De positie die Europa inneemt in het Israëlisch-Palestijns conflict wakkert niet alleen terrorisme aan, het brengt ook de enige optie op een verre vrede verder in gevaar. En dat voor een conflict dat door veel linkse politici wordt gezien als nog explosiever dan de huidige islamitische burgeroorlogen. De cadeautjespolitiek richting de Palestijnen is niet alleen kostbaar, het is ook nog eens zeer contraproductief.

Er is een klein landje in het Midden-Oosten, met zo’n 6 miljoen inwoners, dat een onevenredig groot aandeel levert in de vooruitgang van de wereld. Een paar voorbeelden: op dit moment brengt het met het unieke dripping system een halt toe aan de opmars van de Sahara woestijn in Afrika. Wetenschappelijke ontdekkingen maken grote stappen op medisch gebied, met zich nu snel opeen stapelende doorbraken in het gevecht tegen kanker en diabetes. Het land is dé voorloper op het gebied van ICT. Amerikaanse bedrijven loeren in dit land op startups en zijn bereid daar grof geld voor neer te tellen. Het land was het tweede ter wereld met een vrouw als premier (Golda Meir, het eerste land was Sri Lanka).

U raadt het, dat land is Israël. In Israël gaan vrouwen het leger in en krijgen Palestijnse homo’s uit de Westbank asiel omdat ze in hun eigen regio hun leven niet veilig zijn. De Gay Pride Parade in Tel Aviv is wereldwijd een fenomeen. Cultuur staat hoog in het vaandel: beeldend kunstenaars, design en dansgroepen als de Batsheba Dance Company oogsten mondiaal lof. Dit is een land waarin de mensen voldoende gochme (goochem) hebben om de woestijn tot bloei te brengen. Een cliché, ja. Maar anno 2016 meer dan ooit waar. Het duurste exportproduct? Geen goud of diamanten, maar tomatenzaadjes die in extreme klimatologische omstandigheden kunnen gedijen. Ze zijn het agrarische goud van de wereld; ze leveren in kilo’s meer geld op dan edelmetaal.

Rule of law

Dit land streeft qua innovatie en ‘out of the box’-thinking de Europese landen voorbij. Niet voor niets ging Neelie Kroes er kortgeleden een kijkje nemen. Minderheden kunnen hier in alle vrijheid gebruik maken van de vrijheid van godsdienst. Vrijheid van meningsuiting blijkt uit de vaak niet misselijke opinieartikelen in kranten als Ha’aretz, waarin stukken worden gepubliceerd die NRC links voorbij streven (op zich al knap). Ook is dit een land met een ultieme rule of law; waarin het Hooggerechtshof onafhankelijk het hoogste woord heeft, zodat het voormalig premiers (Olmert) en presidenten (Katsav) het gevang kan insturen.

U weet wel, die wereld waar soennieten tegen sjiieten vechten, waar Yezidi’s worden verkracht en etnisch gezuiverd, die wereld die al vijfhonderd jaar niets essentieels heeft geleverd aan de mensheid

Bovenstaande is slechts een greep uit de bijdrage die dit land levert aan de wereld. Deze eigenschappen bij elkaar optellend, zou je denken dat het op onze ultieme steun zou kunnen rekenen, zeker in acht genomen dat het in een barbaarse omgeving ligt. Je zou bijna denken dat dit het enige land is dat in aanmerking zou kunnen komen voor lidmaatschap van de EU; niet Turkije of Oekraïne. Laten we het over Griekenland maar even niet hebben. Het was ooit een voorstel van oud-politici om Israel bij de EU te betrekken. Die uitspraken liggen nu onder een diepe laag stof. Liever kijken we naar landen, zelfs in ons eigen werelddeel, die de wereld veel minder te bieden hebben, zoals bovengenoemde.

Hoe zou die categorische uitsluiting nu komen? Wel, een van de redenen is een zeer succesvolle anti-Israëlische beweging die wordt gevoed door de Arabische wereld. U weet wel, die wereld waar soennieten tegen sjiieten vechten, waar Yezidi’s worden verkracht en etnisch gezuiverd, waar christenen moeten vrezen voor hun leven, die regio die al vijfhonderd jaar niets essentieels heeft bijgedragen aan de mensheid.

Achterblijven in intellectuele ontwikkeling

O, wacht. Er is natuurlijk olie; dat goedje dat in deze achterlijke staten vrijwel gratis uit de grond wordt gehaald; de delfstof die de halve wereld kan opkopen en omkopen, die de wereld ervan weerhoudt om de islamitische landen te wijzen op alle mensenrechtenschendingen, op hun achterblijven in intellectuele ontwikkeling, op hun gebrek aan rule of law, op hun verantwoordelijkheid om nu eindelijk onderling eens tot een vergelijk te komen en elkaar ruimte van leven te gunnen. En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Verreweg het grootste deel van de islamitische wereld is een door religie en etnische stammenstrijd verdeelde intellectuele woestenij

Heeft u zich ooit afgevraagd waar de islamitische wereld zou zijn als er géén olie in haar grond had gezeten? En wat voor bijdrage zij dán aan de wereld zou hebben geleverd? Die olielanden zouden zichzelf dan in ieder geval opnieuw hebben moeten uitvinden of ze waren waarschijnlijk net zo’n groot achterstandsgebied geworden als de Saraha en sub-Saharaans Afrika. Had de wereld zich dan ook zo de wet voor laten schrijven als nu? Verreweg het grootste deel van de islamitische wereld is een door religie en etnische stammenstrijd verdeelde intellectuele woestenij. Om over het gebrek aan dat door de Westerse wereld zo hoog verheven goed, democratie, nog maar te zwijgen. Maar wat de islamitische wereld over die o zo verdorven Joodse staat vindt, vindt tegen alle logica in, in Europa vruchtbare bodem.

Europa heeft zichzelf uitgeleverd

Is Israël Utopia? Nee. Integendeel. Het land kampt met enorme interne problemen: religieuzen tegenover seculieren, Joden met een Europese traditie tegenover Joden met een Arabische traditie, en dan zijn er de tegenstellingen tussen 20% van de bevolking (Arabisch) tegenover 80% (Joden), arm tegenover rijk. Ga er maar aan staan, met de constante druk van een vijandige regio die je het liefst van de kaart ziet verdwijnen. En nee, ‘de bezetting’, wat in werkelijkheid niets meer is dan de militaire macht over een betwist gebied dat zonder die macht waarschijnlijk allang al in handen was gevallen van islamitische religekkies, helpt qua imago ook niet. Maar het zou tenminste in Europa moeten kunnen rekenen op meer loyaliteit en vriendschappelijkheid dan dat het werelddeel met toch al zo’n beladen geschiedenis, al jaren laat zien. Europa heeft zichzelf uitgeleverd aan de islamitische wereld.

Hoeveel politici in het Europees parlement  en ‘wetenschappers’ hebben de huidige chaos in het Midden-Oosten niet mede geweten aan Israël? Terwijl Israel niets, nakkes, nada te maken heeft met de genocide die nu gaande is vlak over de grens?

Een voorbeeld, even los van het Israëlisch-Palestijns conflict: waar zijn de Europese protesten tegen het feit dat puissant rijke Arabische staten als Saoedi-Arabië, de VAE en Qatar geen enkele Syrische bloedbroedervluchtelingen opnemen? Wat doet Europa daarentegen? Het zet Israël steeds verder onder druk, bijvoorbeeld door het labellen van producten uit de Westbank. Doet Europa dat met producten uit andere betwiste of bezette gebieden? Nee. En die lijst is oneindig. Eén van de gevolgen: Israëlische bedrijven trekken zich terug, met dramatische consequenties. De tienduizenden Palestijnse werknemers van bedrijven als Sodastream komen zonder werk te zitten en moeten weer aan de spreekwoordelijke tiet bij de corrupte Palestijnse Autoriteit. De Autoriteit die liever voor eigen politiek gewin gaat dan te kijken naar het welzijn van haar bevolking, want zo corrupt is ze. Dat even los gezien van de enorme financiële injecties die de Palestijnen krijgen via de UNWRA waarover ik in het tweede deel van dit drieluik schreef. Europa bedrijft, om de islamitische wereld te vriend te houden (wat toch al niet erg goed lukt, zie Turkije), ten opzichte van het Israëlisch-Palestijnse conflict contraproductieve, corrupte, onkundige en vooringenomen symboolpolitiek. Hoeveel politici in het Europees parlement  en ‘wetenschappers’ hebben de huidige chaos in het Midden-Oosten niet mede geweten aan Israël? Terwijl Israel niets, nakkes, nada te maken heeft met de genocide die nu gaande is vlak over de grens?

Normen en waarden uit handen gegeven

In plaats van een oplossing te zoeken en proactief te werken aan positieve ontwikkelingen, doet Europa het tegenovergestelde. Bij gebrek aan macht om voor de grote, echt bedreigende situaties in het Midden Oosten een modus vivendi te vinden, concentreert het zich wederom op het Israelisch-Palestijnse conflict. Deze week nog besloot Europa 252 miljoen euro vrij te maken voor de Palestijnse Autoriteit, zonder daar ook maar één eis tegenover te stellen. De Palestijnse Autoriteit, u weet wel, die club die terroristen in Israëlische gevangenissen tot wel 2500 euro per maand uitkeert als Wiedergutmachung voor hun ‘heldendaad’, terwijl de Palestijnse bevolking zucht onder ongelijkheid. De Palestijnse Autoriteit die allang al geen mandaat meer heeft, want de laatste verkiezingen dateren uit 2007. De PA, die nu weer vriendjes probeert te worden met het terroristische Hamas.

Welke Europeaan maakt zich nog druk om de verdrijving van de Amerikaanse indianen? Of het lot van de Aboriginals in Australië? Of dat van de Maori’s in Nieuw Zeeland?

Europa heeft al lang en breed de loyaliteit aan eigen normen en waarden uit handen gegeven. Het houdt die hypocriete houding alleen ten opzichte van Israël in stand. Het zwijgt in alle toonaarden. De Palestijnse Autoriteit wordt door Europa niet tot de orde geroepen als het gaat om uitspraken van Abbas, die de plegers van steekpartijen verheft tot helden. De Palestijnse Autoriteit die overal mee wegkomt, bijvoorbeeld met het niet nemen van verantwoordelijkheid voor het falen van de vredesbesprekingen, voor de enorme corruptie, voor de weigering een goed ambtelijk systeem op te zetten zodat ‘Palestina’, áls het ooit onafhankelijk wordt, daadwerkelijk in staat is om een land te zijn dat geregeerd kan worden – en dan heb ik het nog niet eens over democratisch regeren.

Hypocrisie ten top

Even los van het feit dat elke Jood 2000 jaar lang heeft gebeden om terugkeer naar Jeruzalem, welke Europeaan maakt zich nog druk om de verdrijving van de Amerikaanse indianen? Of het lot van de Aboriginals in Australië? Of dat van de Maori’s in Nieuw Zeeland? Zien wij dat niet allemaal inmiddels als ‘interne aangelegenheden’ van een autonome staat? En is de factor tijd niet het enige dat daartussen zit? Terwijl juist de Joden níet zijn overgegaan tot massale massaslachtingen van de ‘inheemse’ bevolking en nog steeds zoeken naar een vorm van vreedzame co-existentie. Het is de hypocrisie ten top.

Israel neemt Europa aangaande het vredesproces al lang niet meer serieus

Met deze hypocriete en irrationele houding vervreemdt Europa zich van Israël, terwijl het zo’n grote rol had kunnen spelen. Israël neemt Europa aangaande het vredesproces allang niet meer serieus. Het ziet hoe Nederland nu onder de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Koenders het voortouw neemt in de invoering van labelling. Het ziet hoe de BDS-beweging (de door Arabische landen financieel gespekte lobbybeweging Boycott-Divest-Sanctions tegen Israël – en geen enkel ander land) aan invloed wint in Brussel en Israël daar meer en meer wordt bestempeld als paria van de wereld in plaats van het de plek te geven die het daadwerkelijk verdient. Het ziet ook hoe dat zogenaamd ontwikkelde Zweden, waartegen zo veel west-Europese landen opkijken, voor Joden onleefbaar aan het worden is. De enige landen die leidinggevende West-Europese landen in Europees verband nog niet kunnen overtuigen zijn, hoe cynisch, de Oost-Europese. Maar voor hen gelden veel belangrijker problemen dan alleen het Israëlisch-Palestijnse.

Koppel voorwaarden aan de cadeautjes

Wat Europa moet doen om daadwerkelijk een rol te blijven spelen in dat conflict? Geen cadeautjes meer uitdelen aan de Palestijnen zonder er iets voor terug te vragen. Zoals gezegd: Europa wordt door Israël in politiek opzicht voor wat betreft het vredesproces allang niet meer serieus genomen. Het luistert alleen nog naar Amerika en investeert intussen economisch als een dolle in Rusland, India en China. Met succes. Wil Europa weer een serieuze rol spelen, dan zal het aan ieder douceurtje aan de Palestijnen harde eisen moeten stellen: stop met de hate speech waaraan de PA lustig meedoet, stop met corruptie, laat de PA stoppen met het voortdurend ‘nee’ zeggen tegen alle vredesvoorstellen die op tafel komen. Europa zal de Palestijnen er nu met de haren bij moeten slepen, wil het nog enige rol van betekenis willen spelen. Net zoals de Amerikanen doen ten opzichte van Israël. Er gaat geen gelegenheid voorbij dat de Amerikanen eisen stellen, daar is het: voor wat, hoort wat. Ik heb tijdens een bezoek aan het State Department met eigen ogen en oren gezien en gehoord hoe dat werkt.

Europa verwent het ene kind, en verwaarloost het andere

Europa heeft historisch gezien meer invloed op de Palestijnen. Maar gratis cadeautjes? In de psychologie telt: verwaarlozing van een kind is net zo erg als het kind verwennen. Het heeft dezelfde desastreuze gevolgen. En dat verwennen is wat Europa nu doet ten opzichte van de Palestijnen. Terwijl het dat andere kind, Israël, verwaarloost. Gaat het door op deze weg, dan zullen de consequenties desastreus zijn. De weg waarop Europa zich nu begeeft is dom, dom, dom. Erger nog, het is abject en geeft blijk van geen enkel diepgaand inzicht in dit conflict. En Nederland doet daar inmiddels al net zo dom aan mee.

Dit artikel is onderdeel van een drieluik. Lees ook de eerdere twee afleveringen:

De vluchtelingencrisis: waar blijven de Palestijnen?

Tijd om de VN om te dopen tot de Verenigde Naties tegen Israël