Europa wordt overspoeld met vluchtelingen: Arabische en Iraanse, christenen en moslims. Ze komen zelfs tot uit Marokko. Vraag is: waar blijven de door Israël zo wreed onderdrukte Palestijnen? Zouden die niet juist nu hun kans schoon zien om onder het Israëlische bezettingsjuk uit te komen? En waarom blijft de Europese, Nederlandse én plaatselijke politiek zo gefixeerd op Israël terwijl het hele werelddeel bezwijkt onder een veel ernstiger probleem, veroorzaakt door een strijd tussen Arabische broeders?

Marokko BDS

BDS

Wie nog geen anderhalf jaar terugreisde in de tijd en er de kranten op nasloeg, zou denken dat de grootste monstermacht op aarde Israël zou moeten zijn. Zo werden bij de Verenigde Naties in 2013 21 resoluties tegen Israël aangenomen, tegenover één tegen Syrië, één tegen Noord-Korea, één tegen Myanmar en één tegen Iran. In 2014 waren dat er twintig, tegenover 3 resoluties tegen Syrië, Noord-Korea en Iran. En in 2015 was het al niet veel beter. Twintig resoluties tegen Israël, één tegen Iran, één tegen Noord-Korea en één tegen Syrië. Anno 2016 is het Israëlisch-Arabisch conflict van de voorpagina’s verdreven door de Europees-Arabische crisis. Als de moslimbroedermoord zich alleen was blijven afspelen in de regio, was het een andere zaak geweest (“Ze maken elkaar maar af”), maar inmiddels ondervindt Europa dat conflict aan den lijve. Daarom over Israël minder ingezonden stukken in de kranten, geen demonstranten die Museumplein en Hoefkade bevolken, zelfs niet om op te roepen een einde te maken aan deze apocalyptische strijd. Intussen gaat de campagne om Israël te demoniseren even wat minder zichtbaar, maar wel degelijk onverminderd, door. Zowel bij NGO’s als in de politiek en de journalistiek, want de zogenaamde Boycot-Divest-Sanctions beweging (BDS) is met een bak geld overal geïnfiltreerd, vaak gebruik makend van antisemitische onderbuikgevoelens.

Opkomen voor de rechten van het Palestijnse volk mag uiteraard, maar dan toch even een vraag: waarom blijft het, terwijl miljoenen vluchten uit Syrië, Irak, Afghanistan, Mali, Eritrea, Somalië, Iran en zelfs ook Marokko waar toch echt geen oorlog of bijzonder zware onderdrukking heerst, vanuit de Palestijnse gebieden zo opmerkelijk rustig? Waar blijven de honderdduizenden Palestijnen uit door Israël onderdrukt gebied, die net als andere bevolkingen uit de Arabische wereld meer dan ooit de mogelijkheid hebben om Europa te overspoelen? Waarom loopt de hele Westbank, waar Israël ‘heer en meester is’ en waar vandaan het gemakkelijk ‘ontsnappen’ is, niet leeg?

Naast de Iraniërs is er geen hoger opgeleid islamitisch volk in het Midden-Oosten (en aan wie hebben de Palestijnen dat te danken, denkt u?)

Demonstratie tegen Israël

Demonstratie tegen Israël

Als we in Europa spreken over de instroom van ‘hoogopgeleide vluchtelingen’, zouden de Palestijnen vooraan moeten staan en we zouden hen met open armen moeten ontvangen. Want naast de Iraniërs is er geen hoger opgeleid islamitisch volk (en aan wie hebben de Palestijnen dat te danken, denkt u?). Het mag dus een raadsel heten waarom ze blijven zitten waar ze zitten. Iedereen was het er in de zomer van 2014, terwijl in Syrië al lang en breed de bloedige burgeroorlog woedde, toch over eens dat er geen onderdrukter volk was dan de Palestijnen? Het ging toch om genocide? Om volkerenmoord? En zelfs om een Holocaust? Werd Israël niet internationaal vergeleken met nazi-Duitsland? Weet u nog wel? Die bordjes en spandoeken die zonder blikken of blozen door de straten van Amsterdam, Rotterdam en Den Haag werden gesjord? Met op de voorgrond zichzelf graag profilerende ‘wij zijn solidair!’-politici en opiniemakers?

De kille cijfers

Rapporten van Eurostat tonen aan waar vluchtelingen vandaan komen. En uit dit Duitse rapport blijkt ook het aantal stateloze vluchtelingen vanuit Syrië. Dat zijn inderdaad vaak Palestijnen die al generaties lang in dat land wonen, maar nog altijd geen staatsburgerschap hebben gekregen van de Syrische regering (met dank aan vluchtelingenorganisatie van de VN, de UNWRA, maar daarover een andere keer). Dat ook de Palestijnen het in Syrië zwaar te verduren hebben, bleek uit het drama dat zich in 2014 voltrok in het vluchtelingenkamp Yarmouk, een buitenwijk van Damascus; een humanitaire ramp waarbij de honger zo groot was dat zelfs katten op de borden eindigden. De anti-Israëldemonstranten die de straten van de grote Nederlandse steden bevolkten hadden daar echter geen boodschap aan. Die richtten zich maar op één agressor: Israël. Het Palestina Komitee, toch opkomend voor de rechten van Palestijnen, wijdde slechts mondjesmaat tweets aan Yarmouk. Verder openbaar protest bleef uit.

Een groot deel kon niet als ‘strijders’ worden geïdentificeerd omdat ze, zoals dat gaat bij asymmetrische oorlogsvoering, mengden met de burgerbevolking

Even voor de goede orde: de VN stopte begin 2015 met het tellen van burgerslachtoffers in Syrië, dat toen al 250.000 oversteeg. Naar het huidige dodental is het gissen. In de Gaza-oorlog, uitgelokt door het terroristische, islamistische Hamasbewind dat de scepter zwaait over dit helse stukje aarde, vielen volgens alweer de VN 2100 doden, van wie zeker een derde ‘strijders’. Een groot deel kon niet als zodanig worden geïdentificeerd omdat ze zich (zo gaat dat bij asymmetrische oorlogsvoering) mengden met de burgerbevolking. De VN telde daaronder ook 500 kinderen en ook dat begrip is, hoe tragisch ook, arbitrair, omdat heel veel jongeren van 12 tot 18 jaar zich schuldig maakten aan oorlogshandelingen. Dat gebeurt nog altijd trouwens, zie dit recente dieptrieste bericht van een 13-jarig Arabisch messentrekkertje.

Dirty Business

Terwijl in 2014 de verschrikkelijkste beelden de wereld overgingen van ‘oorlogsmisdaden door het Israëlische leger’, zien we nu opvallend weinig beelden van burgerslachtoffers die wel degelijk moeten vallen door de bombardementen in Syrië en Irak door Amerikanen, Russen of Europeanen. Oorlog is altijd dirty business, maar als we het niet zien, doen we alsof het er niet is. Alleen de wandaden van IS en Assad gaan via sociale media de wereld over, maar niet in half zo hysterische mate als in 2014 tijdens Gaza. En daar gebruikten de nodige clubjes toen ook nog eens beelden voor die niet uit Gaza afkomstig waren, maar uit Syrië.

Terwijl zich in het hele Midden-Oosten een armageddon afspeelt, gaan wij het op alle niveaus, van het Europese Brussel tot het regionale Den Haag, eens hebben over het democratische, westerse Israël

Terwijl Europa zich steeds meer achter de oren krabt over het aantal vluchtelingen en de mentalitéit die daarmee wordt geïmporteerd, zet de BDS-beweging gestaag haar grote missie voort. BDS staat voor Boycott, Divest and Sanctions. Niet tegen Syrië, niet tegen Iran. Ook niet tegen het militaire bewind in Egypte of het toch echt niet zo democratische Marokko. Ook niet tegen Saoedi-Arabië, dat terwijl deze woorden worden getikt, weer tientallen burgerslachtoffers (nu al een veelvoud van het aantal in de Gaza-oorlog) maakt in Jemen. En een BDS-maatregel tegen Turkije, dat de enige groepering die iets echt moedigs en nuttigs tegen IS doet, namelijk de Koerden, een kopje kleiner maakt? Nee. Natuurlijk proberen we die NAVO-partner zo veel mogelijk te vriend te houden.

Dat land waar een vrouw al premier was terwijl wij hier in Nederland nog steeds geen potentiële kandidate zien

Nee hoor. Terwijl zich in het hele Midden-Oosten Armageddon afspeelt, trekken wij op alle niveaus, van het Europese Brussel tot het regionale Den Haag, ten strijde tegen het democratische, westerse Israël. U weet wel: dat land waar homo’s veilig over straat kunnen, waar moslims in het leger zitten, waar een vrouw al in de jaren 70 premier was terwijl wij hier in Nederland nog steeds geen potentiële kandidate zien, waar techniek en informatietechnologie op zeldzame hoogte staan, waar ontdekking op ontdekking wordt gedaan op het gebied van kankerresearch en waar nog geen vier jaar geleden de dochter van een groenteman de Nobelprijs voor de Scheikunde kon winnen.

‘Die slimme Joden’

Bij gebrek aan initiatief of het gevoel van controle over de échte grote problemen in de wereld, proberen wij het vingertje op te heffen naar dat landje daar, dat nog niet de helft meet van Nederland; het land dat wordt gezien als het mes in de rug van de toch ‘aan de wereld bijdragende’ Arabische wereld. Zelfs de vrije manier van leven van homo’s in Tel Aviv wordt door ge-BDS’de linkse groeperingen weggezet als propaganda. Ze hebben er een woord voor: pink washing. Israël kan het op geen enkel gebied goed doen. Het wordt gedemoniseerd totdat we natuurlijk Israëlische software in ons mobieltje nodig hebben of een medicijn voor een ernstig ziek familielid. Dan gaat het ineens over ‘die slimme Joden/zionisten waar je toch maar gebruik van moet maken’.

Kortgeleden ging Human Rights Watch-directeur Kenneth Roth bij uitgerekend Saoedi Arabië op bezoek voor extra fondsen

Israël heeft een grote fout begaan. Jarenlang heeft het de BDS-beweging onderschat terwijl deze haar machtsbasis uitbreidde. Joden hebben de beweging jarenlang doodgezwegen vanuit het paradigma: ‘Als je er geen aandacht aan schenkt, gaat het vanzelf weg.’ Dat was een grove onderschatting. BDS heeft onuitputtelijke voedingsbodems waaronder het altijd onder de oppervlak aanwezige antisemitisme en heel veel Arabische dollars, want het spekken van de Palestijnse (lees: Arabische) agenda is big, big business.

BDS en Saoedi-Arabië

Van dat laatste is dit een uitstekend voorbeeld: Kenneth Roth is directeur van Human Rights Watch, een organisatie in het leven gehouden door roofkapitalist-bekeerd-filantroop George Soros, die heus wel het een en ander doet voor mensenrechtenschendingen in Arabische landen, maar vooraan staat als het gaat om het onder de loep leggen van iedere stap die Israël zet. Kortgeleden ging Roth bij uitgerekend Saoedi-Arabië op bezoek om extra fondsen te werven. U weet wel, dat land dat qua wreedheid niet onderdoet voor IS, maar nu wel voorzitter is van de mensenrechtencommissie van de VN, I kid you not. Roth is uiteraard voorstander voor het volledig open zetten van de Europese grenzen zoals hij vorige week nog bij Buitenhof mocht propageren, maar hij bedelt tegelijkertijd bij een land dat de grenzen voor eigen geloofsbroeders en -zusters potdicht houdt. Zo zijn er ook legio voorbeelden van Europese en Nederlandse dubieuze geldstromen naar NGO’s die er een geheime agenda op nahouden. Zie bijvoorbeeld United Civilians for Peace, een prachtnaam voor een dubieus clubje dat op brede Nederlandse steun mag rekenen (zie de CIDI-website).

Duizenden werkloos

Laat er geen twijfel over bestaan dat wanneer u opkomt voor de boycot van bijvoorbeeld Joodse bedrijven op de Westbank, u honderden, nee duizenden Palestijnen werkloos maakt. Palestijnen die hun mond niet durven open te trekken omdat de corrupte antidemocratische Palestijnse Autoriteit in Ramallah dat niet prettig zou vinden. Laat ook duidelijk zijn, dat een ieder die zegt: “Ik ben niet tegen het bestaansrecht van Israël en ook voor een Palestijnse staat,” nog altijd een partner vindt in een groot deel van de Israëlische bevolking.

De harde kern van BDS wil uiteindelijk maar één ding: eliminatie van de Joodse staat

Die bevolking die de minderheden zo onderdrukt (inclusief 20% Arabieren binnen de Groene Lijn van ’67), dat ze terwijl ze kunnen vluchten, blijven zitten waar ze zitten. Dat geldt zelfs voor de Palestijnen op die zo bruut bezette Westbank.

Ook moet u weten dat als u zich aansluit bij zo’n eenzijdig BDS-initiatief, u wordt misbruikt door een beweging die, gespekt met (onder meer Saoedische) dollars en doorspekt van antisemitische gevoelens, uiteindelijk maar één einddoel voor ogen heeft: de eliminatie van de Joodse staat.