Nein, nein, NEIN. We gaan het geven van (levenslange) gevangenisstraf niet ter discussie stellen. Daders van misdrijven worden in dit land meer geknuffeld dan babyzeehondjes in Pieterburen, met dank aan het nooit, maar dan ook nooit meer helemaal uitsterven van de jarenzeventig maakbaarheidsgekte van de babyboomers.

Nederlandse gevangenissen zijn humaan en comfortabel en tuig zit er veel te kort in. Eenderde strafvermindering is al standaard, begeleiding en uitkering na het uitzitten van de fopstraf is gegarandeerd. Wie in de gevangenis komt is wel echt een totale loser trouwens, de pakkans is vrijwel nul en daders zijn nog altijd vooral slachtoffers die door meelevende advocaten worden vrijgepleit in de rechtszalen van wereldvreemde rechters met een rotsvast geloof in tweede (of derde, vierde, vijfde…) kansen. Een crimineel moet zo ongeveer met zijn eigen uitwerpselen op het bureau van de hoofdcommissaris schrijven “IK HEB HET GEDAAN” en er een USB-stickje met videobeelden van de misdaad bij leveren wil er überhaupt ooit es eentje in het gevang belanden.

En dan heb ik het nog niet eens over de TBS, een op zich humaan systeem dat het loslaten van levensgevaarlijke gekken in de maatschappij zou moeten tegengaan. Inmiddels is dat systeem met dank aan -gogen, -sofen en -logen verworden tot een fröbelklasje voor ‘cliënten’ die hun sociotherapeutes middels het zo snel mogelijk eigen maken van sociaalwenselijke psychobabble moeten overtuigen van hun innerlijke groei. Teneinde ‘genezen’ verklaard te worden en na een serie huiveringwekkende sociale experimenten genaamd ‘proefverloven’ weer in de maatschappij te mogen terugkeren. Tot inkeer gekomen, weet u wel. Gaat verbazingwekkend vaak goed maar vergis u niet, ook in het proeflaboratorium voor zulke wensdenk-theorettes gebeurt weleens een ongelukje. Dat proeflab is Nederland, wij zijn de proefkonijnen en de ‘cliënt’ wordt ons in de ogen gedruppeld om te zien of er een bijtende reactie ontstaat of niet. Soms dus wel, en dan gaat dat mooie maakbaarheidsgeloof ten koste van bijvoorbeeld zomaar een meisje dat onderweg naar huis langs zo een verherkansende rehabiliteerparel fietst

Anyway, ook gewone goeie ouwe ‘jij pleegt een misdrijf, dan draai je de bak in’-straf is dus heel zielig, contraproductief en gemeen naar de booswichtende medemens toe. Want wat is de zin van een leven achter tralies, vraagt Universitair docente strafrecht Wiene van Hattum van de Rijksuniversiteit Groningen zich af. Welnu, rare vrouw, die vraag is best makkelijk te beantwoorden. Een leven achter tralies lijkt mij vrij zinloos, eerlijk gezegd. Daarom zorg ik er voor dat mijn leven zich niet in een gevangenis afspeelt, dat kan tamelijk simpel in Nederland, namelijk: ik moord, steel, verkracht en fraudeer niet. Ook niet stiekem een beetje, als niemand kijkt.

Wat er niet deugt aan de vraagstelling, is dat de misdadiger centraal staat. Wat heeft hij er aan? Pardon? Wat kan het nabestaanden verrotten wat de zin van het leven is van de moordenaar van hun dierbare? Mag ene mevrouw Van Hattum wel vinden dat straf niet gericht op wraak moet zijn, maar dat is nou net waar we de rechtsstaat onder andere voor hebben met ons allen: wraak voor misdrijven niet overlaten aan eigenrichting, maar aan het strafrecht.

Dan komt nog het geitenwollen-argument ter sprake dat criminelen in de gevangenis alleen maar crimineler worden. Oh. Okee. Nee dán. Laten we dan maar ophouden met boeven gezamenlijk en onder bewaking ophokken, beter vestigen we ze verspreid over het land met een lieve sociaal werkster die hun macho-cultuur doorbreekt en twee keer per week met ze komt praten over de zin van het leven. Criminelen worden geen betere mensen van straf, maar ze zijn in ieder geval even van de straat en het is vergelding voor hun misdrijven. Als zij in detentie hun boevenskills bijspijkeren, reden te meer om ze dus langer binnen te houden in plaats van te miemelen over dat ‘gevangenissen niet meer van deze tijd zijn.’ Zolang bende-oorlogen, moorden, overvallen en inbraken nog van deze tijd zijn, zijn gevangenissen dat ook, en niet andersom.

U bent in dit land dus overgeleverd aan de grillen van onverbeterlijke wensdenkers. Types die zelf in hun fraaie, rustige buurten nooit de rekening betalen voor het falen van hun bloementuin-plannen en sosjaal-ideologies correcte doch volstrekt experimentele beleid. Deze zachtesector-Mengeles vinden uw wraakgevoelens maar abject, uw angst voor loslopende psychopaten ongegrond en uw rechtvaardigheidsgevoel is natuurlijk drek uit uw van populisme verzadigde onderbuik. Want u dacht toch niet dat we na het afschaffen van gevangenisstraf het gespuis gingen ‘behandelen’ binnen een straal van 50 kilometer van D66-magistraten, idealistische universiteitsprofs en/of naïeve heropvoedingsgelovers?