Niet doen. Gewoon niet doen. Kunnen we niet en kan De Wereld Draait Door zéker niet. Het concept ‘roast’ toepassen op iemand uit de RedactieRolodex. U weet wel, de inteeltcarroussel van studiogasten. De genenpoel van Volendam is gevarieerder en hee, daar hebben ze zelfs nog betere muziek alsdan de DWDD hipsterbandjes die in exact 1minuut10seconden hun non-descripte oorverkrachting mogen uitvoeren.

Een ‘roast’ is een Amerikaans comedyconcept waarbij comedians iemand kei- en keihard afzeiken. Liefst zo op de man en ongepast mogelijk. Affakkelen, fileren, bij de enkels afzagen. En pissen over het smeulende hoopje as dat het ego van de roasté(e) dan nog is. In Nederland zijn maar heel weinig grappige cabaretiers en DWDD weet niet wie dat zijn, getuige hun vaste gasten Claudia ‘policor en vrouw, ga bij het cabaret zei mijn beroepskeuzeadviseur’ de Breij en Paulien ‘taal-observaties guitiger dan mijn kapsel’ Cornelisse. Okee, LuckyTV is een UitzendingGemist-sessie waard, eerlijk is eerlijk, maar verder is de enige die moet lachen om DWDD Matthijs van Nieuwkerk zelf, als hij zijn saldo checkt.

Maargoed, stel dat ze een stel grapjurken en potsenmakers bij mekaar harken om deze of gene te gaan roasten. Op de Nederlandse televisie is het zo’n incestueuze circlejerk van brave BNN’rebellen’ via rode VARA-toptalenten naar bedaagde VPROvo-fossielen dat helemaal niemand dat durft, een roast. Die moeten allemaal weer in elkaars programmaatjes hun boekjes pluggen, die komen elkaar allemaal in dezelfde café’s tegen, de kids zitten bij elkaar op de hockey, jij doet een interviewtje over mijn nieuwe film, ik geef jou een blokje zendtijd, oh en mijn dochter wil een column in je krant, regel dat ouwe reus en hee, ik zie je op het boekenbal of anders op die premiere, by the way mijn zoon komt ook met zijn nieuwe vriendin en zij is helemaal up-and-coming actreutel dus scoopje. 

In het Nederlandse mediawereldje ‘roasten’ is ongeveer zo geloofwaardig als een afrekening in het biodanza-milieu of doping- en gokschandalen in de yogawereld. En dan is kandidaat-roastslachtoffer ook nog eens Peter R(oast) de Vries. De man die zijn eigen snor nog zou opeten om op televisie te komen, de man die zijn hele eigen deskundologisch universum is, de man die in de RedactieRolodex van DWDD onder de P, de R, de D en de V staat en voor de zekerheid qua onontkoombaar heeft hij zichzelf met post-it blaadjes ook onder alle andere letters geplakt.

Dan mag het dagelijkse, familievriendelijke magazine dat kwispelend als een labrador iedereen te vriend wil houden, hem laten roasten. Door cabaretiers die weten dat één echt kritische noot hen in ongenade kan laten vallen bij het almachtige De Wereld Paait Door. Want almachtig zijn ze, ik ben niet te beroerd te erkennen dat een paar minuutjes aan Matthijs zijn Policor Primetime Altaar meer zou hebben gedaan voor de ledenwerving dezer site dan alle stukken die erop gepubliceerd zijn bij elkaar. Een verschijnsel waar de Correspondent zeker over kan meepraten.

Anyway. Natte dweilen die allemaal van elkaars welwillende, royaal gelubriceerde incest afhankelijk zijn om boekjes/ego’s/programma’s/BN-erschappen/carrieres in stand te houden gaan dus in een programma waar nog nooit ook maar één kritische vraag over iemands ass kissing lippen kwam Peter R. de Vries roosteren. Peter R. is een goed misdaadverslaggever, het moet gezegd. Het feit dat duistere krachten uit de donkerBruine krochten van de penose jaarlijks een open dir vol naakt- en seksfoto’s van Peet rondsturen naar alle mediaredacties getuigt er van dat de man vijanden heeft gemaakt in het milieu. Maar hem roasten bij DWDD is eerder een bukkake dan een verzengende afrekening. Iedereen is aan het eigengeilen en het mikpunt van alle kwakjes haalt zijn kick uit de miljoenen ogen die hem bekijken op het podium dat DWDD hem biedt. Het podium is rond, met lampjes eromheen. Via schermen kijken mensen. Het podium draait door.