Ehm, pardon? ‘Interventies’ toepassen op jonge vaders, gedragsgericht of met hormonen, om het vadergevoel aan te slingeren? Een interventie, dat is toch wat handenwringende familie doet bij iemand die voor de zoveelste keer onder invloed van drank de politie heeft ondergekotst, nadat hij zijn auto om een boom heeft gevouwen? Toch niet bij mannen die zeggen, “mwaah, ik vind babies pas leuk als ze peuter worden en een beetje gaan praten enzo”?

Toch is dat wat hoogleraar gezinspedagogiek Marian Bakermans-Kranenburg aan de Universiteit Leiden gaat onderzoeken. Met een beurs van 2,5 miljoen ekkies. Kijk, hier staat het:

Hormonale veranderingen bereiden vrouwen tijdens hun zwangerschap voor op het ouderschap. Bij vaders is dat niet of minder het geval. Kunnen we vaders sensitiever maken voor hun baby door een gedragsgerichte interventie of door het toedienen van hormonen?

Wat is er in godsnaam mis met een man die zijn verse baby niet zo feilloos aanvoelt als de moeder? Vrouwen broeden maanden op zo’n kind, baren het, zogen het, en zijn gedurende dat hele proces een soort Syrië qua hormonen: radicale en niet ongevaarlijke gekte gebaseerd op heel primaire instincten. Mannen, althans, de goeien, zien dat met lede ogen aan, halen bij nacht en ontij vreemde etenswaren voor hun eega, en als het kind er eenmaal is staan ze fier doch houterig met hun nakomeling in de armen. Met de moeder ernaast, die zegt “nee niet zo, let nou op want dat doekje moet daar en ja, daar gaat zijn speen, zucht, nee laat mij maar even geef hier.”

Maarja. Feminiseren kun je leren, niet goedschiks dan maar kwaadschiks, met interventies dus. Begrijpt u mij niet verkeerd, onderzoek is altijd fijn, dingen weten en leren helpt de mensheid vooruit en afwezige vaders zijn een groot probleem in deze samenleving. Hoewel de meeste noorderzonvaders al voor de geboorte de benen nemen, dus dan valt er nog weinig te interveniëren. Maar stelt u zich eens voor dat iemand ging onderzoeken of we vrouwen met gedrags- en hormooninterventies niet wat harder en mannelijker konden maken, teneinde dat vermaledijde Glazen Plafond (toch ook een maatschappelijk probleem volgens sommigen, nietwaar) nou eens aan barrels te slaan?

De feministen zouden uit hun tuinbroek springen van nijd.

Het is fijn als vaders betrokken zijn bij hun grut. Het is eng als hij door ‘hormonen en gedragsgerichte interventie’ een soort moeder wordt. Is voor een kind ook niet leuk, twéé ouders die om de tien minuten de oppas bellen of je nog leeft. Twee ouders die je obsessief vijfhonderd maal per dag wegen en dan huilend het consultatiebureau bellen, ongeacht de uitkomsten van de weegsessies. Twee ouders die op internetfora ‘informatie’ lezen over de schade van vaccins, en dan niet rationeel genoeg zijn om je gewoon wel in te enten. En voor de buitenwereld is het ook eng: stellen die beiden geen ander gespreksonderwerp of socialmedia-input hebben dan hun larf.

Laat mannen alsjeblieft gewoon mannen zijn. Het is geen slecht vaderschap om niet een bijster symbiotische band met een zuigeling te hebben, het is de natuur. Laten we mannen niet aanpraten dat het niet goed is om minder ‘sensitief’ met hun baby te zijn, jonge vaders hebben het al moeilijk genoeg. En jonge moeders hebben een sterke schouder nodig en geen hormonale vaatdoek.

(via)