Het lijkt wel of veel zelfbenoemde islamcritici niets liever doen dan de islam te zien falen. Tijd om de verschillende vormen eens op een rijtje te zetten: waar houdt kritiek op en begint haat?

Islamkritiek

Dit is een uiterst waardevol fenomeen, simpelweg omdat een kritische houding altijd en overal is aan te bevelen. In alles, maar zeker als het gaat om een religie die niet alleen haar volgers tot in de kleinste en vaak meest bizarre details voorschrijft hoe te leven en zelfs de pretentie heeft invloed uit te oefenen op alle mensen die deze planeet bewandelen, ook als zij geen lid van de club zijn. Laat u niets vertellen door überpolitiekcorrecte Volkskrantcolumnisten van feministische huize, progressieve hulpverleners met zieligheidfetisj, zelfbenoemde antiracisten die de definitie van het woord ‘ras’ niet begrijpen of politieke Mephisto’s (of eigenlijk Fausts dus, maar ik refereer hier aan Klaus Manns Hendrik Höfgen) die hun moeder aan de duivel (Mahomet in dit geval) zouden verkopen voor een zetel meer bij Maurice de Hond.

Islamkritiek is goed, net als alle andere kritiek op religie, en laten we eerlijk zijn: de islam heeft nogal wat om te bekritiseren: misogynie, homofobie, antisemitisme, intolerantie tegenover ‘ongelovigen’, extreem conservatisme, geweld(sverheerlijking) op ongekende schaal, Führerprinzip, anachronistische en draconische wetgeving, enz., enz., enz. En dat heb ik het nog niet eens over de echt bizarre shit die koran en hadith voorschrijven of aanbevelen: (vrouwen)besnijdenis, regels over geslachtsverkeer tijdens de menstruatie en talloze andere seksuele gedragsregels, de vraag of je tijdens de ramadan wel of niet je speeksel mag doorslikken, je kunt het zo gek niet verzinnen. Er zijn er letterlijk (en ik bedoel hier dus letterlijk letterlijk) duizenden meer, ik verwijs u graag naar de LOL-FAQ-sectie van Al-Yaqeen, de website van de As-Soennahmoskee in Den Haag.

Hier is een idee: nu wij toch Noren in onze gevangenis onderbrengen, laat Anders Breivik een cel delen met Mo Bouyeri. Zij zouden het wel eens beter met elkaar kunnen vinden dan menigeen zou vermoeden.

De islam is nu eenmaal een geloof (ja, beste PVV’ers, dat is het echt) en weldenkende mensen wereldwijd vinden het alleen daarom al een nogal bespottelijk geheel, maar zelfs van niet-atheïsten is het meer dan begrijpelijk dat zij hun kritische pijlen richten op islam, aangezien het de religie is die verreweg de meeste problemen veroorzaakt: op lokaal, regionaal, nationaal, internationaal en globaal niveau. Wie dit ontkent, houdt er een politieke of religieuze agenda (voor veel maar zeker niet alle moslims is dit hetzelfde) op na. Kortom, in deze jaarlijkse ontgroeningstijd kunnen we niet anders dan hartgrondig zeggen: “islamkritiek b’vo!”

Islamhaat

Is het lelijke, ontevreden broertje van islamkritiek. Vaak vermomt islamhaat zich als kritiek, maar meestal is hier vrij gemakkelijk doorheen te prikken. Een van de symptomen is het benoemen en veroordelen van kwalijke zaken uit de islam, terwijl vergelijkbare misstanden in andere geloven (of daarbuiten) bewust over het hoofd worden gezien. “De koran is een verschrikkelijk boek, vergelijkbaar of erger dan met Mein Kampf” is een mooie. Los van de vraag naar de waarheid achter deze in vooral rechtse kringen veelgehoorde opmerking is het interessant te zien of de persoon die haar poneert hetzelfde beweert over Thora en Bijbel. In Leviticus zijn immers passages te vinden waarvan de gemiddelde moslim zou denken: “Wat is dit voor enge troep?” De verklaring voor deze cognitieve dissonantie begint steevast met “ja maar”, waarna wordt uitgelegd waarom dat echt heel anders is, heus. Het consequent meten met een maat voor islam en een andere voor de rest van de wereld is een betrouwbare indicatie van islamhaat. Vraag de persoon in kwestie wat hij vindt van ritueel slachten, besnijdenis of de rol van de vrouw binnen verschillende religies. Krijgt u een ander antwoord voor moslims dan voor joden, kunt u er gerust vanuit gaan met een islamhater van doen te hebben.

Afbeelding 1 'Sjahada'

De sjahada, voor de een is het niet meer dan een uiting van liefde van de moslim aan zijn god en profeet…

Een andere manier om de islamcriticus van de –hater te onderscheiden is dat de een zich zorgen maakt over ontwikkelingen binnen de islamitische wereld, terwijl de ander hoopt dat het mis gaat omdat dit zo mooi binnen zijn narratief past. Er is een groot verschil tussen bezorgdheid en twijfel over de vraag of Tunesië als enige land de ‘Arabische Lente’ overleeft en de wens dat het er misgaat omdat chaos, geweld en ellende nu eenmaal intrinsiek in de islam besloten liggen. De islamcriticus hoopt dat IS wordt vernietigd, de islamhater ziet in de jihadi’s niet meer dan een bevestiging van wat hij allang wist: elke moslim is een potentiële moordenaar voor Mohammed, een tikkende tijdbom.

Moslimhaat en islamofobie

Over moslimhaters kunnen we kort zijn: dit zijn racisten (of xenofoben als u een taalpuritein bent). Zij trekken hun islamhaat door naar de individuele moslim met wie zij geen contact willen hebben of die zij van alles en nog wat toewensen. In dit kamp vindt je ook de gekkies die vinden dat niet-moslims die nuance of zelfs affiniteit naar de islam toe tonen, landverraders zijn die voor volkstribunalen moeten worden gesleept. In de uiterste consequentie zijn moslimhaters het spiegelbeeld van extremistische islamieten. Beide groepen lijken elkaar te voeden in een zieke symbiose. Wie had er ooit van Anders Behring Breivik gehoord als hij geen zaak had gevonden om voor (maar vooral tegen) te ‘strijden’? Hier is een idee: nu wij toch Noren in onze gevangenis onderbrengen, laat hem een cel delen met Mo Bouyeri. Zij zouden het wel eens beter met elkaar kunnen vinden dan menigeen zou vermoeden.

… voor de ander is de islamitische geloofsbelijdenis een uiting van waanzin, geweld en onderdrukking.

… voor de ander is de islamitische geloofsbelijdenis een uiting van waanzin, geweld en onderdrukking.

En islamofobie? Dat. Bestaat. Niet. Het is een verzinsel van islamisten om critici de mond te snoeren. Wie anders beweert en de niet bestaande aandoening in de mond neemt als ware het iets reëels, noemen we voortaan islamofiel, wollah!

Hypothetische casus: Hosnië-Berzegovina

Staat u mij toe tot slot de vier begrippen in een voorbeeld toe te passen. Stelt u zich de casus voor dat een journalist van een ietwat conservatieve opiniesite een column schrijft over zijn belevenissen in een hypothetisch land waarin gematigde moslims de dominante bevolkingsgroep vormen. Laten we het Hosnië-Berzegovina noemen. De onbevangen journalist beschrijft wat hij ziet als een ‘Europese islam’, eentje die de negatieve kanten van het geloof grosso modo negeert of op klassiek seculiere wijze achter de voordeur houdt. Hoe zouden de vier hierboven beschreven categorieën reageren op zo’n stuk?

Islamofobie is een verzinsel van islamisten om critici de mond te snoeren. Wie anders beweert en de niet bestaande aandoening in de mond neemt als ware het iets reëels, noemen we voortaan islamofiel, wollah!

Om te beginnen juicht de islamcriticus het bestaan van deze gematigde moslims van harte toe. Hooguit maakt hij zich zorgen over de toekomst van Hosnië-Berzegovina, gezien de wereldwijde opkomst van het islamisme. Zijn in andere voorheen seculiere landen als Turkije of Syrië de islamisten immers ook niet in opmars? De islamhater gelooft het artikel niet, zo’n gematigde, ‘Europese’ islam kan niet bestaan. Zijn kennis van koran en hadith (dat deze meestal uiterst beperkt en eenzijdig is, al weerhoudt de islamhater het er niet van stellige uitspraken over hun inhoud te doen) leert hem dat islamitische landen per definitie theocratische dictaturen zijn: Saoedi-Arabië, Iran, Marokko, Hosnië-Berzegovina: een pot nat. De schrijver van het artikel wordt afgeserveerd als naïef, blind en politiekcorrect. Die termen gaan de moslimhater lang niet ver genoeg, de journalist in kwestie moet monddood worden gemaakt. Dus schrijft hij een boze brief naar de hoofdredactie en zegt zijn lidmaatschap van de opiniesite op om voortaan alleen nog maar E.J Bron en Joost Niemöller te lezen. Daarnaast overweegt de moslimhater de journalist een bedreiging of doodsverwensing te sturen of toch minimaal een tweet met de woorden “landverrader”, “islamlikker” en “volkstribunaal” erin.

En de islamofoob? Die zwijgt, hij bestaat immers niet.