Wat hebben de Brusselse terreurbanlieue Molenbeek en het Nederlandse amateurvoetbal met elkaar gemeen? Op het oog weinig, maar het zijn twee voorbeelden van hoe een hoge concentratie Europese Marokkanen funest is voor sfeer, integratie en uiteindelijk ook veiligheid. Natuurlijk moet wie dit constateert en durft uit te spreken, gekruisigd worden.

Zou voetbalanalist Johan Derksen maandagavond hebben geweten dat hij binnen 24 uur de belichaming zou worden van één van de meest iconische citaten uit Geoge Orwells 1984? “In tijden van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad.” Eenieder die zelfs maar minimaal interesse heeft in het amateurvoetbal in Nederland, weet dat Derksens constatering dat teveel Marokkaanse jongens in een team of club op den duur funest is, de waarheid, de waarheid en niets dan de waarheid is.

Klaagallochtonen

De waarheid kennen is één zaak, haar durven uitspreken is iets heel anders. Wie dat doet, krijgt beroepsslachtoffers als Farid Azarkan over zich heen. Farid wie? Azarkan, woordvoerder van het Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders, een clubje nee-roepers dat alleen van zich laat horen als de eer van de gemeenschap wordt aangetast. U begrijpt, dat is nogal eens. Azarkan heeft zich terecht aangesloten bij die andere professionele klaagallochtonen, Kuzu en Özturk, de bij Allah vloekende wegloop-PvdA’ers die nu hun eigen afdeling van Erdogans AKP hebben opgericht (met de onbedoeld hilarische naam ‘DENK’).

Farid Azarkan vond dat serie-antisemiet Appa het volste recht had te suggereren dat Joden achter de aanslag op Charlie Hebdo hadden kunnen zitten

Azarkan eiste excuus van Derksen omdat deze zou hebben gestigmatiseerd en dreigde zelfs met een rechtszaak. Een doorzichtige publiciteitsstunt van de ambitieuze en door en door hypocriete Azarkan. Waarom hypocriet? Ik stond ooit naast hem (en Andries Knevel) aan een tafel in het televisieprogramma ‘Jouw vrijheid, mijn vrijheid’ om te discussiëren over islam en democratie. Aanleiding was het bloedbad op de redactie van Charlie Hebdo. Waar Azarkan nu Derksen desnoods gerechtelijk monddood wil maken, toonde hij zich die avond juist een groot voorvechter van de vrijheid van meningsuiting. Niet die van Charlie Hebdo uiteraard, met Peter R. de Vries en rapper Appa was hij van mening dat de cartoonisten van het satirische Franse blad hun lot wel een beetje over zichzelf hadden afgeroepen. Nee, hij vond dat serie-antisemiet Appa het volste recht had te suggereren dat de Joden achter de aanslag hadden kunnen zitten. Toen ik hem off-camera vroeg waarom hij zo instemmend stond te knikken bij deze schandalige insinuatie, was Azarkans antwoord: “Hij (Appa) heeft toch het recht dat te zeggen?” Jodenhaat mag, kritiek op Marokkanen is een zaak voor de rechter – zie hier de DENK-wereld van Farid Azarkan.

Doodgetrapt

Maar goed, to his credit hield Johan Derksen voet bij stuk, gisteravond bij Pauw. En natuurlijk heeft hij gewoon gelijk. Al in de jaren 90 waren veel van mijn medezaalvoetballers – het merendeel Rotterdamse studenten – als de dood om tegen ploegen met veel Marokkanen te spelen. Bij een lichte overtreding tegen of, erger nog, bij een overwinning op deze jongens, liep het steevast uit op matten. Testosteronbommetjes, zouden we vandaag de dag zeggen. Doe eens een rondje langs de velden: veel amateurteams zien met lede ogen hoe Marokkaanse leden er de sfeer verpesten. Binnen clubs die nog niet zo ver heen zijn, staan de ouders erom bekend zich nauwelijks in te zetten. Bij het voor dag en dauw autorijden naar uitwedstrijden, schitteren de ouders vaak door afwezigheid. (Volgens Azarkan maken zij dat echter goed “achter de bar” van de kantine. Natuurlijk Farid, biertappende Marokkaanse ouders, wie kent ze niet?) Soms gaat het echt mis. In december 2012 werd grensrechter Richard Nieuwenhuizen doodgetrapt door een groep spreekwoordelijke korte lontjes van amateurclub Nieuw Sloten.

Een oververtegenwoordiging van jonge Marokkaanse mannen leidt tot segregatie, etnische spanningen en geweld

Voetbal is een schaalmodel van onze samenleving. Als Johan Derksen zegt dat je niet meer dan drie of vier Marokkaanse spelers in een elftal moet hebben, is dat vrij gemakkelijk door te trekken naar scholen of wijken. Een oververtegenwoordiging van Marokkaanse jongens leidt tot segregatie, etnische spanningen en geweld. We weten dat uit de Schilderswijk, Kanaleneiland of Bos en Lommer, maar sinds de afgelopen Oudejaarsnacht ook uit Keulen, Dortmund en Hamburg. En misschien wel nergens zo als in Brussel, maar dan on steroids, waar in wijken als Molenbeek een parallelle maatschappij is ontstaan waar Marokkanen (aangevuld door andere groepen immigranten uit het Midden-Oosten en Noord-Afrika) de meerderheid of tenminste een grote minderheid vormen. Criminaliteit, misogynie, autochtonenhaat, afkeer van de democratische rechtsstaat, radicalisering en uiteindelijk terrorisme zijn het gevolg.

Opvoeding

Net als op de voetbalvelden ligt de oorzaak voor een fors deel bij (het gebrek aan) opvoeding door de ouders. Daar mag je natuurlijk niets over zeggen van types als Farid Azarkan en hun roomblanke meelopers. Lekker door laten etteren, totdat het te laat is, en boem! Te vergezocht naar uw smaak? Voetbal is een schaalmodel van onze samenleving schreef ik al, dus kijk even naar deze parallel. In de zaak van de doodgeschopte grensrechter Richard Nieuwenhuizen weigerden de jonge verdachten Soufyan, Fady, Yassine, Othman en Ibrahim de politie te vertellen wie wat had gedaan. In Molenbeek beschermde (en beschermt, ben ik bang) een soortgelijke omertá de islamitische terroristen die zo vrijwel ongestoord hun bloedbaden konden aanrichten in Parijs en Brussel.

In Marokko zelf zie je dit soort gedrag nauwelijks

Het is een logisch gevolg van nauwelijks opgevoede prinsjes met een cultureel-religieus superioriteits- en een sociaal-economisch minderwaardigheidscomplex. En hier komt misschien wel het meest verrassende: in Marokko zelf zie je dit soort gedrag nauwelijks. Daarvoor is de sociale, maar ook de maatschappelijke controle daar veel te groot. De soort controle die misschien ook onze Marokkaanse probleemjongeren in het gareel zou kunnen houden, maar waarnaar wij kunnen fluiten, zolang realisten als Johan Derksen (en vice-premier Lodewijk Asscher), die wèl hun vinger op de zere plek durven te leggen, op het altaar van politieke correctheid ritueel geslacht worden.