De ontreddering bij Angela Merkel en haar partijgenoten moet groot geweest zijn toen FDP-leider Lindler besloot om de stekker uit de onderhandelingen over de zogenoemde ”Jamaica-coalitie” te trekken. Het leek erop dat de formatie definitief mislukt was en dat er nieuwe verkiezingen zouden moeten worden uitgeschreven.

Maar plots was daar dan toch Martin Schulz. De leider van de SPD had zich in de campagne fel afgezet tegen Merkel en had de ambitie om het kanselierschap van haar over te nemen. Aan het begin van de campagne dachten veel mensen dan ook dat dit hem ging lukken. Maar na teleurstellende deelstaatverkiezingen liep ook de landelijke stemming op een teleurstelling uit voor de sociaaldemocraten. Deze partijfamilie zit in de meeste Europese landen in een diepe crisis.

Direct na de verkiezingen zwoor Schulz dat zijn partij niet opnieuw met Merkel zou regeren. Oppositie zou het worden. En dat leek lange tijd ook te kunnen; iedereen ging er immers van uit dat ‘Jamaica’, een combinatie van CDU/CSU met de FDP en de Groenen er zou komen. Aangezien de AFD geen potentiële regeringspartner is, zou de SPD daarmee de enige serieuze oppositietijger zijn. Prijsschieten dus!

Ook nadat de onderhandelingen waren geklapt hield Schulz nog even vol dat hij onder geen beding met Merkel om tafel zou gaan. Hij was naar eigen zeggen niet bang voor nieuwe verkiezingen en vond dat de kiezer weer aan het woord was na deze voor Duitse begrippen ongekend desastreus verlopen formatie.

Maar plots kwam hij van zijn schreden terug. Ongetwijfeld omdat Schulz ook wel weet dat de SPD hoogstwaarschijnlijk helemaal niet gaat profiteren van nieuwe verkiezingen. De enige partij die echt blij zou zijn met een tweede keer stemmen, is de AFD.

En dus lijkt Schulz de Diederik Samsom van Duitsland te worden. ”Het landsbelang” wordt bediend door opnieuw in een coalitie te stappen met een partij die eigenlijk niet gewenst is. Electorale harakiri, maar Schulz heeft simpelweg geen andere keus.

 

Afbeelding: Wikimedia Commons