Gaan we het vandaag eens hebben over ‘cultural appropriation’, een geliefd zeikstengel-stokpaardje om het witte schuldgevoel, mocht dat even afvlakken, weer maximaal aan te jagen. Ik dacht eigenlijk dat dit van oorsprong Amerikaanse ‘probleem’ een bekend fenomeen was, maar dat wij hier zo nuchter waren om het gewoon te negeren, hetgeen terecht zou zijn. 

Maar neen.

Tijdens een genoeglijk gesprek met mijn goede vrind Bert Brussen, in zijn ballingsoord aan de zuidwestelijke buitenrand van Europa waar hij zich schuil houdt voor de tentakels van de policor en de uitwassen van het Hollandsch burgerfatsoen, kwam ‘cultural appropriation’ ter sprake. Ondanks zijn zelfverkozen isolement is Bert verrassend goed op de hoogte van de kijkcijfers van Heel Holland Bakt (huilend: “ruim twee miljoen per aflevering Bel. Twéé miljoen!”) en de laatste foeis en magniets op het gebied van racisme. Moegestreden en sarcastisch: “Oh hee wat goed! Weten jullie wat ook racisme is? Een sombrero dragen op een feestje.”

“Cultural appropriation!” jubelden de verkering en ik in koor, in gedachten een vinkje zettend op onze imaginaire policor-bullshitbingo-kaart, maar tot onze verbazing moesten we de die term dus uitleggen. Berts hobby is dit soort gejank duiden, dus we vulden de glazen en trachtten hem te overtuigen van het bestaan van cultural appropriation. (“Ah komop, dit lul je.” “Neenee, het is heus echt waar een issue!”)

Cultural appropriation is het gebruik van elementen uit een cultuur die niet de jouwe is. Sombrero’s bijvoorbeeld, als je zelf niet Mexicaans bent. Als u nu denkt, jamaar, dan mogen Chinezen dus niet naar Bach luisteren, zwarten niet in auto’s rijden en Marokkanen geen bruine boterham met kaas eten: neehee, suffie. Cultural appropriation is alleen kwetsend als ‘de dominante cultuur’ het doet, lees, als de blanke man weer eens aan het oppressen is geslagen door het dragen van een indianentooi of het lanceren van een Afrikaanse prints-modetrend. “My culture is not a trend”, drammen verongelijkte minderheden dan op Tumblr.

Hysterisch grappig natuurlijk, totdat, zoals altijd, de drammers hun zin krijgen. Het Amerikaanse sportteam the Redskins moest haar naam en logo veranderen want: cultural appropriation! Hun geschiedenis, reputatie en niet te vergeten hun voorraad merchandise werd door de plee van de policor gespoeld. Ook modeketens zijn onder vuur komen te liggen door gebruik van prints van bijvoorbeeld Chinese karakters of Hindoe-goden. Wel grappig dat zo iets als yoga, wat gretig beoefend wordt door het type student dat overal racisme in wil zien, dan weer geen cultural appropriation is.

“Dus.. als je iets uit een andere cultuur gebruikt, dan mag dat niet want kwetsend”, stamelde Bert, “maar we moeten wel integreren en samen delen enzo?” Jep. En boven alles dienen wij witte mensen er van doordrongen te zijn dat ten eerste alles onze schuld is en ten tweede, dat wij het nooit goed doen. Want ja, dominante, oppressing cultuur he. We zetten een sombrerootje op en dronken nog een Cuba libre. Gelukkig viel de duisternis in, niemand zag ons.