Misschien wel het meest schokkende aan de Oudejaarsaanrandingen in Keulen is hoe geschokt wij er door zijn. Wat verwachten wij nu eigenlijk? Dat je honderdduizenden, nee, miljoenen migranten uit vrouwenhatende culturen kunt verwelkomen en dat zij als dank opeens moderne modelburgers met respect voor de gelijkheid van man en vrouw worden?

Flashback naar 2006, een bar aan de Corniche van Casablanca met een nogal twijfelachtige reputatie onder rechtschapen, vrome Marokkanen. Donkerrode tapijten, gordijnen en tafellampen en veel schaars geklede jongedames. Het etentje was georganiseerd door een aantal vooraanstaande Marokkaans-Nederlandse zakenlieden op bezoek in ‘Casa’. Ik raak in gesprek met de heer naast mij (ik zal geen namen noemen, maar een zeer gerespecteerd lid van de Nedermarokkaanse gemeenschap). Of hij getrouwd is. “Nee, Bart. Vrouwen, heel eerlijk? Het zijn allemaal hoeren.”

Deze misogynie is deels tribaal, deels door de islam geïnspireerd

Een zin die ik talloze malen had gehoord uit de kelen van straalbezopen corpsballen, maar dit was anders, want mijn tafelgenoot had, semi-praktiserend moslim die hij was, geen druppel alcohol aangeraakt. Hij meende het echt. In dezelfde en andere bewoordingen hoorde ik dezelfde stelling van ontelbare andere Marokkaanse vrienden. En geen onontwikkelde tokkies, of het Casablancaanse equivalent daarvan, maar hoogopgeleide en – als het Nedermocro’s betrof – vaak uitstekend geïntegreerde leden van de tweede en soms zelfs derde generatie.

Vrouwen als bezit

Ik moest er deze week aan denken toen ik de berichten over aanvallen, aanrandingen en zelfs verkrachtingen van Duitse vrouwen door Noord-Afrikaanse migranten in Keulen (en Stuttgart en Hamburg) hoorde. Iedereen die ooit in het Midden-Oosten of Noord-Afrika heeft gewoond, weet dat vrouwen er nog steeds grotendeels als bezit worden gezien. Deze misogynie is deels tribaal, deels door de islam geïnspireerd (en natuurlijk is die islam weer door dat tribale gevoed en vice versa), volgens de sharia is een vrouw de helft waard van een man.

Bezit en object; dat laatste van eer, als het familie betreft, en natuurlijk seksueel. Want vergis u niet, de slachtoffers van de seksuele vrouwenhaat van zoveel mannelijke moslims zijn in eerste instantie hun vrouwelijke geloofsgenoten. Nogmaals, iedereen die de MENA-regio (het efficiënte acroniem voor het Midden-Oosten en Noord-Afrika) een beetje kent, weet dit. Dus ja, ook de Joris Luijendijken, de Petra Stienen en de Rena Netjes, al is dat een geheim dat zij het graf mee in zullen nemen (ik heb hun tijdlijnen op Twitter gecheckt, maar – o verrassing – geen woord over het Keulense Hauptbahnhof).

Hoeren

En dan hebben wij het nog maar over de zedige, vaak gehoofddoekte lokale vrouwen, die op het Tahrirplein in Caïro worden aangerand, in Rabat door hun werkgevers worden verkracht (de vaak minderjarige petites bonnes of huishoudstertjes) of met een beroep op de koran als seksuele slavinnen worden gehouden. Dus wat dacht u van al die hoogblonde en dito gehakte, kortgerokte Duitse meiden? Als alle vrouwen hoeren zijn, wat zijn zij dan in de ogen van al die seksueel gefrustreerde, met niets dan vrouwenhaat opgevoede en religieus gelegitimeerde jonge moslims in West-Europa?

Wen er maar aan: christenen en homo’s waren al niet veilig in AZC’s, vrouwen zullen dat steeds minder zijn op onze straten en pleinen. Ja, ook in Nederland

Je kunt niet de poort wagenwijd openen voor de jongeren van het Tahrir- en aanverwante pleinen en dan verwachten dat zij zich opeens gaan gedragen als voorbeeldige Westerse burgers met een grenzeloos respect voor de gelijkheid tussen man en vrouw. Niet zolang hun ouders, hun imams, hun schoteltelevisie ze een boodschap blijven brengen die 180 graden de andere kant op wijst. Die van de vrouw als bezit, als object, als hoer. Dus is mijn vraag: waar is iedereen zo verbaasd over? Je kunt de migrant wel uit MENA halen, maar MENA niet uit de migrant. Wen er maar aan: christenen en homo’s waren al niet veilig in AZC’s, vrouwen zullen dat steeds minder zijn op onze straten en pleinen. Ja, ook in Nederland.

Slachtoffer-shaming

Gelukkig grijpt de gemeente Keulen nu keihard in en komt met een gedragscode voor… vrouwen! Blijf binnen je eigen groep, houd vreemden “op armlengte” (net als er in de jaren 50 tijdens het dansen op schoolfeesten ruimte voor de Heilige Geest tussen de partners gehouden moest worden) en vraag omstanders om hulp. Korte rokjes worden nog net niet afgeraden, maar ook zo is dit een voorbeeld van blaming and shaming van het slachtoffer van de allereerste orde. Terwijl je ook, ik noem maar iets geks, iedereen zonder permanente verblijfsstatus die meedoet aan groepsaanrandingen een enkeltje Casablanca, Algiers, Caïro of voor mijn part Raqqa cadeau zou kunnen doen. Rücksichtslos, wat een mooi Duits woord is daar toch voor.

Tot slot wil ik u mijn voorstel voor een Keulense carnavalsgedragscode niet onthouden. Het is dezelfde die voor alle mannen geldt die hun handen (of erger) niet thuis kunnen houden: BLIJF MET JE ROTPOTEN VAN VROUWEN AF, STELLETJE KUTBARBAREN!