Schuldbekentenis.

Afgelopen vrijdag publiceerde ThePostOnline een artikel over Jordan Peterson. Ik was de auteur van dat artikel. Ik beweerde dat Peterson aan filosofische bijziendheid lijdt. Er zijn veel reacties op gekomen. Ik heb ze allemaal gelezen en ben tot inkeer gekomen. Ik zat fout. Ik hoop dat TPO-redacteur Willem Treur mijn schandvlek wil verwijderen. Hopelijk zien ze dat het me menens is. Lees deze belijdenis, en je begrijpt wat ik bedoel:

Profeet Peterson vergeef me mijn ongeloof. Ik was ziende blind. Mijn archetype van het rebelse kind kwam in opstand. Ik had naar het oude wijze archetype in mijzelf moeten luisteren. Die wist wel dat u gelijk had. Die begreep onmiddellijk dat het postmodernisme Stalinisme in een nieuw jasje is. Ik had beter moeten weten. Ik had zelf toch kunnen zien hoe al die abjecte Marxisten massaal de pet van het postmodernisme opzetten toen het communisme haar moordenaarstronie niet meer kon verbergen.

Ik zag het niet. Maar u zegt het, en dat is genoeg. U hoeft geen namen te noemen, geen verklaringen te geven, het is evident. Zoals niemand zich afvraagt of Allah groot, goed en almachtig is, vraagt ook niemand zich af of u gelijk hebt. U zou immers geen profeet zijn als u niet de waarheid sprak. Maar ik twijfelde aan uw woorden. Laat nu mijn geloof u genoeg zijn om mij te vergeven. Als Jezus Thomas kan vergeven, kunt u het mij. Uw hart is groot, uw wijsheid diep.

Inmiddels begrijp ik dat iedereen die Franse filosofen leest geen individuen ziet, maar slechts collectieven. Dat ze ieder individu willen vermorzelen die zich niet naar het collectief voegt. Er kleeft bloed aan mijn handen. Met mijn gekunstelde verwijt dat u gebrekkig filosofeert, bekende ik mij beul van het gezonde verstand. Ik wist niet beter. Nu repeteer ik uw mantra: Derrida is slecht, Marx de duivel, het postmodernisme de hel. Het mantra klopt als herboren in mijn borst.

Het archetype van de geile Godin in mij heeft dat boosaardige artikel over u geschreven. Het hoertje hengelde naar erkenning, naar een lucratief baantje bij een diversiteitscommissie. Het was mijn archetype van de jaloerse feeks dat met scheve ogen naar de 60.000 dollar keek die u maandelijks binnen harkt. Mijn ziel was bevangen door de archetypische postmodernist; een persoon zonder principes. Zoals Faust zijn ziel aan Mephisto verkocht, verkocht ik de mijne aan het postmodernisme.

Ondertussen weet ik beter. Maandelijks zal ik meer dan het tarief van 200 dollar afstaan voor een persoonlijk onderhoud met u. Mijn Ware Zelf geeft nu al kopjes bij de gedachte dat ik u mag spreken. U zult me zeggen dat ik hard door al die postmoderne obstipatie heen moet persen om mijn Ware Zelf het licht te gunnen, maar daar zal ik niet voor terugdeinzen. Het kruiperige archetype heeft al te lang aan het roer van mijn ziel gestaan.

Dank ook aan al uw apostelen die zich niet door politiek correct fatsoen lieten weerhouden. Mij niet spaarden, maar juist geselden met hun misselijke beledigingen. Die waren meer dan verdiend, ze waren louterend. De held in mij ontwaakte. Noem hem Siegfried, noem hem Hercules, noem hem voor mijn part Howard Roark, maakt niet uit, zolang hij mijn bruin besmette onderarm maar amputeert. Heil Caesar, Heil Peterson.

 

Afbeelding: https://imgur.com/gallery/XN8nI