Waar de islam de kop opsteekt, heersen tweedracht, hypocrisie, domheid en sektarisme. Dit artikel, over mensen die in AZCs bezoek en hulp krijgen van christenen, illustreert dat. Natuurlijk proberen die christenen hun here Jezus onder de aandacht van de ontheemden te brengen, leer mij religieuzen kennen. De enige echt onbaatzuchtige hulp komt van een atheïst, iemand die het niet doet voor de hiernamaals-kudoos. (Hoewel niet-gelovigen ook vaak barmhartig zijn omdat dat lekker is om te Facebooken, maar dit exhibitionisme staat los van levensbeschouwing.) Maargoed, God-PR of niet, ze doneren spullen, geld en tijd om hun medemens in nood te helpen.

Laat het maar aan de naargeestige onderworpenen van Allah over om daar beledigd en ondankbaar over te zijn. De christenen zouden de moslims van hun geloof af willen helpen, zo vrezen zij. Tja, zoals de baard is, vertrouwt hij zijn gasten. Zo denken moslims: niets voor niets. Overal zit wat achter of staat wat tegenover. Zelfs hun ‘liefdadigheid’ dient enkel hun eigen zielenheil, en is in de vorm van ‘zakat’ een verplichting, geen vrije keuze.

Dus roepen de salafisten van As Soennah, moslims van radicaal allooi, op tot hun eigen liefdadigheid. Vragen zij om kleding, studieboeken Arabisch-Nederlands, toiletartikelen, luiers? Neen. Gebedskleden en korans, dát is wat ze de AZC-bewoners in de maag willen splitsen. Opdat die gevluchte mensen niet denken dat zij de islamitische terreur ooit achter zich kunnen laten. Allah verhoede dat de nieuwkomers zich ontwikkelen, de Westerse vrijheden zullen omarmen, zich aanpassen en voor zichzelf zullen leren nadenken. Een goed moslim ziet het in stand houden van sektarische achterlijkheid als prioriteit, en dat maakt dat een goed moslim een slechte hulpverlener is.

Op de Facebook-oproep van een hoeder van de islam wordt in de comments alweer stammenstrijd gevoerd over soennieten en shi’ieten, een strijd die we geïmporteerd hebben en die nu vrolijk onder de nieuwe aanwas van moslims wordt voortgezet. “Dat moslims zich nu pas beginnen te roeren, komt ook doordat ze tot nu toe simpelweg te veel bezig waren met hun eigen integratie, denkt Willem van der Deijl, medewerker bij stichting Evangelie & Moslims”, meldt RefDag. Om je te bescheuren! Salafistische moslims, te druk bezig met hun eigen integratie, maar natuurlijk. Ze mijden integratie als de builenpest, en zijn er als de kippen bij om hun geloofsgenootjes in AZCs te redden van christendom en/of vrijdenkerij.

Dát is islamitische liefdadigheid: zielen binnenboord houden bij de juiste stroming en hopen dat Allah ziet hoe goed je bezig bent. En daarom zijn ze zo bang voor christelijke hulp: in hun wereldbeeld is liefdadigheid quid pro quo en bestaat vrijblijvend tijd, geld of goederen doneren niet. Daarom ook de weigering zaken aan te nemen van christenen, want dat schept een verplichting, menen zij. Integratie die al sterft op de drempel van een AZC, tussen de dozen dekens, kleren en korans.