Ja, doe effe open. Nee, ópen. Thanks mannen. Goed, hier is mjin paspoort, hier een buskaartje naar het AZC in Raqqa. Ja ik ben gezond, de reis was zwaar en vol ontberingen maar op zich was het prima te vinden: als je een groepje jonge lichtgetintiërs met smartphones ziet dobberen, gewoon de tegengestelde richting aanhouden. Dus tadaa, hier ben ik dan. Waar is mijn Boerka, Bed en Broodvoorziening?

Hoe bedoelt u, asielprocedure? Plek zat hier, dunkt mij. Ja okee, regels zijn regels. Ik snap dat. Nou, hier mijn verhaal, en ik weet dat jullie wel wat gewend zijn maar ga er effe bij zitten jongens want wat er in Nederland gaande is, is schokkend. Schok-kend. Zit zo: vrouwen worden afschuwelijk onderdrukt. Nee, housop joh, dat is niet om te lachen! Vrouwen in Nederland mogen helemaal zelf weten of zij kinderen krijgen en hoe veel. Daarnaast staat het ze vrij om elke carriere na te streven die zij willen, ze mogen aantrekken wat ze willen, ze hebben huizen vol huishoudelijke apparaten, er zijn opvangmogelijkheden voor kinderen van 3 maanden tot 18 jaar.

Komt het enge stukje nu, sorry dat ik het zo plastisch moet omschrijven maar het is de realiteit: vrouwen hebben helemaal geen me-time meer als gevolg van hun eigen keuze om kinderen én een baan te willen. En wat echt de nekslag is, zeg maar de besnijding van hun persoonlijke vrijheid, is dat Nederlandse mannen niet genoeg stofzuigen. Je mag daar niet over klagen want dan gaan Nederlanders het leed van Nederlandse vrouwen met het leed hier bij jullie vergelijken, nouja, hoef ik jullie niet uit te leggen natuurlijk want oorlog, genocide, enzovoorts. En vervolgens worden de zwaar beproefde, klagende vrouwen uitgelachen. Dat heet ‘de inflatie van vrouwenleed’ en het is pure horror. De enige die voor ons opkomt is een verward rijk vrouwtje dat alsmaar films over zichzelf maakt, niemand neemt haar serieus.

De situatie is schrijnend, ik als werkende moeder leefde onder onmenselijke druk, klagen mag dus niet en niemand doet wat. Maarja, je zet door. Je maakt er het beste van. Je probeert de samenleving te feminiseren uit alle macht, met papadagen en bevallingsverlof voor mannen. Je stort je hart uit op internetfora. Kiezen op elkaar en incasseren. Maar weten jullie, ieder luxepaardje heeft haar breekpunt. Het mijne kwam toen ik geconfronteerd werd met de zoveelste misstand, de zoveelste beproeving. Ik was óp, ik kon niet meer. Ik heb mijn parttime baantje met i-de-aal flexibele uren opgezegd, mijn kinderen gekust en beloofd ze zo snel mogelijk te laten overkomen, de yoga-leskaart opgemaakt en ben nog een laatste keer muntthee gaan drinken met mijn onderdrukte lotgenoten. Toen ging ik. Op zoek naar een betere toekomst voor mij en mijn kinderen.

Wat mij daartoe dreef? Wacht, ik heb er een foto van op mijn iPhone, anders geloven jullie mij niet. Er is in Nederland nu ook al een tekort aan bakfietsplaatsen. Hét vervoermiddel bij uitstek om in mijn druk-druk-druk werkzorgcombi-leventje al het overige verkeer mee te hinderen, nergens kun je dat ding kwijt en nu beginnen ze parkeerplekken op nummer toe te wijzen. Nou, dat wordt na de creche, die ene hippe buurtschool, de tennisvereniging, het zelfbouwkavel, zwemles en de parkeervergunning dus de zoveelste wachtlijst. Daarom ben ik gevlucht naar uw Kalifaat, hier weten vrouwen tenminste waar ze aan toe zijn en bovendien hebben de nare, gemene Nederlanders dan eindelijk eens empathie, met hun eeuwige “mens, wat een prutsprobleempjes, in Syrië hebben vrouwen het pas zwaar.” Snappen jullie? Mooi. Mag ik een sociale huurwoning, of is er een wachtlijst?