Ik zag een foto van schrijfster Griet op de Beeck die een glas whisky leeggooit op de voorkant van het Belgische blad HUMO. Daaronder stond in grote letters: ‘Nieuwe plaag! Jonge vrouwen & alcohol’. Hoe cool zou het zijn geweest als Griet met zo’n bijschrift het glas aan haar mond had gezet, misschien met een vette knipoog erbij? Dan had HUMO een beetje de draak kunnen steken met de quasi wetenschappelijke aanvechting om vrouwen tegen zichzelf te beschermen. Uit onderzoek zou namelijk blijken dat hoogopgeleide vrouwen meer zijn gaan drinken. Tja, in het weekeind, nadat we twaalf uur non-stop met onze kinderen in de tegenwoordige tijd hebben moeten doorbrengen, willen we een gin-tonic, of drie, want anders gaat dat citroentje niet op. We drinken overigens nog altijd drie keer minder dan mannen, maar die zijn blijkbaar geen plaag, maar echte kerels. Vrouwen moeten ook weer echte kerels worden. Maar in een ander opzicht.

Het komt niet door de drankjes dat het evengoed borrelt in de vrouwenhoek, in het feministisch landschap zogezegd. De media zijn zich aan het vernieuwen, bladen verdwijnen en er worden nieuwe initiatieven gestart, zoals deze week online magazine Vileine. Omdat de journalistiek een hoer is (goed bedacht door ik weet niet meer wie) voelen ook vrouwen steeds beter aan hoe ze een graantje kunnen meepikken, al dan niet denkbeeldig.

Met de Cisca Dresselhuys dynastie inmiddels ver achter ons worden feministische onderwerpen, bijvoorbeeld via Vileine nu dus ook gratis, aangeboden onder het mom van journalistiek. Liefde is het ruilmiddel, een manifest hun leidraad. Geen betaalmuur, geen advertenties en ook geen plannen in die richting. Het is ook niet makkelijk om goed betaald te krijgen in de journalistiek en je kunt geen ijzer met handen breken, maar oh, dit is juist in het licht van de kernwaarde van feminisme, namelijk: m/v gelijkheid, een enorme misser, om niet te zeggen verraad aan vrouwen. Welk boodschap geef je aan vrouwen die niet het creatieve equivalent van achter het aanrecht, namelijk ‘liefdevol bloggen’, ambiëren? Joris Luyendijk noemde het magazine het eerste interessante journalistieke project na de Correspondent. Ze zullen bij de Correspondent wel bulderen van het lachen met hun door ondernemerschap gelukte verdienmodel. Terwijl zij hun energie verzilveren, wordt er bij Vileine (meestal) ‘op z’n Floors’ geschreven over confettipistolen tegen belagers, vaginisme en verkrachting door een, ik kan niet anders zeggen, prachtige, enorme halfnaakte Mongoolse strijder in een serie die volledig draait om fantasie. Ik zag zelfs een kitten op de homepage. De combinatie borsten en brains is leuk bedacht maar het in de journalistiek doen voor een breezer is echt niet de manier om feminisme op een hoger plan te tillen hoor. Ik begreep ook dat veel mannen wel lid wilden worden van Vileine. Nogal wiedes! Met al die liefde.

Een front tegen wie?

De kern van het probleem met feminisme in de huidige tijd wordt hiermee goed zichtbaar. Jonge vrouwen die demonstraties tegen racisme (?!) houden en vóór liefde zijn verklappen eigenlijk dat ze geen echte problemen hebben maar gewoon te weinig hobby’s. Feminisme is ‘parels’ voor schoolmeisjes geworden, want ze zijn eensgezinder dan verongelijkt, verveelder dan geëngageerd. Ze hebben geen onderlinge concurrentie nodig, aldus Vileine, en sorry hoeven ze ook niet te zeggen. Ze willen weer een front zijn. Maar tegen wie nou eigenlijk?

Noem me ouderwets, maar ik denk dat we ons wel moeten meten aan mannen en aan elkaar, concurreren dus, iets waard worden, inhoudelijk worden. Stop met onproductief loyaliteit aan elkaar te vieren. Loyaliteit die -zoals we allemaal weten- in rook opgaat zodra je zomaar, zonder het te melden met een andere vrouwelijke collega bent gaan lunchen! Kunnen vrouwen het niet helpen? Misschien, maar dingen die je niet kunt helpen hoef je ook niet te idealiseren. Doe dan op zijn minst alsof je iets van plan bent, ergens boven staat.

Alternatief manifest

Om niet onder te doen voor mijn eigen kritiek, zal ik iets beters voorstellen. Iets wat gewoon in de praktijk te brengen is zonder collectief en zonder feminist te zijn, en wat maar tien punten kent. Het alternatieve manifest, punt 1: Humor en zelfspot. Het doet geen pijn. 2. Als we zeggen dat het niet persoonlijk is, menen we dat ook. 3. We voelen ons niet schuldig, ook niet als we daadwerkelijk krijgen wat we verdienen. 4. We zeggen sorry als het moet, we zijn geen vier meer. 5. We concurreren, omdat het ons scherp houdt. 6. Gekwetste gevoelens vallen niet onder slachtofferschap 7. We gaan je man niet afpakken, get a grip. 8. We houden van mannen, ook nog als we de volgende ochtend niet meer weten wat we zelf hebben laten gebeuren. 9. Een gezicht vol tranen is geen argument. 10. Aardig zijn is een karaktereigenschap, geen doel in zichzelf.

Het feminisme moet terug naar de tekentafel, want wat stelt het nou helemaal voor als we enerzijds vrouwen onder hele bedenkelijke omstandigheden laten leven en ons anderzijds betuttelend druk maken om die paar glazen wijn die we wekelijks drinken?

Het feminisme moet terug naar de tekentafel, want wat stelt het nou helemaal voor als we enerzijds vrouwen onder hele bedenkelijke omstandigheden laten leven en ons anderzijds betuttelend druk maken om die paar glazen wijn die we wekelijks drinken? Vrouwen worden onder onze westerse neus uitgehuwelijkt, van top tot teen bedekt en thuis opgesloten om het huis schoon te maken, omdat dat dat in sommige culturen nou eenmaal normaal is. In hoeverre wij ons dit moeten aantrekken, is een vraag die ik door feministen niet gesteld, laat staan beantwoord zie. Als vrouwen het begrip m/v gelijkheid bij de horens willen vatten, en het niet langer als een uit luxe geboren vrijblijvend streven beschouwen dat zich beperkt tot hoeveel vrouwen er als gast bij DWDD komen, dan kunnen we ten minste een voorbeeld stellen. Dat zal sommige vrouwen er ook hopelijk van weerhouden zichzelf feminist te noemen, zij die zogenaamd in vrijheid kiezen voor ongelijkheid (aan hun man), die aan slachtofferschap lijden of gewoon liefdesverdriet hebben. Die moeten we bij de les houden en een ander zelfbeeld bijbrengen, een beeld om je als vrouw uit een andere cultuur of achtergrond bij aan te sluiten. Het is ambitieus, ik weet het en de resultaten uit het verleden bieden weinig hoop voor de toekomst, maar vilein was ik hier toch maar even wel.