En nu is het oorlog. De slachting op de redactie van Charlie Hebdo is de internationale Theo van Gogh. Handenwringende politici, woedende burgers, juichende moslims, het hele godvergeten circus barst los in Europa.

Het is de schuld van de islam. Kom mij niet aan met de miljoenen vredelievende moslims in Europa, het kan me geen reet schelen dat er ook aardige mensen bij die club horen, het is mooi geweest. We hadden het monster hier geen thuis moeten bieden. En ja, dat is lullig voor mensen die geen bloed aan hun handen hebben maar jongens, jullie geloof probeert te slopen waar het vrije westen voor staat en dat gaat niet lukken. Hoe veel moedige redacteuren en columnisten jullie ook afslachten. Nu is het oorlog. Wat mij betreft voeren wij, beschaafde mensen, die oorlog zonder bloedige aanslagen.

Wij blijven zeggen wat we willen zeggen, doen wat we willen doen. Wij laten ons niet intimideren. Dat is onze tactiek en daarmee gaan wij dit winnen. Nu is het oorlog. Wie dat ontkent is de vijand. Wie nu nog wil onderhandelen, overleggen, nuanceren is de vijand. Wie zich gewelddadig keert tegen moslims of moskeeën is de vijand, want de enige manier waarop wij dit kunnen winnen is door de vrijheden, rechten en plichten waar wij voor staan niet zelf te besmeuren met acties van hun niveau. Onze wapens zijn woorden, rede en ratio.

Nu is het oorlog. De schandalige reacties op Pegida van het Duitse establishment hebben daar aan bijgedragen. Het doven van de lichten van de Keulse Dom, omdat islamkritiek van bezorgde burgers fascisme zou zijn, bleek niets meer dan vrijwillige verduistering van onze cultuur in het aanschijn van de islamitische terreur. Wat hebben die bezorgde Pegida-Duitsers hun gruwelijke gelijk prompt gekregen.

De Nederlandse pers, die even maligne als gretig de afgelopen dagen de woorden van multiculturele charlatans optekende, treft ook blaam. ‘Onderzoekster’ Ineke van der Valk en haar gefabuleerde cijfers over islamofobie citeren als serieuze bron is in tijden van oorlog niets anders dan collaboratie. De door Koeweit gesteunde Yassin Elforkani en zijn moslimbroeder-maatje Jacob van den Blom opvoeren als spreekbuis voor slachtoffers van islamofobie is propaganda voeren voor de vijand. Zo gaat het al jaren en voila, nu is het oorlog.

Het is oorlog. En we moeten en kunnen winnen. Maar niet zolang we verdeeld zijn, zolang we appeasers en apologeten in ons midden hebben. De islam is als een schrandere hond die van het ene baasje wel, en van het andere niet op de bank mag, en dat gretig uitspeelt. Dat moet stoppen. Wij kunnen dit alleen winnen als we nu, eensgezind erkennen dat het oorlog is en dat de islam de vijand is. En als wij allemaal besluiten ons niet de mond te laten snoeren. Ze kunnen ons niet allemaal executeren en wij hebben te veel te verliezen om nu laf of politiek correct te zijn.