Er waren een miljoen, anderhalf miljoen mensen. De regen had ze eigenlijk moeten wegjagen maar God keek naar beneden en zei: ‘we laten het niet regenen tijdens jouw speech’. Net toen ik eraan begon voelde ik nog een paar spatjes maar dat was alles en ineens brak de zon brok door. Vlak nadat ik uitgesproken was gingen de sluizen open en kwam het met bakken naar beneden.

 

 

Als je ten overstaan van je eigen veiligheidsdienst en zonder een spoor van ironie kunt lopen beweren dat de Almachtige persoonlijk ingreep om van jouw feestje een succes te maken dan ben je dus gewoon gek. En terwijl The Donald in Langley sprak, gaf in het Witte Huis Press Secretary Sean Spicer het verzamelde journaille een veeg uit de pan en zei ze ter verantwoording te zullen roepen. De pers had namelijk gerapporteerd dat er tijdens de inauguratie slechts 250.000 mensen aanwezig waren geweest maar volgens Spicer waren dat leugens en hij sloeg zijn publiek om de oren met ‘alternatieve feiten’.

 

Reality Soap

In een wedstrijdje verpissen schreef de New York Times op 22 januari dat er bij de zaterdagse Women’s March in Washington wel drie keer meer mensen aanwezig waren geweest dan er vrijdag op The National Mall Trump de eed hadden zien afleggen. Ben benieuwd hoe lang het duurt voordat een journalist Trump uitdaagt publiekelijk zijn gulp open te doen om ons allen te tonen dat hij niet alleen de grootste is, maar ook de grootste heeft.

Begreep dat Trump overigens niet alleen van Golden Showers, maar ook van gouden gordijnen houdt en dat die inmiddels de Oval Office van smaakvolle grandeur voorzien. Laten we hopen dat Trump niet al te snel iets doet dat lijnrecht ingaat tegen de grondwet die hij zwoor te zullen verdedigen en daardoor vroegtijdig wordt afgezet, want dan missen we een paar hilarische jaren.

Na de Amerikaanse presidentsverkiezingen schreef ik nog dat we niet meteen in paniek moesten raken en eerst maar eens moesten afwachten hoe Trump zich als president zou gedragen. Zijn opvallend bescheiden overwinningsspeech was daarbij een hoopvol teken. Nu lijkt me in paniek raken nog steeds niet de juiste houding, maar geld zetten op een enigszins presidentiële Trump zou ik ook niet doen. Maar nu hij dan toch echt president is kunnen we er maar beter het beste van maken en zo hard mogelijk lachen om alle mogelijke manieren waarop deze narcist zichzelf voor paal weet te zetten. Zitten somberen heeft geen zin en over drie jaar en tien maanden zijn er alweer verkiezingen. Wat is het leven toch kort en wat gaat het snel voorbij.

Voor Netflix hoop ik overigens dat er straks nog wel iemand naar het vijfde seizoen van House of Cards gaat kijken, want van deze real life reality soap kan geen enkele scenarioschrijver het winnen.

 

 

Ewoud Jansen is op twitter te volgen via @ewoudjansen