In de eerste ronde van de parlementsverkiezingen in Frankrijk werd het al duidelijk, maar na gisteren is het definitief: de nieuwe partij van president Macron heeft vanaf nu de absolute meerderheid in de volksvertegenwoordiging. De oude politieke garde heeft gigantische klappen gekregen. Ook het Front National wist opnieuw niet door te breken.

Socialistische politici beklaagden zich over de nieuwe politieke constellatie. Begrijpelijk tot op zekere hoogte: de partij van voormalig president Hollande verloor bijna al haar zetels dus de druiven zijn zuur. Maar een van de kritiekpunten uit het socialistische kamp is dat de absolute meerderheid voor Macron betekent dat de democratie in gevaar is. Er zou geen ruimte meer zijn voor debat.

En dat is op zichzelf een terecht punt. Macron kan zonder al te veel tegenspraak en serieuze oppositie al zijn plannen door het parlement loodsen. Een situatie die vaak voorkomt in landen met een kiesstelsel waarbij één of twee partijen komen bovendrijven met een absolute meerderheid. Dit is weer het gevolg van het districtenstelsel. Het parlement is effectief, maar niet representatief.

De situatie is dus vooral ontstaan door het kiessysteem dat al jaren wordt gehanteerd in Frankrijk. En dat maakt dat de klachten van de politieke elite vooral krokodillentranen zijn. De afgelopen jaren waren de socialisten aan de macht, maar zij hebben geen enkele keer een poging ondernomen om het systeem te veranderen. Waarom zouden ze ook? De PS en de rechtse UMP hebben er zelf jarenlang van geprofiteerd. De meerderheid die Macron heeft vergaard, is wel héél extreem maar er zijn vaker presidenten geweest met een meerderheid in het parlement. Toen was het geen probleem voor de PS en de UMP.

En ten opzichte van die oude situaties is de nieuwe constellatie wellicht wel een vooruitgang. Een rechtse president met een rechts parlement of een linkse president met een links parlement, is voorspelbaar. In de partij van Macron zijn links en rechts verenigd. Ook in de ministersploeg is dat te zien.

Voordat de oude politieke garde zich beklaagt over de in hun ogen oneerlijke situatie, zouden ze eerst op het eigen verleden moeten reflecteren. Dat verleden is per slot van rekening ook de reden dat zij door de Franse kiezer zo ongekend zijn afgestraft.

 

Afbeelding: Wikimedia Commons