Die mensen die zeggen “jamaar Amerika levert wapens in het Midden-Oosten.” Mensen die met een zuinig mondje prevelen over het koloniaal verleden van Frankrijk, want sja, dat heeft kwaad bloed gezet. De mensen die de gestage stroom van foto’s op social media zien, van de lachende gezichten van de jonge mensen die in le Bataclan het leven lieten, en dan denken dat het een goed idee is om een ingezonden brief te schrijven. Of wij wel weten dat het poppodium in handen is van de zoon van een wapenhandelaar, mmh? Lekker onschuldig daar een beetje gaan dansen en feesten, dat kan dus helemaal niet.

De mensen die het normaal vinden om op de voorpagina van het reeds lang geleden gecapituleerde verzetskrantje Het Parool een opiniestuk te publiceren waarin de premier wordt verweten dat hij eindelijk het beestje bij de naam noemt, namelijk dat wij in oorlog zijn. Grutjes! Straks worden mensen nog bang! Straks gaan we nog terugslaan tegen de naargeestige veroveringsideologie die ons tot de laatste man wil zien bekeren of sterven! Het Parool, dat godbetert ‘Vrij, onverveerd’ als slogan voert, zal de Völkischer Beobachter van het Kalifaat worden, mocht het zo ver komen.

Oh, en verder mogen wij de kruistochten natuurlijk beslist niet vergeten, de karwats die de wegmetonsbrigades steeds ongenadig op hun eigen rug laten neerstriemen.

Anyway. Al die mensen dus, die laffe druiloren die rechtsom maar vooral linksom steeds tot de conclusie komen dat wij de islamitische terreur toch wel een beetje aan onszelf te danken hebben, ik begrijp ze wel. Ze zijn gewoon bang.

Het idee dat ‘ons’ ingrijpen heeft geleid tot nietsontziende terreur tegen ons is een mentale fopspeen, een geruststellend zoethoudertje. Als de fout namelijk bij ‘ons’ ligt, kunnen wij het ook goed doen, beheersen, omkeren. Accepteren dat de bron van terreur buiten onze invloedssfeer ligt, is veel enger. Al zouden de westerse mogendheden iedere buitenlandse inmenging staken, herstelbetalingen doen, driemaaldaags op hun blote knietjes spijt betuigen voor ons verleden, zou de terreur dan stoppen? Zouden ze ons en onze manier van leven dan niet haten, stopt de dwang tot onderwerping dan?

Welnee.

Mensen die zo denken zijn als mishandelde kinderen. Ze lopen op hun tenen, proberen het goed te doen, en toch krijgen ze steeds weer slaag, onverwacht, om redenen die zij niet begrijpen. Het idee dat hun vader of moeder gewoon niet spoort en dat ze zijn overgeleverd aan een psychopaat, is te hopeloos, te eng, te groot.

Maar gelukkig zijn wij geen kind, overgeleverd aan de grillen van islamitische terreur. Wij kunnen besluiten om te stoppen met zoeken naar de schuld in onszelf en te doen wat nodig is om ons te verdedigen. Geen wegmetons, maar hup ons!