In de tweede ronde van de Franse presidentsverkiezingen staat de Franse kiezer voor een keuze die bestaat uit twee opties die lijnrecht tegenover elkaar staan. Aan de ene kant het protectionistische beleid van Marine le Pen en aan de andere kant de op globalisering en Europa gerichte kandidaat Emmanuel Macron. Alhoewel Macron tot op zekere hoogte een bindende factor is tussen links en rechts, zal deze tweestrijd weinig ruimte bieden voor nuances.

Niets is onmogelijk, maar zoals het zich nu laat aanzien is Emmanuel Macron de gedoodverfde aanstaande president van Frankrijk. Zelfs in eerste ronde wist hij al meer stemmen te krijgen dan Le Pen. Met de steun van bijna alle andere presidentskandidaten op zak, lijkt hem de overwinning in de tweede ronde niet meer te kunnen ontgaan.

Allereerst is het een prachtig signaal dat ook in Frankrijk het rechts-populisme tegen een nederlaag aan lijkt te lopen. Na de Brexit en de verkiezing van Trump in de VS, vreesden velen voor de verkiezingen in Europa dit jaar. Maar alhoewel het rechts-populisme een grote aanhang heeft, zijn er tot nu toe geen duidelijke overwinningen geweest. Wilders en zijn bondgenoten komen niet aan de knoppen te zitten. EU-lidstaten op het vasteland, krijgen regeringen die stabiliteit en continuïteit waarborgen maar tegelijkertijd wel economisch durven te hervormen.

Ook is de overwinning van Macron, zoals ik eerder op deze website schreef, in veel opzichten precies wat Frankrijk nodig heeft. Een hervormer die het staatsverslaafde Frankrijk, voor zover dat parlementair mogelijk is, zal vernieuwen en saneren. Ook voor veel andere Europese landen is het goed nieuws.

Maar met zijn aanstaande rol als president komt er ook een enorme verantwoordelijkheid te rusten op de schouders van de pas 39-jarige Macron. Critici wijzen erop dat zijn liberale beleid er uiteindelijk juist toe zal leiden dat Marine Le Pen, of er dan maar ook de scepter zwaait bij FN, bij de volgende verkiezingen alsnog een grote overwinning zal boeken. De ontevreden burgers verdwijnen niet met het kiezen van een optimistische president. Integendeel.

En dus zal Macron ook en vooral de president van Le Pen-stemmers moeten zijn. Hij heeft de capaciteiten ervoor, Macron is een verbinder. Maar door de ‘iedereen tegen Le Pen’-strategie die nu door bijna heel de Franse politiek gehanteerd wordt, zal de polarisatie niet afnemen. Direct na zijn benoeming zal Macron dus alles in het werk moeten stellen om juist deze groep kiezers te laten zien dat een open en liberale economie juist voor hen voordelig is. En dat is misschien wel zijn moeilijkste maar wel de belangrijkste opgave.

 

Afbeelding: Wikimedia Commons