Na een paar moeilijke weken voor Donald Trump staan nu de Clintons negatief in de schijnwerpers. Waarom? Een gesprek tussen oud-president Bill Clinton en Loretta Lynch, minister van Justitie, die elkaar toevallig tegen kwamen op een landingsbaan van het vliegveld van Phoenix, Arizona. Pikant detail: de rendez-vous kwam kort nadat de FBI (die onder de jurisdictie van Justitie valt) drie-en-een-half uur lang Hillary Clinton had ondervraagd over de illegale email server tijdens haar ministerschap.

Hillary Clinton zelf verklaarde dat zij voor het eerst op het nieuws hoorde over deze verdachte ontmoeting. Ze maakte het verder klein door te benadrukken dat het gesprek over koetjes en kalfjes ging: kleinkinderen, golf, en gemeenschappelijke vrienden. Het kan natuurlijk toeval zijn. Toch volgde er ophef. Lynch zei zich bij iedere aanbeveling van de FBI (al dan niet vervolgen) neer te leggen. Trump tweette dat het een ‘inside job’ was:

Ook voor deze ongelukkige ontmoeting gingen weinigen er serieus van uit dat Clinton aangeklaagd zou worden. Wel is het een unicum dat een presidentskandidaat, vier maanden voor de verkiezingen, verhoord wordt door de FBI. Mocht het tot een formele aanklacht komen, dan zal dat deze toch al ongebruikelijke verkiezingen danig opschudden.

De kans op een formele aanklacht is echter gering. En verscheidene media schrijven dat er geen reden is om aan te nemen dat er tijdens de ontmoeting tussen Lynch en Bill Clinton iets ongeoorloofds is gebeurd. Toch is deze zaak een symptoom van diepere problemen waar de Clintons sinds jaar en dag mee worstelen.

Allereerst herinnert deze episode Amerikaanse kiezers aan de lange, lange lijst aan schandalen waar de Clintons door de jaren heen in verwikkeld zijn geraakt. ‘Lewinsky’ is hiervan slechts de bekendste. Schimmige onroerend goed-deals en belangenverstrengeling in de tijd dat Bill Clinton gouverneur van Arkansas was (‘Whitewater’). Andere, veelal ook loze, beschuldigingen van seksuele intimidatie. Hoe populair Bill ook is, hij wordt niet per se vertrouwd. Hillary is al een stuk minder populair dan haar man en compenseert dat niet bepaald met een imago van integriteit en authenticiteit.

Ten tweede suggereert deze ontmoeting dat de Clintons echte machtspolitici zijn. De politieke ‘machine’ van de Clintons gevreesd, gehaat, en bewonderd. Zij drukken al bijna een kwart eeuw hun stempel op de Democratische Partij. De nominatie heeft zij niet alleen te danken aan haar politieke kwaliteiten en ervaring, maar deels ook aan de consensus binnen de Democratische Partij dat het, acht jaar na het verlies tegen Obama, nu ‘haar’ beurt is. Bernie Sanders durfde het, in tegenstelling tot veel partijgenoten, wél tegen haar op te nemen omdat hij, gezien zijn leeftijd, toch niets meer te verliezen had. Ambitieuze maar jonge Democraten die nog een tijdje mee moeten in de Partij bedanken vriendelijk voor de eer het tegen ‘Hill and Bill’ op te nemen.

Ook de gemiddelde kiezer staat nogal sceptisch tegenover Hillary Clinton. Zelfs haar supporters (zij het wellicht lauwwarme supporters) vinden het vaak onduidelijk wat haar standpunten en overtuigingen zijn. Zie bijvoorbeeld het opportunistisch gedraai rondom het Trans-Pacific Partnership, het vrijhandelspact met Azië, tijdens haar strijd met Bernie Sanders. Veel kiezers vinden eveneens dat de Clintons zich boven de wet verheven voelen. Het duurde lang voordat Clinton met tegenzin een halfbakken excuus gaf voor het gebruik van de emailserver. De dikbetaalde speeches bij grote banken die niet worden vrijgegeven. Trump speelt hier hard op in door het steevast over ‘crooked Hillary’ te hebben.

Ten derde, en dit is wellicht nog wel het kwalijkst, zal er altijd een zweem van beinvloeding rondom deze zaak hangen. De centrale vraag is of Clinton al dan niet opzettelijk op een onverantwoordelijke wijze om is gegaan met geclassificeerd materiaal. Oud-CIA directeur David Petraeus werd van iets soortgelijks beschuldigd en kwam er vanaf met een relatief lichte overtreding. Wanneer het Openbaar Ministerie, al dan niet op aanraden van de FBI, inderdaad besluit om Clinton niet te vervolgen, zal deze ontmoeting altijd als bewijs worden aangedragen voor schimmig spel.

Deze langslepende zaak over emails, een doe-het-zelf server in de kelder, en nu deze onhandige ontmoeting laten zien dat Clinton eigenlijk een zwakke kandidaat is. Mocht zij in november de verkiezingen winnen, dan heeft zij dat voornamelijk te danken aan het feit dat zij Donald Trump niet is.