Het is zo ver. De Republikeinse Conventie in Cleveland is afgelopen maandag van start gegaan. De pundits voorspelden al maanden vuurwerk en schrijven nu over donkere wolken die zich verzamelen boven Cleveland, ruzie, en bitterheid. Desalniettemin komt het op mij over alsof de media de boel opkloppen om de beloftes aan hun publiek waar te maken. Daarnaast hebben de beslommeringen op deze conventie weinig invloed op het grote plaatje, de ontwikkelingen waar toekomstige historici het over zullen hebben.

Fair enough. Een nationale conventie is doorgaans een wat gezapige, voor journalisten routineuze affaire waar partijbonzen voor spek en bonen bij elkaar komen om het glas te heffen en tussen de bedrijven door een politicus te kronen van wie we al maanden weten dat die de kandidaat wordt. Wat is er nu anders?

Minder dan je zou denken. Donald Trump is gewoon de kandidaat geworden. De opleving van de #NeverTrump-beweging vorige maand was van korte duur. De gedelegeerden, vooral supporters van Ted Cruz, die plannen gesmeed hebben om Trump tijdens de conventie af te zetten, lijken nu niet veel meer dan slechte verliezers. De karakterisatie dat Trump de partij ‘compleet in zijn greep heeft’, klinkt dan ook te veel als een putsch. Dat is de kandidatuur van Trump niet. Laten we wel wezen, Trump heeft in alle opzichten de Republikeinse voorverkiezingen democratisch gewonnen door meer stemmen te winnen dan zijn vijftien tegenkandidaten bij elkaar en meer dan welke voorgaande Republikeinse kandidaat ooit. De Republikeinse achterban heeft simpelweg voor hem gekozen en niet voor Jeb Bush, Chris Christie, of Ted Cruz.

Dan zijn er nog de kleine relletjes. Zoals de speech die Donald’s vrouw Melanie op maandagavond gaf. Ze zou grote stukken van Michelle Obama’s speech acht jaar geleden hebben gekopieerd. Tja. Het zal best waar zijn en goed staat het zeker niet. Maar ik denk niet dat toekomstige historici hier aandacht aan zullen besteden. De grapjes over haar Oost-Europese accent zijn daarnaast hypocriet en niet bepaald chique.

De media hebben zichzelf wellicht in de voet geschoten door al maandenlang te speculeren op een spectaculaire conventie waar op het laatste moment nog een konijn uit de hoge hoed getoverd zou worden. Dat lijkt niet te gebeuren. Is de conventie dan toch pais en vree? Welnu, niet bepaald: de sfeer was wel zeker grimmig. Het openlijk dragen van wapens zal daar zeker aan bijgedragen hebben. Van eenheid binnen de partij is geen sprake. Het hele schouwstuk zet ernstige vraagtekens bij de huidige staat en de toekomst van de Republikeinse Partij. Dit alles mag echter zeker geen nieuws heten als je het afgelopen jaar de Amerikaanse verkiezingen hebt gevolgd.

Goed. Is er dan niets interessants te melden over deze beladen en wellicht historische conventie? Bovenstaande relletjes zijn binnen de grote kaders weinig meer dan niemandalletjes. We moeten in plaats daarvan kijken naar de lijnen langs welke conservatisme en de Republikeinse Partij in de Verenigde Staten zich zullen ontwikkelen en welk ijkpunt de conventie daarin inneemt. Ik denk dat een toekomstig historicus deez conventie in Cleveland als weinig meer dan een bevestiging ziet van wat Donald Trump het afgelopen jaar heeft bewaarheid. De belangrijkste vraag die deze conventie en alle gebeurtenissen eromheen oproept is of de Republikeinse Partij nu slechts tijdelijk – om wat voor reden dan ook – in de ban van Trump is of dat het Amerikaanse conservatisme de komende decennia gedefinieerd wordt door Trump. Zullen de Paul Ryans, Jeb Bushes en gebroeders Koch over vier of acht jaar weer het beleidsplatform van de Partij bepalen? Of wordt het conservatisme in de VS gekenmerkt door vasthouden aan de verzorgingsstaat (in de vorm van Medicaid, Social Security, en Medicare) en het terugdraaien van vrije handel?

Feit blijft dat, for better or for worse, de speeches op de Conventie tot nu toe geen enkel concreet beleidsvoorstel hebben gedaan om de vele problemen waar de VS mee kampen aan te pakken. Hoe voorspelbaar vorige edities wellicht ook waren, er was meer inhoud. Het valt te bezien hoe het conservatisme als gedachtegoed zich zal ontwikkelen en in hoeverre de Republikeinse Partij dat gedachtegoed zal uitdragen.