Onze democratie verkeert in een crisis in deze donkere dagen voor Kerst. En omdat Nederland nu eenmaal Nederland is, gaat het niet over een geheime dienst die martelt, grootschalige verkiezingsfraude of een oorlog die is begonnen onder valse voorwendselen. Nee, in ons land struikelen kabinetten over reiskostenforfaits, militaire minimissies of, zoals ditmaal te hopen is: de keuze van de huisarts. Nu is dit zeker geen onbelangrijke issue voor de gemiddelde Nederlander, maar het is ook niet bepaald Watergate.

Toch ben ik woedend over deze crisis. Nogmaals, niet vanwege de inperking van de “vrije artsenkeuze”, net als de meeste van mijn landgenoten ben ik te lui en te ongeïnteresseerd om mij echt te verdiepen in de constant veranderende regels rond de zorg(verzekering). Ik hoor het allemaal wel als het zover is en hoop tot dan op het beste. Nee, waar mijn bloed van gaat koken is de ongebreidelde machtsgeilheid, de absolute minachting die dit kabinet – en dan vooral de VVD’ers rond premier Rutte – tentoonspreidt.

Het is al erg genoeg dat de fracties in de Tweede Kamer lijden onder een kadaverdiscipline waar de stamplaarzen van de 1-Meiparade op het Rode Plein alleen maar van kunnen dromen. Democratisch gekozen volksvertegenwoordigers die het wagen ook maar een kwartstap uit de pas te lopen, worden rücksichtslos kaltgestellt (vergeef mij, dit soort termen klinkt nu eenmaal het best in het Oosterbuurs, er zullen er meer volgen). De voorbeelden hiervan zijn legio en lopen dwars door het links-rechtsspectrum van onze nationale politiek.

Nu doen Rutte en co er nog een schep bovenop. Eerst wordt de uitslag van een stemming in de Eerste Kamer om zeep geholpen door onmiddellijk een nieuw – hetzelfde – wetsvoorstel in te dienen, iets waar al een behoorlijk bedorven parlementair luchtje omheen hangt. En vervolgens wordt aangekondigd dat mochten die vermaledijde senatoren van hun democratische recht (en plicht!) gebruik maken en het voorstel opnieuw torpederen, dit zal worden genegeerd en omzeild via een Algemene Maatregel van Bestuur. Want wie heeft een parlement nodig als Frau Minister Schippers gewoon zelf een oekaze kan laten uitgaan?

Gaan we het echt normaal vinden dat steeds belangrijkere politieke dossiers buiten het parlement worden gehouden of in het zeldzame geval dat datzelfde parlement steigert, de regering via een u-bocht haar zin doordrijft? Willen we een Amerikaans systeem waar de president doet wat hij wilt en “the hell with Congress”? En zo ja, dan moeten we niet vergeten dat diezelfde president door het volk wordt gekozen en er niet – zoals bij ons – net zolang in de achterkamertjes van een archaïsche en uiterst schimmige formatieprocedure wordt gekonkeld tot iemand zich minister-president mag noemen.

Rutte en co proberen onze toch al zo marginale democratie te degraderen tot een bananenmonarchie…

In landen waar men wat eerder naar hyperbolen neigt, zou zoiets een parlementaire staatsgreep worden genoemd. Toen ik vanmorgen de situatie aan mijn Venezolaanse vrouw probeerde uit te leggen, knikte zij begrijpend en zei: “Ja, zo begint het,” doelend op haar ervaring met het Chavisme – een manier van politiek bedrijven die parlementair lijkt zolang de uitkomst wenselijk is voor de machthebbers en buitenparlementair wordt zodra de volksvertegenwoordiging een obstakel dreigt te worden. Rutte en co proberen onze toch al zo marginale democratie (kent u een ander Westers land waar staatshoofd, regeringsleider, provinciehoofd en burgemeester geen van allen worden gekozen?) te degraderen tot een bananenmonarchie en alleen al daarom moet het kabinet dit jaar nog vallen. Wie denken zij godverdomme (en ik hoop hiermee zoveel mogelijk CU’ers en SGP’ers tegen de schenen te schoppen, want hun steun is instrumenteel, nee fundamenteel, bij deze couppoging) wel niet wie zij zijn?

Natuurlijk blijft het stil in het land, want de sheeple in de polder zouden niet eens meer van hun Ikea-banken afkomen als de regering morgen aankondigde dat alle verkiezingen tot nader order worden geschrapt. De steeds autocratischer opererende “liberalen” en de hopeloos de weg kwijt zijnde sociaal-“democraten” in onze regering fungeren als applausmachine voor Rutte en Schippers en ook de loyale oppositie buigt als een knipmes. Blijkbaar heeft het bevel van de minister-president Gezetskraft in Den Haag. Opdonderen, opzouten, optiefen, stelletje antidemocraten! Jullie verdienen niet anders dan bij de eerstvolgende stembusgang ausradiert te worden. Op electorale wijze uiteraard. Want al geloven onze Haagse politici blijkbaar niet meer in de democratie, de Nederlandse kiezer doet dat nog wel.

Na dit verkapte stemadvies (iedereen, behalve VVD, PvdA en de partijen van de inlik-oppositie), rest mij niet meer dan op de valreep nog een paar voorstellen te doen voor woord van het jaar. Hier komen ze: VVDictatuur, Vrije ArtsenKneuzen, Rutteputsch, zorgjunta, Chavezcoalitie en mijn persoonlijke favoriet: de Nacht van de Lange Polissen.