Op dit moment heeft het er alle schijn van dat de Franse presidentsverkiezingen gaan uitdraaien op een tweestrijd tussen Marine le Pen van het Front National en de jonge Emmanuel Macron. Lange tijd leek het erop dat de conservatieve Fillon een serieuze gooi ging doen naar de opvolging van huidig president Hollande, maar alhoewel hij nog altijd meedoet lijkt zijn strijd door schandalen over mogelijke corruptie reeds gestreden.

In de wetenschap dat de kandidaat van het Front National in de tweede ronde vrijwel kansloos is doordat linkse en gematigde kiezers automatisch op haar tegenstander stemmen, lijkt de kans nu groot dat Macron de volgende president van Frankrijk wordt. En dat is goed nieuws.

Met socialisten aan de ene kant en conservatieven aan de andere kant, is het Franse politieke landschap behoorlijk gepolariseerd. De aanwezigheid van het Front National verzacht die polarisatie op zijn zachtst gezegd niet, maar dan op de culturele as. Een middenpartij met gematigde standpunten die links en rechts kan verbinden, is waar Frankrijk schreeuwend behoefte aan heeft. En in de persoon van Macron wordt die behoefte nu vervuld.

Macron laat een optimistisch geluid horen. In een tijd waarin Frankrijk meer dan eens is getroffen door terroristische aanslagen, is dat harder nodig dan ooit. Bovendien durft hij uitgesproken pro-Europees te zijn. Wat dat betreft staat er bij de verkiezingen straks extra veel op het spel wanneer Macron moet strijden tegen de anti EU-retoriek van Marine le Pen. Je zou de verkiezingen in zekere zin kunnen beschouwen als een Frans referendum over de Europese Unie.

Wat de komst van Macron ook zo welkom maakt, is dat Frankrijk dringend behoefte heeft aan hervormingen. Een man als Fillon, die zichzelf spiegelt aan de voormalige Britse premier Thatcher, had dit op de economische as ook geprobeerd. Hij zou met name de vakbonden, die in Frankrijk ontzaglijk veel macht hebben, harder hebben aangepakt. Maar aan Fillon kleven zoals gezegd teveel schandalen om nog een serieuze kans op de overwinning te maken.

Macron is nog van redelijk onbesproken gedrag, is jong, charismatisch en hervormend. Na jaren van oudere en bovendien conservatieve presidenten, breekt er voor Frankrijk wellicht een progressieve maar redelijke tijd aan waarin wordt afgerekend met de oplopende polarisatie aan zowel de linker als de rechterzijde.  En Marche!

Afbeelding: Wikimedia Commons