Na de mislukte coup in zijn land heeft de Turkse president Erdogan besloten om de aanhangers van de islamitische geestelijke Fethullah Gülen te gebruiken als zondebok.
Niet alleen de coupplegers zelf werden gearresteerd, maar het hele land wordt momenteel ‘’gezuiverd’’ van alles wat nog maar ruikt naar Gülen. Journalisten, onderwijzers, advocaten, artsen en tal van andere beroepsgroepen zijn hun baan maar ook hun leven niet meer zeker. De heksenjacht is los en het ergste moet nog komen.

Naast Gülen-aanhangers ontslaan en arresteren, zorgt de Turkse regering er ook voor dat er een massale volkswoede op gang komt tegen mensen die aangesloten zijn bij deze beweging. Een grote meerderheid van de Turken lijkt dan ook vierkant achter deze zuiveringen te staan.

Dit zorgelijke fenomeen werkt ook door in de Nederlandse samenleving. Er zijn al vernielingen gepleegd bij Gülen-gerelateerde instellingen. Ook zijn er talloze bedreigingen geuit en kan geweld in de nabije toekomst niet worden uitgesloten. Gülen-aanhangers in Nederland verdienen daarom bescherming van de overheid zolang de dreiging zo extreem en nabij is. Het importeren van buitenlandse conflicten is ongewenst en toont in dit geval ook aan hoe slecht het gesteld is met de integratie van veel Turkse Nederlanders. Iets waar het Turkse consulaat in Nederland overigens niets aan probeert te doen. Wel waren ze er als de kippen bij om Nederland te verzoeken medewerking te verlenen bij het aanpakken van Gülenisten.

Maar nu de aanhang van Gülen zoveel in het nieuws komt en in dit geval een slachtoffer is, ligt het gevaar op de loer dat deze beweging een martelarenstatus krijgt. Weliswaar verdienen Gülenisten in deze beklemmende tijd volledige steun en bescherming tegen de Erdogan-terreur, maar Gülen zelf stelt zich evenals Erdogan ook een islamitische staatsvorm voor ogen. Sterker nog; tot een paar jaar geleden was hij een trouw bondgenoot van Erdogan en joegen zij samen op gezamenlijke (seculiere) tegenstanders. Nu is hij zelf de prooi.

In het ooit seculiere Turkije  vormde de Gülen-beweging een factor die het land juist weer islamitisch wilde maken. Om deze reden verliet hij Turkije in 1999  om zich in ballingschap aan de oostkust van de Verenigde Staten te vestigen. Van daaruit heeft hij jarenlang huidig president Erdogan gesteund in zijn anti-seculiere agenda. Zijn aanhangers verdeelden samen met de leden van Erdogans partij veel belangrijke posten in het staatsapparaat. Tot het in 2013 tot een breuk kwam.

Dat Gülen nu een gezworen vijand is van Erdogan, maakt de beweging nog niet minder fout. Ook Gülen staat voor een religieuze en onderdrukkende overheid en als het niet ‘’toevallig’’ tot een conflict tussen de twee was gekomen, hadden Erdogan en Gülen nu nog altijd zij aan zij hun politieke tegenstanders onderdrukt en opgesloten. De vijand van je vijand is niet automatisch je vriend en daarom is voorzichtigheid geboden. Ook als het gaat om de aanhangers van Gülen in Nederland. Weliswaar verspreidt de beweging zogezegd een boodschap van tolerantie en persoonlijke intellectuele ontwikkeling, maar de politieke track record in Turkije is allerminst zuiver te noemen.

Op dit moment staat voor de Nederlandse overheid voorop dat Gülenisten in ons land bescherming moeten krijgen. Maar hopelijk zorgt de draconische heksenjacht van Erdogan er niet voor dat de beweging en haar leider enkel als slachtoffer gezien worden.