Het levend verbranden van krijgsgevangenen mogen we niet veroordelen. Deze executie zou namelijk een Westerse uitvinding zijn. Al het slechte komt immers uit het Westen, dus vanwaar onze verontwaardiging?

Wie progressieve commentaren over het geweld van IS leest, begint te twijfelen aan zijn gehele denkwereld. Goede commentaren en analyses prikkelen en vragen soms om een herijking van de eigen principes, maar de invalide argumenten vol zelfhaat doen vermoeden dat ten minste één van twee partijen gestoord is. En omdat de progressieve stemmen zo talrijk en unisono zijn, daalt het vertrouwen in het eigen gelijk soms danig. Ben ik dan gek?

Het Westen is het allerslechtst
Ik heb het filmpje gezien met de misselijkmakende verbranding van een levend mens. Ik heb zijn geschreeuw gehoord en het jengelige Arabisch dat al tijden de soundtrack van gruwelijk geweld is. Maar dat bleek niet het einde van de waanzin. En dan bedoel ik niet dat we zeker nog meer van dit soort walgelijkheden gaan zien. Ik doel op de commentaren die de volgende dag werden opgeschreven.

Ik mag opponenten van mezelf nooit afserveren door vast te stellen dat ze geestesziek zijn, maar man, wat werd dat gebod op de proef gesteld. Uit de krochten van culturele zelfhaat, uit de lelijkste plekken waar lafheid zich verborgen houdt, gingen stemmen op die het veroordelen van de dood van de Jordaanse vliegenier wilden afzwakken. Sterker: het Westen had eigenlijk geen enkel recht om zo arrogant te vingerwijzen, want kijk toch eens naar onze vreselijke geschiedenis.

Mensen levend verbranden is volgens de arabist Maurits Berger zelfs een ‘Middeleeuws Europees gebruik dat uit de Christelijke traditie komt’. Dat is driedubbel onwaar. En als het goed is, weet Berger dat. En als het fout is, liegt Berger vanwege zijn ziekelijke agenda om het Westen als de martelkamer van de wereld te presenteren. Alles om de schanddaden van IS maar niet te hoeven veroordelen. Volgens de ooit seculiere Pechtold zou dat namelijk slecht zijn voor het imago van de islam.

Enfin. In de eerste plaats is het verbranden van mensen – vooral heksen worden vaak genoemd – geen Middeleeuws maar een Vroegmodern gebruik. In de tweede plaats is het idee van bloeddorstige geestelijken die die heksen verbrandden ook kolder, want dergelijke executies werden bijna zonder uitzondering uitgevoerd door het wereldlijk gezag. En in de derde plaats zijn verbrandingen geen uitvinding van de Christelijke traditie. In het oude Babylonië werden al mensen verbrand bij wijze van straf, twee millennia voor de komst van Christus überhaupt. Alleen kennis van het tweede punt veronderstelt iets meer dan een propedeuse geschiedenis. Maurits Berger noemen ze ‘doctor’. Het heeft wel iets van die andere doctor; Faust. Die verkocht zijn ziel ook aan de duivel.

Niets goeds
Ik weet niet waarvan de progressieve islam-apologetici bezeten zijn, maar ze houden maar niet op de Westerse verworvenheden te ondermijnen met verzonnen argumenten. Waarom ze het doen, is me niet helemaal helder. Een nie wieder kan het niet zijn, want om de Joden bekommeren ze zich niet; die laten ze rustig voor de tweede keer in tachtig jaar op exodus gaan. Als het dat niet is, is het wellicht een obsessieve liefde voor ‘De Ander’ – altijd tussen apostrofjes, want dat geeft gravitas. De moslim is kennelijk ‘Die Ander’. En die moeten we in bescherming nemen.

Maar aangezien we de schanddaden van IS nauwelijks niet kunnen veroordelen, worden er sluipwegen gekozen om de grond tot veroordelen onder onze voeten weg te schoffelen. Vandaar vermoedelijk de eeuwige aanval op het Westen. (Pascal Bruckner heeft erop gewezen dat de Westerse schuldcultuur – het idee dat al het slechte in de wereld tot het Westen te herleiden is – wezenlijk van tomeloze arrogantie getuigt. Want wie denkt in godsnaam dat wij zulke geweldenaars zijn dat de hele wereld in het ongeluk stort als onze machtige arm dat wil? Maar dit terzijde.)

De mensenrechten zijn een Westerse uitvinding die ons in staat stelt te oordelen. Om dat te voorkomen, wringen progressieven als Femke Halsema zich in allerlei bochten om het Westen die kroonjuwelen af te nemen. Dan houden we tenminste onze mond. Zo verkondigde ze trots dat de belangrijkste bijdragen aan de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens van niet-Westerse opstellers kwamen. Dat zegt echter precies niets. Die verklaring uit 1948 is niet hetzelfde als de uitvinding van (proto-)mensenrechten, een Westerse traditie die teruggaat tot zeker de zeventiende eeuw. Maar hé, zelfs gammele argumenten zijn goed als ze partij kiezen tegen ons.

Dus zelfs als we geweldige verworvenheden hebben – en het uitvinden en ontwikkelen van mensenrechten is de parel in onze kroon – dan moet dat nog weggedacht worden. Uit het Westen kan niets goeds komen. De denkkronkels die tot die eeuwige stelling leiden doen denken aan omgekeerde scholastiek: de conclusie ligt al vast, we hoeven er slechts de argumenten bij te verzinnen.

Aanslag in Amsterdam
Misschien is het tijd om vast te stellen dat deze manier van denken ons heeft beroofd van de grond om een gruwelijke moord te veroordelen. Misschien is het tijd om vast te stellen dat dit een gevaarlijk dwaalspoor is. Niet alleen omdat het zo laf en vooringenomen is, maar omdat het geweld tegen het Westen legitimeert. Als wij de dood van die vliegenier niet mogen veroordelen, wat geeft ons dan het recht om een zelfmoordaanslag in Amsterdam te veroordelen? Helemaal niets.

Als mijn opponenten niet geestesziek zijn, dan maken ze het mij. Dit is gekmakend.