Vrouwen zijn ongeveer net zo grappig als ebola op de kinderafdeling van Auschwitz. U weet dat dit waar is omdat u nu de vrouwelijke ‘cabaretiers’ die Nederland rijk is voor uw geestesoog laat passeren. Dat levert narigheid op als Tineke Schouten, Karin Bloemen en Claudia de Breij. Buitenlandse vrouwen dan? Sarah Silverman, Tina Fey, Joan Rivers! Okee, die zijn grappig, maar in de VS wonen 318,9 miljoen mensen waarvan grofweg de helft vrouw dus duh, daar zit weleens een uitzondering op de regel tussen.

De Opzij, die elk jaar weer de titel ‘meest humorloze blad van Nederland’ wint in de toch loodzware poule met het TROS-kompas, de Schipluider Geref. Boode en de Consumentengidsspecial ‘Zelfzorgmiddelen en prothesen’, wou bewijzen dat vrouwen wel degelijk grappig zijn en derhalve ook eens de eindejaarsconference zouden moeten doen. Daartoe vroegen zij tien vrouwen (blendle link) om een jaaroverzichtje. Dat artikel heb ik voor u gelezen, niets is mij te dol, geen zee gaat mij te hoog voor u, lieve lezer, maar mijn god wat een offer.

Bestaat er zo iets als anti-humor? Dus niet ‘ongrappig’ of ‘serieus’ maar echt de inverse van humor? Ik meen het zojuist ontdekt te hebben. Plaatsvervangende schaamte, een stil, doods verdriet en een kolkende neiging tot zelfbeschadiging hield ik over aan het lezen van de oudejaarsbespiegelingen van de dames.

Korte duiding van het gebodene, zodat mijn lijden niet vergeefs was, en het u bespaard kan blijven.

1. Martine Sandifort. Die is echt heel leuk als Dokter Corrie! Dit begint goed. En eindigt afschuwelijk, met een Max Tailleur-grap uit 1953 over een vrouw die met gemak 350 aanslagen per minuut haalt. Daartussenin een flauw betoogje over de emancipatie van terrorisme.

2. Kiki Schippers. Wie? Een Cameretten-meisje, kennelijk. Een lijstje goede voornemens is haar eindejaars-bespiegeling. De vele obligate verwijzingen naar een mannenverslindend leven worden afgewisseld met Bridget Jonesiaanse puntjes over drankmisbruik. Joe.

3. Jacquelien de Savornin Lohman. Wie? Een hoogbejaarde D66-senator, en hoewel dat op zich een goeie grap zou zijn is dit gewoon echt waar en meteen het enige potentieel grappige aan deze vrouw. Goeie god. Waarom toch allemaal.

4. Liz van Olden en Victoria Osborn. Het wordt eentonig, maar: wie? Ook weer Camerettenmeisjes, zo blijkt. Zij duiden het jaar in #hashtags met enge, veelal Engelstalige neologismen. Ongetwijfeld bedoeld als parodie op coaching- en mindfullnessgezwam maar dit is al vaker, eerder en beter gedaan dan deze onleesbare brij. Zelfs voor de generatie Instagram niet te volgen en niet grappig.

5. Matroesjka. WIE? Wat de fuck Opzij, hebben jullie gewoon een briefje bij de Marqt opgehangen om aan tien vrouwen voor dit stukje te komen ofzo? Enfin, Matroesjka blijkt een duo bestaande uit Lisa Loeb en Janneke Rinzema en de twee bespreken het jaar 2015 in paradoxen waaruit vooral met blijken hoezeer zij zelf Deugen. Lekker gek tegen de grootwild-jacht zijn maar wel plofkip kopen, oeh la la meisjes toch! Kirrend proza dat de lachspieren in coma wiegt.

6. Katinka Polderman, hehe, eindelijk een min of meer bekende naam. Polderman vergast ons op een liedje over een vluchteling en schetst ettelijke zogenaamde ‘first world problems’ waar zo’n dobbermans hier tegenaan zou kunnen lopen. Moraal van het verhaal: wat hebben we het toch goed en wat zijn vrouwen toch beslist ongrappig.

7. Yora Rienstra. Wie? WIEHIE? Oh iets met kleinkunstfestival en Toren C, mijn humorklieren kruipen rillend als juffershondjes dicht tegen elkaar aan in het vooruitzicht van deze poging tot humor. Na lezing van het stukje zijn ze verkruimeld en verpulverd. Staccato zinnetjes met als hoogtepunt de grap dat Yora als wachtwoord altijd ‘ongeldig’ kiest, omdat dialoogschermen dan zeggen ‘uw wachtwoord is ongeldig’, mocht zij het vergeten.  Een grap die zéker zou oud zou zijn als de Tailleur-witz van Sandifort, als men toen al computers had gehad. Nu gewoon very 2003.

8. Dorine Wiersma. Om godswil wie ZIJN al deze wijven? Nu weer een winnares van de Annie M. G Schmidtprijs (heeej, dat was een wijffie met humor, bedenk ik nu, good old Annie M. G.). Welnu. Madame M. G. zou zich omdraaien in haar grap, sorry, graf om dit stukje. Een druilerige beschouwing over het Nederlandse opinieklimaat, een woestrelevante bijdrage aan het publieke debat in de vorm van een anti-K3 liedje en een moraliserende conclusie over hoe stomme mensen geen gelijk hebben en Dorine Wiersma wél. Sorry, Annie, namens mijn seksegenoten. Echt, heel erg sorry.

9. Louise Korthals. (Als er gewoon geen bekende vrouwelijke humormensen bestaan, Opzij, maak het artikel dan niet. Enfin, deze won het Amsterdams Kleinkunst Festival, kennelijk.) Deze begint haar stukje met een mededeling over (pakt u even een teiltje) haar ongeboren ‘hummel’ (goed leegspugen, spoelen, afvegen) en valt daarmee in de valkuil dat moederschap voor anderen interessant is en potentieel zelfs grappig. De geniale Christopher Hitchens omschreef dit als volgt, in zijn essay Why women aren’t funny: “As every father knows, the placenta is made up of brain cells, which migrate southwards during pregnancy and take the sense of humor with them.” Louise. De nageboorte van je ‘hummel’ (kokhalst u maar even) is grappiger dan jijzelf. Laat ons met rust.

10. Sara Kroos. Sara! Eindelijk een naam die we kennen, en het voorspelt niet veel goeds. Kroos is de Voldemort van de humor: degene wier naam wij niet noemen als het over humor gaat. Niet omdat er, zoals bij de Harry Potter-schurk. zo’n angst heerst voor de blijmoedige krullenbol. Maar gewoon omdat niemand bij het horen van die naam aan humor denkt. Ook nu weer: geen humor te bekennen, alleen maar moraliserend geblaat en de confessie dat de cabaretiere stoned was toen ze dit stukje tikte. Zelfs met drugs de giebels niet weten te vatten, echt, geef het op en wordt lieve sociotherapeute ofzo.