Jeroen Adema heeft dubbele gevoelens aan deze kerst.

 

De terreur van de intolerante minderheid

De aanslag in Berlijn hebben bij mij een dubbel gevoel aan deze Kerst gegeven. Vooral omdat het een aanslag was op een kerstmarkt. Kerstmarkten zijn voor veel Duitsers, maar ook voor Nederlanders en Vlamingen de gelegenheid om in de kerstsfeer te komen en om, met vrienden, familie en collega’s, gezellig wat te eten en te drinken. Men houdt dan geen rekening met een aanstormende vrachtwagen of ander gevaar.

Daarin zit de lafheid van de aanslagen van Brussel, Nice en Berlijn. Mensen die op weg waren naar hun paasvakantie, hun nationale feestdag vierden en zich op kerstmis voorbereidden werden gedood of raakten zwaar gewond. Men wil dat wij ons onderwerpen aan de wil van een boosaardige minderheid. Een minderheid die claimt te handelen uit de naam van God en zijn Profeet. Het is dezelfde minderheid die in Syrië en in Irak jacht maakt op Christenen, Jezidi’s, Joden en Moslims die niet willen geloven wat die minderheid gelooft. Dus zijn we allemaal heidenen en moeten we, liefst met geweld, worden bekeerd tot hun geloof van haat. Deze minderheid zal niet stoppen met het plaatsen van bommen en het ons omverrijden met vrachtwagens. Ze zullen zelfs Christenen gebruiken om een vreugdevol christelijk feest te veranderen in een drama.

Dat gebeurde dus met Łukasz Urban, de Poolse vrachtwagenchauffeur, die niet wilde meewerken aan het boosaardige plan van de terrorist en door de vrachtwagen steeds bij te sturen probeerde zoveel mogelijk mensenlevens te redden. Urban wilde geen held zijn, hij wilde zijn lading lossen en naar huis… Kerstmis vieren. Helaas werd Urban postuum een held. Dus zijn wij het aan deze man, die een gezin achterliet, verplicht om door te gaan met ons leven. Door te gaan met het bezoeken van kerstmarkten, nieuwjaarsfeesten en andere evenementen. Dat is onze manier om te zeggen dat we doorgaan met ons leven. Een dikkere middelvinger naar de terroristen bestaat er niet.

 

Ik dook zowat onder de tafel

Ben ik dan niet bang? Ja, dat ben ik. Een voorbeeld toen op de avond na de aanslagen in Parijs iemand meende vuurwerk af te steken dook ik zowat onder de tafel. Dat klinkt nu komisch, maar ik was oprecht bang. Nu ben ik vooral waakzaam. Ik probeer zo kort mogelijk voor vertrek op het station te zijn en ik let op wat er om mij heen gebeurt. Bij een bezoek aan Antwerpen viel mij op dat er veel militairen en zwaar bewapende politiemensen rondliepen. Hoewel ik blij was dat ze er rondliepen kon ik niet aan de gedachte ontkomen dat de terroristen winnen. Ook de Syriërs en Irakezen die naar Europa zijn gevlucht worden scheef aangekeken.

Hoewel ik het niet eens ben met Merkels Wilkommenspolitik moet ik haar gelijk geven. De aanslag in Berlijn was een slag in het gezicht van iedereen die echt onze bescherming nodig heeft. Daarnaast moeten we er voor waken dat we niet vervallen in pure haat tegenover moslims. Dat is precies wat de IS wil. Angst voor en haat tegen moslims veroorzaken, zodat er een vicieuze cirkel van geweld en tegengeweld ontstaat.

 

Nostradamus en perspectief

2017 staat voor de deur en je hoeft geen Nostradamus te heten om nieuwe aanslagen te verwachten. Er zijn verkiezingen in Frankrijk en Duitsland. Cruciale landen in de strijd tegen IS. Houd er rekening mee dat deze verkiezingen door terreur zullen worden overschaduwd. Daarom moet IS worden aangepakt, zowel hier in Europa als in het Midden-Oosten. De vluchtelingen die naar Europa komen moet je een perspectief bieden. Niet hier, maar terug thuis. Door opleidingen en goed onderwijs kunnen wij hen op weg helpen. Wij zullen IS moeten verslaan. Je verslaat deze genocidale terroristen echter enkel en alleen door samenwerking. Hoe fout de politiek van Poetin is, we moeten wat betreft de strijd tegen IS onze geschillen met de Russen opzij zetten. Alleen zo kunnen wij als het Westen en Rusland onze gemeenschappelijke vijand verslaan.

De strijd tegen IS is geen aanval maar zelfverdediging. Daartoe staan wij in ons recht. Nee, dat zijn wij zelfs verplicht. Door IS te verslaan en de vluchtelingen perspectief te bieden, scholing en stages, bieden wij de Syriërs en de Irakezen een toekomst. Zo kunnen ze welvarende en vredelievende volkeren blijven en bijdragen aan de dag dat een wolf naast een lam ligt en wij wapens omsmelten tot ploegscharen.