Gisteren bespotte ik het absurde gezemel van twee ‘kunstenaars’ om liefdesselfies te maken tegen terreur. Zoals mijn dierbare vrind Bert Brussen zei op zijn Facebookpagina: “Ik woon in een land waar een schrijver en een fotograaf (kunstenaars) hun talent gebruiken om iets tegen terrorisme te doen door middel van ‘liefdesselfies’. Dus niet door het schrijven van een goed boek. Of door foto’s die de rauwe werkelijkheid van terreur verbeelden. Of door een eensgezinde j’acusse. Nee. Door het fotograferen van BN’ers die het internationale symbool voor ‘Loser’ maken. En dan mag ik niet cynisch zijn?

Hij had gelijk. En zijn gelijk werd diezelfde middag nog bevestigd door twee nieuwsberichten: er waren te Nice drie militairen neergestoken door een jihadist die recent was teruggestuurd van zijn expeditie op weg naar de Syrische grens. De drie bewaakten een joodse instelling. Gelukkig raakten zij niet ernstig gewond. De joodse gemeenschap incasseerde echter wel een flinke mentale dreun, weer waren zij het doelwit van gewelddadig antisemitisme. Daarna dook de video op van de Jordaanse piloot Maaz al-Kassasbeh die door ISIS levend verbrand werd. Audio, close ups, de geraffineerde setting van de arme drommel vrij rondlopend in een kooi in plaats van geboeid aan een paal, voor maximaal gruwelijk effect, dit alles miste zijn uitwerking niet.

Sta je dan met je liefdesselfies. Zinloos en zelfs aanmatigend, de creatieve sector in dit land is door en door politiek correct en derhalve per definitie niet creatief of artistiek. Moraal en maatschappij her-ijken door kunst is immers onmogelijk vanuit een door subsidie-verslaving ingekapselde fatsoensnorm. Ook de ‘vrije’ pers faalde opzichtig, de discussie onder journalisten op twitter ging vrijwel meteen over het wel of niet vertonen van de executie-video, en niet over het lot van Maaz al-Kassasbeh, de gevolgen voor de regio of de bereidwilligheid van het Westen om aan dergelijke barbarij desnoods met geweld een einde te maken. Het NOS Acht Uur Journaal noemde de naam Maaz al-Kassasbeh niet eens, het zoontje van RTLnieuws-baas Pieter Klein kan niet tegen enge beelden en hee kijk, daar doken alweer fatsoensrakkers op die het vertonen van Al-Kassasbeh’s doodsstrijd ‘onfatsoenlijk’ vinden. “Daarmee help je ISIS juist”, is het laffe zwaard in de nek van de boodschapper.

De media legt zichzelf ‘codes’ op, de kunstsector is de bange en tandeloze lakei van de goedesmaakbaasjes uit de subsidie-commissies en de burger mag godsallejezus blij zijn dat er internet is, waar hij zelf kan beslissen welke informatie hij tot zich neemt. Anders waren we overgeleverd aan media en kunst die mensen afschermen, het publiek in een cocon van moraal, smaak en fatsoen willen wiegen tot het volk zich ontpopt als een teer vlindertje dat niets dan ragfijne, voorgesponnen meningen en feiten verdraagt. We moeten op ijle vleugels door de bloementuin van liefdesselfies en zorgvuldig geselecteerde feiten fladderen, de poortwachters van onze culturele en journalistieke elite houden de boze buitenwereld wel bij ons weg. Opdat wij maximaal geschokt en verbijsterd zullen zijn als hier in ons midden ook de bommen ontploffen, ondanks de selfies en de censuur. Wie had dat gedacht, de realiteit besprenkelen met elfenstof wérkt helemaal niet! De walgelijke misdaden van moslimterroristen wegtoveren met selfies, heel gek maar daar houdt terreur dus níét mee op te bestaan! Najaa.

Zoals de Grote New-Jerseyaanse Denker Bruce Springsteen al in 1975 zong:

Outside the street’s on fire

In a real death waltz

Between what’s flesh and what’s fantasy

And the poets down here

Don’t write nothing at all

They just stand back and let it all be

Het is typerend dat kunstenaars niet verder komen dan mensen die het gebaar voor ‘Loser’ maken te fotograferen en dat media zich op de borst kloppen voor hun morele codes om immorele terreur niet uit te zenden. Het establishment in beide sectoren neemt u volstrekt niet serieus. Loser. Met uw tere zieltje.