De eerder dit jaar gekozen Franse president Emmanuel Macron schepte bij zijn aantreden hoge verwachtingen. Een jonge, charismatische liberaal die met zijn politieke beweging de Franse politiek eens flink op zou schudden. Inmiddels heeft zijn partij de touwtjes in Frankrijk stevig in handen, maar lijkt er qua politiek weinig te veranderen. Is er nog hoop op verbetering?

De oude politieke garde is bijna volledig weggevaagd in Frankrijk. En Marche bezit een absolute meerderheid in het parlement. Maar verreweg de meeste van de parlementariërs hebben nog geen enkele politieke ervaring. Dat kan op zichzelf natuurlijk een goede eigenschap zijn: onbevangenheid is een zeldzaamheid in de politiek.

Maar vooralsnog lijkt Macron vooral als alleenheerser te werk te gaan. Niet alleen in zijn beleid, maar ook binnen de partij. Tekenend daarvoor was de manier waarop En Marche een nieuwe partijvoorzitter koos dit weekend: het werd de door Macron zelf voorgedragen  Christophe Castaner. Tegenkandidaten waren er niet. Het was slikken of stikken voor de leden.

Het zorgt voor onvrede in de partij die zo enthousiast begon. Maar nu valt het vooral te hopen dat En Marche niet vervalt in LPF-toestanden. Wanneer een club in extreem korte tijd zo groot wordt, is het bijna onvermijdelijk dat er onenigheid, frictie en chaos ontstaat. Dit maakt de autoritaire stijl van Macron ook wel weer begrijpelijk: hij moet de kikkers immers in de kruiwagen houden. Maar hierdoor verandert hij wel in datgene wat hij bestreed in de campagne: oude politiek, achterkamertjes en gecentreerde macht.

Het valt te hopen dat Macron en zijn partijgenoten het tij snel weten te keren. Als geen andere president heeft Macron de verantwoordelijkheid om te laten zien hoe het beter kan. Dit jaar werd het rechts-populisme zogezegd verslagen, maar wanneer Macron faalt zal nu de hele politiek in Frankrijk falen. Het vertrouwen in de Franse politiek is extreem laag, net als de opkomst bij de verkiezingen waarbij Macron gekozen werd. Hij zal dus niet alleen moeten consolideren, maar ook de kiezers die zijn weggelopen van de politiek weer aanspreken. En daarvoor is vernieuwing nodig. Vernieuwing die Macron heeft beloofd, maar die vooralsnog uitblijft.

Als dat zo blijft zullen het wantrouwen en het cynisme verder toenemen en kan niemand garanderen dat Frankrijk alsnog kiest voor een ultrarechtse kandidaat. De blijdschap na Macrons verkiezing was groot bij velen, maar men moet niet vergeten hoe broos de winst feitelijk is. Werk aan de winkel dus voor Macron. En Marche, in hemelsnaam, en marche!

 

 

Afbeelding: Wikimedia Commons