn best doet een goede vader te zijn, een god te zijn in bed, die zich staande probeert te houden in de maatschappelijke jungle, die op de barricaden gaat voor gelijke behandeling van man en vrouw, en dan nog het lid op de neus krijgt omdat wij als wijven al onze ellende projecteren op dat andere ‘ras’ (het enige andere ‘ras’ dat er wat mij betreft is), de man. Eh, donder op dames, niet in mijn naam.

Falen

Mannen en vrouwen hebben elkaar nodig, op deze planeet, voor de balans. Verschillen we? Jazeker. En dat is maar goed ook. Ik vind het ontzettend leuk en enerverend om de zeer waardevolle mannelijke ratio, emotie en gevoelsleven tegenover de zeer waardevolle vrouwelijke emotie, ratio en intuïtie te stellen. Dat maakt het leven spannend. Zullen we elkaar ooit honderd procent begrijpen? Ik hoop van niet, want ook dat maakt het spanningsveld zo interessant. Maar laten we stoppen die ander verantwoordelijk te stellen voor het ‘vrouwelijke’ falen. Dat falen, dames, veroorzaken wij uiteindelijk namelijk helemaal zelf.