Hopla, ik gooi m er even kamerbreed in. Vergeeft u mij deze grofstoffelijke vorm van hyperlinken maar het NRC hanteert een betaalmuur die u toespreekt als was u een peuter in zindelijkheidstraining en bovendien weet ik met een linkje nooit zeker of u wel klikt. En het is belangrijk dat u onderstaande tot u neemt. 

1935465_10207793281368284_5597545081519985312_n

Het is een kadertje bij een langer stuk in NRC van een twintigjarig zeurmeisje dat niet tegen reclames met mooie vrouwen kan, want zeurmeisjes zijn nou eenmaal jaloers en onzeker. Daarom zullen we het haar maar niet kwalijk nemen, wie weet komt ze ooit een fijne kerel tegen die haar die onzelfverzekerde malligheid passievol uit het wankelmoedige hoofdje weet te seksen. Daarbij is het zinloos om zulke meisjes van repliek te dienen, meisjesmeninkjes zijn een soort Groundhog Day: al jaren en jaren en jaren elke dag hetzelfde en ze kunnen maar niet ontsnappen aan de herhaling.

Deze mevrouw Buikema echter is in een positie van waaruit zijn de maatschappij kan ondermijnen met het feministisch-relativistische gif dat zij injecteert in onschuldige studenten. Mevrouw is hoogleraar Cultuur en Diversiteit en doet afschuwelijke dingen met genderstudies, Anja Meulenbelt en lelijke wijven. Het is tamelijk verschrikkelijk en in een eerste reactie zijn eigenlijk alleen drankmisbruik en/of zelfbeschadiging een optie. Dus neemt u even een paar minuten voor uzelf, gaan we daarna saampjes closereaden.

Ja? Gaat het weer? Mooi. Nou, het is niet leuk maar het moet maar, de kloosried

Ik wil niet door de stad fietsen en een levensgroot bloot vrouwenlichaam op een reclamebord zien…

Oh. Nou. Dat kan. Ik wil ook weleens dingen niet zien. Wat in de regel goed werkt is ‘niet kijken’, maar soms ontkom je er niet aan. Nieuws over Het Glazen Huis bijvoorbeeld, die obscene liefdadigheidsporno. Of babyboomvrouwtjes met makkelijk haar, die zijn nou eenmaal alomtegenwoordig, je wil ze niet zien maar hop, heb je er weer eentje. Was er maar een kledingstuk om vrouwen aan het zicht te onttrekken, ga je dan haast denken, maar gelukkig leven wij in een vrij land. Keerzijde daarvan is dus dat je af en toe dingen moet zien die je liever niet ziet.

…zegt Rosemarie Buikema, hoogleraar Kunst, Cultuur en Diversiteit aan de Universiteit Utrecht.

Uh-oh… Vast zo’n preutse zuursloot die vrijheid ondergeschikt acht aan het recht om niet gekwetst te worden.

Niet omdat ik preuts ben..

Echt wel.

…maar omdat ik verantwoordelijk ben voor Nederland als multiculturele samenleving…

Wut? Was JIJ dat? Nou, en bedankt he? Hoe vind je zelf dat het gaat, met die multicultuur van je?

…waar iedereen zich op zijn plek moet kunnen voelen.

Behalve blote vrouwenlichamen, kennelijk. ‘Iedereen’, dat is bij zulke types meestal ‘iedereen die niet wit, hetero en/of gezond is’.

Het tonen van foto’s van naakte vrouwen in de openbare ruimte draagt bij aan de verscheuring van onze samenleving.

Nou hier heeft Rosemarie een punt. Iedereen weet dat mooie naakte meisjes samenlevingen KAPOT maken. Goed voorbeeld hiervan is een land als Iran: een aards paradijs waar iedereen zich op zijn plek voelt, en nul naakte vrouwen in het openbaar. Als wij zomaar naakte vrouwen openbaar exposeren, dwingen wij preutse gendergefrustreerden tot het schrijven van zure stukjes en dat is voor niemand leuk en sociaal verscheurend bovendien.

Uit onderzoek uitgevoerd binnen onze projectgroep blijkt dat de pornoficering van onze samenleving bepaalde groepen burgers kan aanzetten tot een steeds extreme vorm van lichaamsbedekking.

Aha. Dus de totaal bedekkende burka is een reactie op pornoficering. Dus als we veel bloot laten zien, is het onze eigen schuld dat er steeds meer totaaltenten in het straatbeeld opduiken. Dat is niet de schuld van labiele geloofsfanaten. Een beetje zoals een meisje in een kort rokje zelf vraagt om aanranding, en het niet de schuld is van de viespeuk die reageert op deze ‘provocatie’? Ok. Mal argument voor een feminist, maargoed.

Niet zozeer vanuit een religieus perspectief…

Nee, het heeft natuurlijk allemaal niets met islam te maken, de angst voor naakte vrouwen en het buigen hiervoor door bloemetjesjurken als Buikema om deze kwetsbare zielepoten te beschermen. Want ze gaan immers mal doen als ze zich ‘niet op hun plek voelen’, he. Misschien plegen ze wel terreur als wij niet doen wat zij willen.

…maar als statement, als uitdrukking van andere dan op consumentisme gerichte opvattingen.

Oooh, een burka is cultuurkritiek! Joh. Nou, gelukkig is er een professor in de zaal, ik was hier zelf nooit op gekomen. Dus cultuurkritiek is okee? Mooi. Ik vind een cultuur die bang is voor blote meisjes een impotente sukkeltjescultuur. Wat nou ‘islamofobie’? Cultuurkritiek was toch in orde?

Er zijn andere en meer smaakvolle creatieve manieren te bedenken om lingerie te verkopen.

Vast. Maar lingeriebedrijven hebben een marketingbudget waar je bang van wordt, en al die centjes gebruiken zij om omzet te genereren door zo veel mogelijk onderbroeken te slijten. Dat lukt het beste door hun waren om mooie meisjes te hangen. Daar kunnen droogschoten in het NRC om stampvoeten, maar zo werkt de verfoeide markt nou eenmaal. Niemand koopt step-ins die om de putjesbillen van onverzorgde feministen hangen. Vreselijk natuurlijk, die op consumentisme gerichte opvattingen, maar zo gaat het in de reclame.

Een multiculturele samenleving heeft behoefte aan een beeldtaal die iets te raden overlaat en die de mystiek der dingen honoreert.

Een multiculturele samenleving heeft behoefte aan een compromisloos opeisen van elke denkbare vrijheid. Wie bloot wil zijn, is bloot, wie bedekt wil zijn, is bedekt. Andere mensen beperken omdat jij ergens niet tegen kan, dat is niet het honoreren van de mystiek der dingen. Dat is buigen voor een geïmporteerde intolerantie.