Morgen staan Republikeinse voorverkiezingen in Indiana op het programma, waar Kasich zich terug heeft getrokken ten behoeve van Cruz. Zij zouden dan theoretisch nog enige kans hebben om Trump van de nominatie te weerhouden. Ik zeg theoretisch, want de nominatie kan Trump na zijn klinkende zege vorige week eigenlijk niet meer ontgaan. Hij won 152 van de in totaal 172 gedelegeerden die vorige week te vergeven waren en heeft nu 996 van de benodigde 1237.

Kans op contested convention slinkt

Op de website Predictic kelderde het ‘aandeel’ waarmee je in kunt zetten op een brokered convention dan ook van 32% naar 11%. The Donald lijkt het prille, ‘too little too late’ #NeverTrump-kamp lijkt dan ook hartgrondig de kop in te hebben ingedrukt. Ondanks de afwezigheid van Kasich in Indiana wijzen de peilingen op een overwinning van Trump. Als Trump inderdaad Indiana wint, is het een gelopen race.

Trump noemde zichzelf dan ook al de presumptive nominee en zei dat de race wat hem betreft over is. Hij kan zich dan gaan richten op Hillary Clinton, de andere presumptive nominee. Hij heeft dan ook de hulp ingeroepen van enkele adviseurs om hem ‘presidentieler’ te doen overkomen. De meest beruchte van hen, veteraan Roger Stone, werd vorige week geinterviewd in een spraakmakende podcast van website Politico. Hij vertelt hierin over zijn ervaringen met het managen van de meest onmanagebare kandidaat, en zijn scepsis over de strategie van Trump, die geheel gebaseerd is op gratis publiciteit.

Wordt Trump nog ‘presidentieel’?

Trump is een kandidaat die politieke regels niet alleen aan zijn laars lapt, maar ze volgens Chris Christie, gouverneur van New Jersey, herschrijft. (On a different note, zou Christie misschien geen aannemelijke running mate voor Trump zijn?) Toch lijkt Trump zich er bewust van te zijn dat hij zich naar één van de gouden regels van Amerikaanse presidentsverkiezingen zal moeten voegen: tijdens de voorverkiezingen beweeg je naar de buitenkant van het partijpolitieke spectrum, om tijdens de algemene verkiezingen juist meer naar het politieke midden te bewegen. Dit was een jaar geleden trouwens ook al het argument dat Trump nooit een schijn van kans zou maken: te radicaal om de gemiddelde, gematigde kiezer voor zich te winnen in november. Ondanks wat gemor onder de achterban zou een establishment-kandidaat als Jeb Bush het tegen Clinton opnemen. Business as usual.

Het liep anders. Bush droop af en Trump lijkt zich bewust van de noodzaak om de gematigde Amerikaan voor zich te winnen. Toch verwacht nog steeds zowat iedereen een landslide van Clinton, establishment-kandidaat bij uitstek, tegen Trump in november. Het Britse weekblad The Economist schat de kans dat Clinton opnieuw in het Witte Huis zal komen te wonen op ruim 70%. Predictit zit met 62% niet veel lager. Saillant detail lijkt me dat alle insiders die Trump nu nauwelijks een kans gunnen tegen Clinton hetzelfde dachten over zijn kansen tegen Bush.

Clinton’s optimisme is voorbarig

Toch blijft een kans van één derde substantieel. Het buitengewone vertrouwen in een overwinning van Clinton lijkt me dan ook optimistisch. Ten eerste: de argumenten voor de grote overwinning van Clinton zijn dezelfde als die van Bush een jaar geleden. Net als toen wil men uberhaupt de mogelijkheid van een overwinning van Trump niet onder ogen zien. Het feit dat je niet wilt dat iets gebeurt, leidt ertoe dat je de kans dat dat gebeurt te laag inschat. Ten tweede: Trump begint zich te richten op de supporters van Sanders. Voordat je denkt dat de kloof tussen hen te groot is, bedenk dan aardig wat van hun boodschap en sentiment overeenkomt: het establishment en de elite hebben het land in de uitverkoop gedaan; vrijhandel kost Amerika banen, waardigheid, en welvaart. Hetzelfde geldt in Nederland voor de PVV en de SP. Les extremes se touchent. Ten derde, en dit lijkt me het belangrijkst, weet Trump als geen ander hoe hij de Clintons aan moet pakken. Het is al begonnen met de beschuldiging dat hij Clinton, toen zij senator voor New York was, ‘gekocht’ heeft. Zulke beschuldigingen zullen blijven plakken bij een electoraat dat de eeuwig door schandalen geplaagde Clintons sowieso al argwaant.

De Britse krant de Financial Times citeerde in een artikel over de verkiezingen een jongedame uit Queens, NY:

[Hillary Clinton] does a backflip when she wants a vote. Trump may be doing things for show – but that’s genuinely his personality … I’d probably pick Trump over Hillary.

Als je eigen achterban dit zegt zou ik me zorgen gaan maken.