Empathische Arie helpt graag mensen. Vooral als er camera’s gericht staan op dat helpen. Het treft dat Arie een camerageniek uiterlijk heeft, want aldus kan Arie alsmaar hulpvaardig voor een draaiende camera springen en er ook nog zijn brood mee verdienen. Arie blij, zijn omroep blij, alle geholpen mensen blij. Een totale win-win situatie, niks meer aan doen.

Nu gaat Arie jongeren helpen die zich bekeerd hebben tot de islam. Zij stuiten vaak op onbegrip van hun omgeving en van hun ouders, volgens de KRO-NCRV dan. De redactie van Arie is hard op zoek naar bekeerde jongeren met problemen, zodat Arie ze dus te hulp kan schieten. Kennelijk staan jongeren uit deze groep niet in rotten van drie te rammelen aan de poorten van Hilversum om door Arie geholpen te worden, dus moeten ze aan de bak om de hulpbehoevenden te vinden. Daartoe vroegen zij blijkbaar veelvuldig advies aan beroepsbekeerling en radicaalbaard Nourdeen Wildeman, of hij in zijn rolodexje nog wat vers bekeerde probleemjongeren had.

Niet dus.

Misschien omdat bekeerlingen niet in de problemen zitten thuis. Of misschien omdat zij in tegenstelling tot de joviale televisiecoryfee wat cameraschuw zijn. Wie zal het zeggen. Zoals Wildeman het tamelijk geestig verwoordt: “Je kan – zo blijkt uit recent wetenschappelijk onderzoek – ook de relatie met je ouders verbeteren zonder draaiende tv-camera’s.” Maarja, daar hebben Arie en zijn crew dan weer niks aan he? Die moeten problemen zoeken rond een bekering, en dan ook nog eens bij mensen die op TV willen. Wildeman raadt deelname af, en terecht. Een familievete om religie is een precaire privékwestie, en de leedsouteneurs van het gristen-lightomroepje hebben niks te zoeken in zulke zaken. Arie gaat maar omaatjes helpen oversteken ofzo, als hij zo graag wil helpen.

Boomsma tweet ondertussen dat het geen serie over de islam is, maar over onbegrip tussen ouders en kinderen. Ja zo lust ik er nog wel eentje. Je redactie spamt bekeerlingen en boekt reisjes naar islamitische landen, maar het heeft niets met islam te maken. Lijkt de NPO wel, qua argumentatie. Oh wacht. Hoe dan ook, als het gaat om onbegrip tussen ouders en kinderen, lijkt een ander thema me bovendien veel actueler: afvalligheid. Kinderen uit moslimgezinnen die op zeker moment zeggen: “Neh. Ik wil t niet meer.”

Maarja.

Zulke mensen willen al helemáál niet voor een camera reageren, dat weten Arie en de KRO-NCRV zelf ook wel. Veel ex-moslims leven in angst of houden het thuisfront voor dat zij nog altijd gelovig zijn, tot en met buitenshuis omkleden en het verborgen houden van relaties met niet-moslims aan toe.

Arie lijkt me een sympathieke, zij het mateloos ijdele gozer, maar hij moet het ook accepteren als mensen gewoon niet op zijn hulp zitten te wachten. Je sleurt immers ook niet lukraak omaatjes naar de overkant, alleen maar omdat je zo graag wil helpen.

Beeld: imgur, HELP!1!1!