Keulen bleef ook op Jalta deze week de gemoederen nog behoorlijk bezig houden. 

Media over media. Zo eindigt al jaren zo’n beetje elke discussie over incidenten die raken aan het multicultidebat. Elke keer is het ook even nodig, want zoals Esther Voet uitlegde in haar bijdrage van deze week had men zelfs na het rampjaar 2015 nog altijd niets geleerd en niets vergeten: “Kijk naar de Volkskrant, die op 5 januari slechts een paar regeltjes aan ‘Keulen’ wijdde, terwijl het nieuws al lang en breed op straat lag. Kijk naar de opiniewebsite Joop.nl. Het is bijna lachwekkend om te lezen hoe opperhoofd Van Jole gerespecteerd journalist Wierd Duk probeerde te tackelen omdat die het waagde simpele feiten naar voren te brengen.” Wat volgde was een gepassioneerde oproep aan het journaille om nu eindelijk eens de moed van de eigen overtuigingen te volgen. Dat vereist behalve moed vooral ook de wil om eigen tekortkomingen tot nu toe te erkennen: “Durf eens in de spiegel te kijken. Met wat minder narcisme en wat meer realiteitszin.” Gaat het gebeuren? Ongetwijfeld niet, maar het maakte het artikel er niet minder belangwekkend om. Lezen dus!

Ewout Klein legde in zijn bijdrage uit waarom progressieve intelligentsia aan het eind van elke rel toch weer tandenknarsend de rijen sluiten. Het had volgens hem te maken met de dwingende invloed van de politiekecorrectheid, die hij besprak aan de hand van de beruchte botsing tussen Christopher Hitchens en diens voormalige vriend Edward Said, een van de ‘founding fathers’ van die ideologische stroming. Hij schetst hoe Saids politiekcorrecte Pavlovreactie op de aanslagen van 11 september voor Hitchens de druppel vormde: “In een speciale uitgave van de London Review of Books, dat verscheen na aanleiding van de terroristische aanslagen, schetste Edward Saïd een beeld van een haast fascistisch Amerika waar Arabieren en moslims dagelijks werden vervolgd dankzij mannen als Paul Wolfowitz, die had gezegd een einde te willen maken aan islamitische regimes die Al Qaida een toevluchtsoord boden. Hitchens kon nauwelijks geloven dat dit artikel door een ontwikkeld persoon, een professor in de literatuurwetenschap nota bene, was geschreven. Hitchens en Saïd hadden in de jaren tachtig en negentig wel vaker verschil van mening – Saïd durfde en wilde niets negatiefs over de islam zeggen, ook al werd het fundamentalisme in de islam in de loop van deze jaren steeds dominanter, het moest altijd op één of andere manier de schuld van Amerika, het Westen en/of Israël zijn – maar het feitelijk goedpraten van massamoord en terrorisme was voor Hitchens de druppel.” Lees hier hoe deze rel afliep, en hoe Saids denken nog altijd invloedrijk is in progressieve kring.

Bart Schut haalde in zijn bespreking van de progressieve reactie op Keulen een andere orientaalse auteur (met Britse wortels) aan in de persoon van Maajid Nawaz. Die introduceerde het begrip ‘the regressive left’, een term die wijst op een politiekcorrecte werkelijkheid die nadrukkelijk contrasteert met het progressivisme dat ze zogenaamd zeggen aan te hangen. De confrontatie met onwelgevallige feiten levert voor deze groep steevast dezelfde reactie op: ‘Des te erger voor de feiten.’ De eigen opvattingen kunnen onder geen beding worden aangepast: “De Goede Zaak mag geen schade worden berokkend. Ook en zeker niet door islamofobische feiten of racistische realiteit. Die paar (honderd) vrouwen in Duitsland mogen best geofferd worden op het altaar van multi-religiositeit en politieke correctheid… Intussen staat Geert Wilders op 41 zetels in de peilingen. Met hartelijke dank aan de Van Joles, de Bennema’s, de Klompen en de Bergmensen. Regressief links maalt niet om een verkrachtinkje meer of minder.” Herlezen van deze prachtige, keiharde column kan hier.