Journalistiek begeeft zich doorgaans op het snijpunt van macht en moraal, waar goede (en minder goede) bedoelingen botsen op de werkelijkheid. Bij jalta was deze week aan beschouwingen over die thema’s dan ook geen gebrek.

Onbegrensd machtsmisbruik en oppositionele hang naar de terugkeer van de heerschappij van het recht, zo zou je de serie reportages van Bart Schut over Venezuela kunnen samenvatten. Het eerste deel ging over de enorme onveiligheid in het land, deel twee over de schrijnende armoede in een van de olierijkste landen ter wereld, en deel drie over de op sterven na dode democratie die door de socialistische machtshebbers schaamteloos wordt gemanipuleerd. Schut is niet optimistisch over de onmiddellijke toekomst van het Chavistische arbeidersparadijs, waar de ethiek het duidelijk aflegt tegen de werkelijkheid, al houdt hij wel een kleine slag om de arm.

Macht kent vele verschijningsvormen. In de afgelopen week kwamen er op Jalta meerdere voorbij. Edin Mujagic schreef over ECB-president Mario Draghi, de man die mogelijk de geschiedenis in zal gaan als een van de weinige centraal bankiers die in hun ambtstermijn nooit de rente verhoogden, een beleid dat overduidelijk ten koste gaat van spaargeld en pensioenen.  Ferdi de Lange besprak Robert Caros prachtige biografie van de Amerikaanse stadsarchitect Robert Moses, de man die met zijn grote bouwprojecten mede vorm gaf aan de machtigste stad op aarde, New York City. En Esther Voet pleitte in haar wekelijkse column voor de oudst bekende vorm van macht, namelijk de zwaardmacht. Tegen de anti-ethiek van de islamitische terreur helpt volgens haar maar een ding: geweld met tegengeweld beantwoorden. Want ja, kogels helpen wel degelijk tegen terrorisme. Het leest als een ouderwetse oefening in verantwoordingsethiek, als antwoord op het getuigenisethische gepreek van de tegenstanders van militair ingrijpen tegen ISIS.

Behalve over alles wat zich op dat snijpunt van macht en moraal afspeelt, brachten we deze week ook een mooi vraaggesprekje met iemand die zelf regelmatig schrijft over de dilemma’s die voortkomen uit de met elkaar botsende aanspraken van macht en moraal, de Rusland en Duitslandkenner Wierd Duk. Hij grijpt het vraaggesprek aan om te pleiten voor meer op feiten gestoeld debat, minder moraliseren en vooral ook: minder uitschreeuwen van het eigen gelijk. Een mooi pleidooi, waar we ons volledig bij aansluiten!