Laat ik deze toestand van griep gebruiken om nou gewoon eens zonder cijfers, grafieken en diepgravende analyses te werk te gaan. Al die uitgeprinte statistieken, de binas en dikke handboeken die ik en iedereen tegenwoordig raadpleegt en dubbel checkt, dat geeft maar rommel op het bed, straks gaat er nog yoghurt overheen en laten we wel wezen, iets zeker weten is zo vreselijk overrated. Dat laatste meen ik echt. Hardop twijfelen, wikken en wegen, dat wil ik. Een beetje wroeten in mijn onderbewuste.

Bovendien, ’kwetsbaar’ van rechts komen is bijna net zo netelig als met (de juiste) feiten van rechts komen, zo lijkt het. Dat heeft Sywert van Lienden deze week ondervonden toen hij nietsvermoedend in hét fact-free programma van Nederland zijn gevoelens, twijfels en zorgen uitte over het journalistiek politiek correcte klimaat. Ik ben solidair met Sywert, want ik vind het jammer dat hij op social media werd geofferd om de suggestie van feiten- en kennisliefhebberij bij het kijkvolk levend te houden. Die liefhebberij is er niet. Dat hij excuses maakte naar de door hem bijna racistisch geworden kijkers, dat had niet gehoeven vond ik. Maar goed, netjes oplossen heeft zo zijn charme.

Maar dat was niet genoeg. Ene Sander schreef er een heel lang stuk over, mét grafieken. En tweets van anderen natuurlijk, dat is ook bewijs. Hij had alle fouten bij elkaar gegoogeld wat erg knap was en voegde er bij elk agendapunt aan toe: ‘wat Sywert had moeten zeggen ….’. Hij drukte ook vet of onderstreept af dat ‘het gebeurde in een programma waar wel 1,5 miljoen mensen per dag naar keken’. Al die slachtoffers voor de TV die verkeerd geïnformeerd waren, wat erg! Niet meer terug te draaien ook. Terwijl, zoiets gebeurt anders nooit, en dat pikken kijkers anders nooit. Mensen als Sander heb ik niet vaak eerder voorbij zien komen. Hoe komt dat eigenlijk?

Ik denk even terug, uit de losse pols natuurlijk. Toen Job Smeets van ‘Studio Job’ het omstreden Buchenwald hek (een kunstwerk dat deed denken aan de poorten van een concentratiekamp) op publieke tv mocht komen uitleggen werden alle feiten rondom het kunstwerk door de presentator verdraaid, zoals dat het Groninger museum het verboden had (wat niet waar was) en dat het ‘de’ afbeelding van concentratiekamp Auschwitz was, wat niet waar was. Een wereldwijd gewaardeerd kunstenaarsduo moest hangen, dat was het doel. Het was allemaal veel te kwetsend. Een andere keer hoorde ik theatergroep ‘de Verleiders’, acteurs dus, ook op de publieke zender vertellen over wat volgens hun de oorzaak was van de financiële crisis. “Niet Gerrit Zalm, niet de bestuurders, dat zijn alleen puppets.” Nee precies. Leuke acteurs, goed toneelstuk ook heb ik gehoord, maar wat een zelfverzekerdheid ineens. Iedereen vond het mooi, en waar ook. En dan denk ik nog aan de vele beroepsverdraaiiers, zoals Peter R. de Vries, jonge actrice-bn’ers die hun privé ervaringen tot natuurwetten omvormen, en door bijvoorbeeld drie dagen niet te eten alles weten over wereldhonger. Politiek correcte media schuwen en verdraaien al sinds de dinosaurus juist feiten om een fact free journalistieke lijn te kunnen blijven volgen, waarin niet de waarheid (feiten scheppen maar verplichtingen), de kunsten (al die kwetsende mensen met hun verfkwasten) of respect voor de kijker centraal staat maar een valse moraliteit van linkse onbevooroordeeldheid en fatsoen moet worden hooggehouden. Waarom dan Sywert aan een hogere standaard houden?

Roepen dat de journalistieke keizer geen kleren aan heeft, heeft zo zijn gevolgen. Sywert had echter kunnen volstaan met die mededeling over zijn gevoel dat de media te weinig onderzoekt en teveel naar ideeën toeschrijft. Hij had de juwelen van de keizer met rust moeten laten. Want alleen de correcte boodschap verdraagt onjuiste feiten. Niet correct zijn in het hol van de leeuw vereist nog een beetje bescheidenheid, goedwillendheid, een zachte hand. Tact. En anders een waarheid als een koe. De keizer die naakt maar getooid met mooie decors, veelbezochte websites en gladde praters wordt aanbeden is nog steeds de keizer, al kan ik helemaal fact free, maar wel met een koel washandje op mijn voorhoofd en met een beetje hoop, voorspellen dat dat niet blijvend is.