Met een schok wordt Duitsland wakker in de realiteit van een niet te behappen migrantengolf. En omdat politici uit lafheid en zwakte weigeren de buitengrens te handhaven, wordt nu de gehele gedachte achter de Europese eenwording te grabbel gegooid.

Rare jongens, die Duitsers . Nog geen twee weken geleden stonden zij met bloemen in de handen migranten op te wachten op stations. Doorgewinterde voetbalhooligans pinkten een traantje weg onder spandoeken waarin de wereld werd getoond hoe welkom vluchtelingen waren. (Vice-)kanseliers vertelden zelfverzekerd dat hun land de komende 5 jaar best drie miljoen (3.000.000!) nieuwkomers kon opnemen. De morele superioriteit droop van de pagina’s van kranten en tijdschriften, die zichzelf van harte feliciteerden met het feit dat zij geen nazi’s waren, behalve natuurlijk dat tuig dat het waagde af en toe te waarschuwen voor de gevolgen van deze hemelbestorming.

Zelfoverschatting
Gisteren schrokken de Duitsers collectief wakker uit hun droom van grenzenloze (no pun intended) zelfoverschatting en mentale masturbatie. De werkelijkheid is nu eenmaal niet altijd te vangen in twee woorden op een stuk karton. Wat iedereen met een minimaal gevoel voor realisme allang had vermoed, gebeurde: niet na 3 maar na nog geen half miljoen ‘vluchtelingen’ – talloze Syriërs ontheemd door de oorlog, maar ook duizenden en duizenden Pakistani’s en Afrikanen – is de Duitse opvang muurvast gelopen. Goede wil alleen is bij lange na niet genoeg in een crisis: zonder adequate opvangcentra, effectieve registratie en vooral geld, veel geld, läuft nichts. Wat een verrassing, migranten kunnen niet overleven op de afdankertjes van Anna Drijver alleen.

Een paar honderdduizend niet-Europeanen hebben voor elkaar gekregen waarvan miljoen Eurosceptische kiezers alleen kunnen dromen: het de facto opheffen van het Schengenakkoord.

Vooral de Beierse hoofdstad München verdrinkt bijna in de golf nieuwkomers. Ongelukkige beeldspraak? Misschien, maar de situatie is nu al zo nijpend dat Duitsland de grens met Oostenrijk dichtgooit. Daarbij hangen nog veel meer foute grappen in de lucht en als de situatie van de echte vluchtelingen niet zo tragisch was, zou het een komedie van Pythoneske proporties zijn. Tweeduizend Duitse politiemannen moeten de Abschluss bewerkstelligen. De ironie ligt er zo dik op, dat ik nauwelijks weet waar te beginnen. Misschien bij het feit dat Duitsland nu zijn grens sluit voor dezelfde migranten die het een week eerder nog van harte welkom heette. Of dat een paar honderdduizend niet-Europeanen voor elkaar hebben gekregen waarvan miljoen Eurosceptische kiezers alleen kunnen dromen: het de facto opheffen van het Schengenakkoord.

Binnengrenzen sluiten
Want daar hebben we het nu over. Bij gebrek aan lef, daadkracht en realiteitszin hebben de Europese leiders besloten in plaats van de buitengrens de binnengrenzen te sluiten. Daar sta je dan als Jean-Claude Juncker, je hebt je roes na het feestje van je eerste State of the Union nog niet eens uitgeslapen en pats! Daar gaat je vrije verkeer van personen. De keuze lijkt nu duidelijk: of je gooit als Europa nu de poort dicht, ter land en ter zee, of de landen gaan zichzelf beschermen. En neem het ze eens kwalijk. Waarom zouden arme landen als Roemenie, Bulgarije en Hongarije moeten betalen voor Duits schuldgevoel en politieke correctheid?

De Duitsers keken de afgelopen weken verliefd naar zichzelf in de spiegel. Zonder oog voor de gevolgen voor henzelf of anderen, zelfs niet van die voor de echte vluchtelingen. Rücksichtslos in hun eigen gelijk.

Berlijn roept nu zelfs dat Griekenland geen vluchtelingen meer mag doorlaten naar andere Europese landen. Zo lang heeft de solidariteit dus geduurd. En de hoop van de vluchtelingen die rekenden op een toekomst in het gulle Duitsland gaat het schip in. Dat is de echte tragedie, de stinkende wond die de do gooders achterlaten met hun bloemen, hun spandoeken, hun spreekkoren en hun hand op de knip. Maar deze doos van Pandora is geopend en het is nog maar helemaal de vraag of Merkel c.s. hem weer dicht krijgen. In ieder geval niet zonder maatregelen die tot voor kort door Berlijn en Brussel als draconisch en onuitvoerbaar werden beschouwd. ‘Heb je hem weer met zijn Australië‘, hoor ik u nu denken, maar als je de stroom wilt indammen, zul je boten vol migranten moeten terugsturen naar (het veilige) Turkije en (het onveilige) Libië moeten dwingen ernst te maken met het bestrijden van de massale mensensmokkel vanaf zijn kust.

Triage
Griekenland, Italië en Malta het vuile werk laten opknappen, is geen optie. De door de Duitse sigaar uit Europese doos volledig op hol geslagen migratiestroom zal bij de voordeur moeten worden tegengehouden. Er moet enorm (tientallen miljarden – als het voor de banken kan, waarom dan niet voor oorlogsslachtoffers?) worden geïnvesteerd in opvang van hen die al binnen zijn, het buitenhouden van hen die willen komen, en het verzorgen van hen die in de regio zelf in vluchtelingenkampen zitten. Als de situatie is gestabiliseerd, moet er een Europese top komen waarop wordt bepaald wie hoeveel vluchtelingen wil opnemen en dan zal de EU zelf in Turkije, Libanon en Jordanië triage moeten plegen opdat de schrijnendste gevallen – zieken, gewonden, gezinnen (dus geen mannen alleen), vervolgden (denk aan yezidi’s, christenen, alawieten, sjiieten) – hier in veiligheid worden gebracht. Puur economische migranten, laat staan oorlogsmisdadigers of terroristen, moeten buiten worden gehouden. Op hun beurt zullen de sjeiks op het Arabisch Schiereiland wat minder voetbalclubs en renpaarden moeten kopen of ze bouwen hier wat minder moskeeën.

De Duitsers keken de afgelopen weken verliefd naar zichzelf in de spiegel. In de onwrikbare overtuiging van hun morele superioriteit hielden zij met niets en niemand rekening, zeker niet met hun buren die als puntje bij paaltje kwam wel zouden meebetalen aan het Duitse feest van ethische Wiedergutmachung. Zonder oog voor de gevolgen voor henzelf of anderen, zelfs niet van die voor de echte vluchtelingen. Rücksichtslos in hun eigen gelijk. Misschien zijn onze oosterburen de afgelopen 70 jaar toch iets minder veranderd dan zij de wereld en zichzelf zo graag willen voorspiegelen.