Zelfmoordterrorist Sultan Berzel is nu een groene vogel in het Paradijs. Berzel senior heeft zo zijn eigen manier gevonden om het nieuws dat zijn zoon zichzelf en twintig anderen opblies te Bagdad ‘een plekje te geven’, zoals dat in hedendaagse emo-speak heet.

Volkskrantjournaliste Janny Groen tekent het braaf op in haar stukje, waarin zij de vader verder alle ruimte geeft om lovend over de devotie van zijn zoon uit te weiden. Dat de man het plegen van massamoord doodleuk presenteert als een ticket naar het Paradijs, is een punt dat zij niet aansnijdt. Een kind dat in de tentakels van gewelddadig fanatisme verzeild raakt, zichzelf en tientallen families in het verderf stort en als een hoopje gehakt in een Iraaks graf belandt, het zou voor de meeste ouders aanleiding zijn tot vertwijfeld handenwringen en het knagende besef dat er ergens iets heel erg mis is gegaan. Tenzij je dus zelf net zo geschift en gehersenspoeld bent, dan zie je taferelen uit de hel als de poort naar de hemel.

En wij ons maar afvragen ‘wat die jongeren bezielt’, hier in het comfortabele, vrije westen. Ze hebben alles, krijgen kansen, en toch reizen ze bij tientallen af naar een mistroostige zandbak waar hen een leven vol ontbering, geweld en niet zelden een bloedig einde wacht. Nou, in Berzel senior hebben wij het antwoord, dunkt mij. De theorette van ‘lone wolves’, misfits die in duistere krochten van het internet en op huiskamerbijeenkomsten van geslepen ronselaars worden losgeweekt van school, vrienden en familie, gaat niet op voor de Berzelletjes. Pa wist er van, en toen de bevestiging kwam dat zijn Sultan een martelaar was geworden had hij in ieder geval de zekerheid dat de jongen als een groene vogel rond Allahs troon zou fladderen. Tientallen mensen opblazen wordt gezien als iets prijzenswaardigs, niet in Raqqa of Bagdad, maar gewoon hier in Nederland. Rondom iedere afreisjihadi bestaat een groep thuisblijvers die zelf weliswaar de stap niet wagen, maar zulke massamoorden wel aanmoedigen. De appel viel bij de Berzels niet ver van de boom, we kunnen ons in dit geval het prakkeseren over ‘wat zo’n jongen in ’s hemelsnaam drijft’ wel besparen.

De naargeestige salafistenliefhebber Martijn de Koning, nom de plume ‘Dr. Kromzwaard’, Allahs huisantropoloog aan de UvA en vrind van tout radicaal-islamitisch Nederland, betuigde zijn medeleven via twitter. Met de familie Berzel, wel te verstaan, de familie die geen poot uitstak toen Sultan radicaliseerde. De familie die, vergeef mij de herhaling maar ik vind het nogal een dingetje, het opblazen van tientallen mensen ziet als een zeer geldige reden om in het Paradijs te worden toegelaten.

Screen Shot 2014-12-31 at 9.42.52 AM

Nederjihadis als lone wolves, was het maar zo’n feest. Sommige families steunen hen en loven hun terreurdaden. Kwaliteitscouranten brengen hun verhalen als invoelende human interest-stukjes. Wetenschappers aan gerespecteerde universiteiten plengen krokodillentranen op twitter voor godbetert de daders en medeplichtigen van een massaslachting. Nederjihadis zijn misschien wolven, maar niet eenzaam. Ze zijn omringd door een kudde schapen en als zij hun schaapskleren afwerpen wordt er goedkeurend geblaat door de hele meute.