Ja hoor. Konden we op wachten. Zoals de wet van Godwin voorschrijft dat in iedere discussie vroeg of laat een vergelijking met Hitler/ het Nationaalsocialisme wordt gemaakt, zo is het ook een wetmatigheid dat wat er ook fout gaat in de wereld, het uiteindelijk volgens een op-ed stuk in de dodeboommedia De Schuld Van Social Media is. Ons leven is één grote wedstrijd geworden, huilt ene mejuffrouw Miek Smilde in de Volkskrant.

Enter de kwestie-Ramesar. De gevallen Trouw-fantast verzon bronnen, fabuleerde reportages vol en kwam er jarenlang mee weg. En daar is de Volkskrant al met de duiding van het slachtofferschap van Ramesar. Het ligt allemaal aan die nare, gemene prestatiedruk. De kiem voor journalistieke fraude ligt al bij die stoute CITO-toetsen, moet u weten. Zomaar kleine kindjes testen om te zien of ze briljant dan wel oliedom zijn, dat mag helemaal niet. Daar gaat de egalitaire wensdenkdroom van de sociaaldemocraten van kapot. En bovendien is dat onnodig kwetsend voor streberige ouders, die kunnen de confrontatie met een minder-dan-geniale testuitslag van Bickel of Fee helemaal niet aan. En niet in de laatste plaats is het testen van de capaciteiten van kinderen volstrekt strijdig met hun rubberentegel-opvoeding waarin je al een medaille krijgt voor meedoen aan de wedstrijd en iedereen een winnaar is.

En dan zijn er godbetert nog “prestatiebeurzen en excellentie-programma’s op de hogescholen en universiteiten”! Vinden wij het gek dat onder deze onmenselijke druk, dit welhaast faksistiese onderscheid tussen uitblinkers wier capaciteiten wij maximaal willen benutten en het grauw, mensen wanhopige fraude gaan plegen?

Komt dan nog Facebook bij. En Twitter. Echt schandalig hoe mensen daar alsmaar de leuke aspecten van hun leven voor het voetlicht brengen. Foto’s van exotisch voedsel te over maar nooit eens een kiekje van een boterham met pindakaas of een mislukte ovenschotel. Foto’s van mensen op hun paasbest, mooi dat geen van die narcistische klootzakken op het idee komt om onder slechte belichting, in huispak en met wallen en onderkin prominent in beeld zijn facie het internetje op te slingeren. In de amechtige jacht op een like of retweet is alles perfect en journalisten worden daar de dupe van, die zien geen andere uitweg dan bronnen uit hun duim te zuigen, allemaal omdat citotoetsen bestaan en omdat iedereen leuke kiekjes op Facebook post. Of zo iets.

Miek toch. We willen geen middelmaat, geen zesjescultuur, geen doe maar gewoon-eenheidsworst. We willen hoogvliegers, VOC-mentaliteit en winnaars. En ja, waar winnaars zijn, zijn ook verliezers. En waar een wedstrijd is, steken valsspelers de kop op. Dat is jammer maar dat is echt niet de schuld van cito-toetsen of social media. Dat is van alle tijden, alleen vroeger gingen verliezers vaker gewoon dood. Omdat ze niet behendig en snel genoeg waren, bijvoorbeeld. En fraudeurs, daar liep het ook meestal ongunstiger mee af dan alleen wat baan- en gezichtsverlies.

Het idee dat wij met scoringsdrift en succesverhalen op internet fraudeurs creëren en dat die charlatans gewoon eigenlijk slachtoffer zijn in plaats van dader stemt somber. De jaren zeventig gaan echt nooit meer dood, heel Nederland wordt één grote Paralympics waar iedereen die eigenlijk niet fit voor deelname is, tóch een prijsje kan winnen. En waar we anno bijna2015 nog altijd ‘het internet’ de schuld geven van wangedrag en de ware dader tot slachtoffer bombarderen. We moeten in 2015 ‘leren verliezen’ van Miek. Iedereen een kneus, wel zo solidair. Want weet u wie ook niet tegen zijn verlies kon?