Een aantal jaar geleden raakte ik verdwaald in een kustplaatsje te New Jersey. De avond viel en ik wilde de trein naar mijn hotel in New York nemen, maar belandde onderweg naar het station in een zwarte wijk. Geen heel naargeestig ghetto met vervaarlijke bendes op elke straathoek, maar toch, het was een achenebbisj wijk waar een witte mevrouw nogal opviel, zo in haar eentje. Ik voelde me tamelijk uit mijn element en bekeken, een gevoel dat versterkt werd toen er stapvoets een zwarte SUV naast me begon te rijden. Er bonkte hiphopmuziek uit de open raampjes en in het vehikel zaten drie stug kijkende negers.

Op een stoepje zaten drie bejaarde mannen over een schaakbord gebogen. Dat leek me wel veilig. Drie oude bazen waren allicht minder geneigd tot al te crimineel gedrag, en hadden misschien ook wel aanzien en respect in deze buurt, wat gunstig uit kon pakken aangaande mijn drie vrienden in de SUV. Ik vroeg ze de weg naar het station. De oudjes keken naar mij, naar elkaar en toen weer naar mij. Wat of ik hier deed? Verdwaald. Tsk. Hoofdschuddend wezen ze me de weg en maanden me tot spoed, want dit was weliswaar vlakbij het station (goddank!) maar geen buurt voor een jongedame als ik. Ik zette kordaat koers in de richting die ze hadden aangewezen, de SUV zwaaide af (alweer goddank!) en algauw kwam het station in zicht.

Ja, het is soms raar als je ergens de enige witte bent. Of zwarte. Of vrouw. Of man.

Nou was het in bovenstaande voorbeeldje meer dan alleen een kleur-kwestie waardoor ik de hele situatie ietwat precair vond, in het buitenland in een wat groezelige buurt verdwalen zo tegen zonsondergang had me ook een unheimisch gevoel gegeven als de wijk bevolkt was door Chinezen of Denen.

Dit geldt niet voor collegezalen van een universiteit. Toch viel mijn oog vanmorgen op dit artikel over ‘micro-agression’, een akelig fenomeen, beschreven door studenten van kleur. Als enige kleurling in een wit klasje voelen zij zich onveilig. Het artikel maakt ook melding van lullige opmerkingen tegen de gekleurde studenten, en hoewel collegehumor volgens mij kleurenblind is, is het maken van raciale grappen tegen de enige niet-witte allicht niet netjes. Maar zelfs als iedereen gewoon zijn mond hield, en de studenten niets anders deden dan ‘met zijn allen wit zijn’, maakten de kleurlingen gewag van deze situatie als ‘micro-agression’.

Meer micro-agressie: docenten die betwijfelen of de student wel de juiste major heeft gekozen. Docenten die een zwarte jongen niet altijd aan het woord laten als hij zijn hand opsteekt. En fel tegengas krijgen in een discussie. Ehm. Kortom. Ze kregen te maken met twijfel en afwijzing, zaken die essentieel zijn voor iedere student. 

En wat wil de universiteit daar aan doen?

Verplichte lessen white privilege geven. Diversiteit in eenderde van de vakken verplicht opnemen. En een slogan afspreken die studenten kunnen roepen als ze micro-agression signaleren: Racism Alert! Het klinkt als een slechte mop. “Lopen twee kleurlingen een klasje blanken in. Zegt de ene tegen de ander ‘Racism Alert!’” Maar het is geen mop, collectief wit zijn is voor sommigen een daad van agressie zodra er één zwarte zich bij het groepje voegt. Racism alert, inderdaad.