Het was gisteren even schrikken voor Hillaryland. Terwijl Clinton’s team al bezig was de kleur van de nieuwe gordijnen van het Witte Huis uit te kiezen kwam het goed gezinde CNN met een nationale peiling waar Trump voor staat op Clinton: 45% voor Trump, 43% voor Clinton, 7% voor Gary Johnson van de Libertarian Party en 2% voor Jill Stein van de Groenen.

En dit terwijl de campagne van Trump vorige maand nog in rep en roer was, een duikvlucht maakte in de peilingen, zijn campagnemanager ervan beschuldigd werd steekpenningen aangenomen te hebben van het corrupte Oekraiense regime, en zijn gehele campagneleiding voor de zoveelste keer werd vervangen. Wat is er aan de hand? Moet Clinton zich nu al serieus zorgen gaan maken?

De LA Times kwam kort geleden ook al met een peiling waar Trump voorstond – één van de weinige zo niet de enige. De verklaring? Hidden Trump voters, oftewel, verborgen Trump-stemmers. Volgens de veelgehoorde verklaring hebben we hier eigenlijk te maken met een soort Bradleyeffect. (In 1982 stond de Afro-Amerikaanse Tom Bradley tot op de dag van de verkiezingen voor gouverneur van de staat Californie op kop in de peilingen. Toch verloor hij. De theorie gaat dat respondenten bij peilingen uit een soort politieke correctheid zeiden voor hem te stemmen om, anoniem in het stemhokje, toch een andere kandidaat aan te kruisen.) De verborgen Trump-stemmer wordt onderhand een mythisch figuur. Niemand heeft hem of haar gezien maar hij zou zomaar eens de verkiezingen kunnen beslissen.

Volgens aanhangers van het idee van verborgen Trump-stemmers zijn er twee verklaringen. De eerste is dat veel Trump-stemmers eigenlijk niet durven toe te geven op hem te zullen stemmen – ook uit een soort politiek correctheid. De tweede is dat veel Trump-sympathisanten zich al zo lang van de politiek hebben afgewend, niet meer geregistreerd staan, en derhalve niet bereikt worden door onderzoekers en peilers. Voor The Donald, echter, maken ze een uitzondering. Hij is de messias die Amerika weer great zal maken.

Is Clinton dan in paniek? Ik denk het vooralsnog van niet. Wat betreft de verborgen Trump-stemmer: de theorie klinkt op het eerste gezicht aannemelijk. Trump’s verhaal, de raison d’etre van zijn campagne, is een stem geven aan groepen in de samenleving die de afgelopen decennia niets hebben mogen verwachten van Democraten noch Republikeinen, oppositie noch regering. Het enthousiasme dat hij bij zijn achterban oproept is opmerkelijk. En laat dat nu juist een reden voor twijfel bij de theorie van de verborgen Trump-stemmer zijn. Als zijn supporters zo trots op hem zijn, en masse naar zijn rallies komen en hun tuinen vol plempen met borden, waarom zouden ze hun steun dan onder stoelen of banken schuiven?

En die recente peiling van CNN dan? Problematisch voor Trump, echter, is dat de Verenigde Staten in november niet één nationale verkiezing hebben, maar vijftig lokale verkiezingen. Het gaat niet om het aantal stemmen maar om het aantal kiesmannen. (Al Gore weet hier alles van.) De verkiezing wordt niet gewonnen op het nationale toneel maar in de town halls van Ohio, Florida, en in toenemende mate staten die voorheen Republikeins waren, zoals Virginia en North-Carolina.

Pennsylvania ontwikkelt zich als de battleground state van 2016. Als Clinton deze van oudsher Democratische staat wint zit zij op 269 kiesmannen, eentje te weinig voor het magische nummer van 270 dat nodig is om President te worden. Toch is Pennsylvania ook de staat van Trump. Een stad als Pittsburgh, gelegen in de rust belt, belichaamt de economische en sociale problemen van blank, Trump-stemmend Amerika. De voorverkiezingen won hij er overtuigend. Nu is de staat echter nog blauw: Clinton staat in nagenoeg alle peilingen in de staat voor op Trump. Volgens de website FiveThirtEight heeft Clinton zo’n 73% kans de 20 kiesmannen van Pennsylvania binnen te slepen.

Toch is ook deze site het erover eens dat Trump weer momentum heeft. De financiele wereld in de VS lijkt echter zeker van een overtuigende overwinning van Clinton. Volgens de beleggerssite MarketWatch deed de aandelenmarkt, de S&P 500, het de afgelopen weken niet zo goed sinds Ronald Reagan met een verpletterende overwinning op Walter Mondale herkozen werd. Zouden die speeches bij banken dan toch hun vruchten afgeworpen hebben?