De Macedonische grenswacht heeft het opgegeven. Na dagenlang duizenden mensen te hebben tegengehouden, tot rellens toe, hebben ze hun verzet gestaakt. Door deze bres in de vesting van Fort Europa stromen nu duizenden mensen de EU binnen. Mensen die toegang hebben afgedwongen door wetteloze praktijken en emotionele chantage. Want hoewel die ontheemde Syriers al lang veilige landen als Turkije en Griekenland hebben bereikt, willen zij verder Europa in. En daarbij schromen zij niet om bijvoorbeeld hun verkleumde kinderen behendig tussen de grenspolitie en de lenzen van de verzamelde pers in te manoeuvreren.

Aaaahw.. Die bange snuitjes.

Stel dat we foto’s zouden maken van een arrestatieteam dat een woning binnenvalt, de heer des huizes hardhandig tegen de grond werkt en zijn vrouw en kinderen van hem scheidt, ondanks hartverscheurend weeklagen van laatstgenoemden. Dat zou indringende beelden opleveren van kinderen in blinde paniek. Zouden wij weten dat de vader in kwestie een gewetenloos maffiakopstuk was, dan voelden wij evengoed nog wel medelijden met de onschuldige kinderen maar vonden wij het harde ingrijpen toch terecht. Wij zouden ons oordeel niet baseren op de momentopname van angst en verdriet van zijn kleine kinderen.

Toch is dit wat er in het immigrantendrama steeds maar weer gebeurt: larmoyante kreten vergezellen hartverscheurende foto’s van bootvluchtelingen, oorlogsslachtoffers, meutes bij grensovergangen. Liefst van kinderen of rouwenden. De boodschap is altijd hetzelfde: als je een immigratiestop wil, dan ben je medeplichtig aan dit leed, dan wens je het die mensen zelfs toe. Wie na het zien van zulke beelden nog altijd voet bij stuk houdt dat Europa zo min mogelijk niet-westerse immigratie moet toestaan, is kil en gevoelloos.

Raar dat het medelijden van zulke mensen zich nou nooit uitstrekt tot de mensen die al die zielige mensen moeten opvangen: de mensen in de snel verkleurende stadswijken. De omwonenden van AZC’s. De meerderheid van de Europeanen die hun sociale zekerheid en maatschappelijke cohesie ondermijnd zien worden door immigratiegolf na immigratiegolf. De mensen die desondanks voortdurend in de meeste media te horen krijgen van wereldvreemde professoren op een propagandamissie dat immigratie goed is en dat de toestroom helemaal niet zo groot is. Terwijl zij in kranten en op internet iedere dag weer lezen over rellen, aanslagen, criminaliteit, uitkeringsafhankelijkheid, vrouwen- en homohaat en andere strapatsen van onaangepaste nieuwkomers die het allah akbar laten schallen waar zij ook maar voet aan de grond krijgen.

Nee, in plaats van zich rekenschap te geven van de diepe bezorgdheid en weerstand van de gewone Europese man (m/v), gaan de economische en culturele elites gewoon door met het framen van emotie als argumenten en het ontkennen van het feit dat er geen draagvlak is voor meer immigratie. Hoe hard fopprofessoren ons ook voorliegen, hoe zielig die kindjes ook kijken, hoe veel aandacht de media ook geven aan ‘rechtsextremisten’ en hoe hard ze ook negeren dat we voor elk schattig kind ettelijke jonge, gezonde radicalen binnenhalen.

In plaats daarvan tikken ze weer eens een zeikstukje over een kwetsend woord, want dat is waar het fout gaat in Europa: het zijn allemaal ménsen! En wij noemen ze gelukzoekers! Mag niet! Lief zijn! De lafst denkbare stellingname, de futielste bijdrage aan het debat, de fopste aller foplossingen, maar de radeloze fatsoensmens is dol op deze taal-bagatelletjes. Amechtig tweeten zij hun lof en steun, goddank, we hoeven het weer een dag niet over de inhoud te hebben, maar kunnen een van de onzen op het schild hijsen voor het laten van een correct woordwindje.

Het maakt geen zak uit of we ze immigranten, gelukzoekers, dobbernegers, vluchtelingen of illegalen noemen. Ze zijn met te veel, ze staan te ver af van onze normen en waarden, ze stromen ongecontroleerd binnen en als er weer eens eentje lone wolf gaat, doordraait of radicaliseert zijn het nooit eens de zalvende columnisten of de liegende wetenschappers die de klappen opvangen. Die twitteren nog maar eens een plaatje van een kleumpeuter met hertenogen, huilend aan een grensovergang duizenden kilometers in veilig gebied, daarheen gesleurd door zijn ouders die ‘een veilig heenkomen’ toch graag aangevuld zouden zien met een verblijfsvergunning en een uitkering verder westwaarts in Europa.