Identity Politics als doorgeschoten politieke correctheid.

Vandaag werd ik gewezen op het bizarre artikel ‘North Korea proves your white male privilege is not universal’. In dit epistel betoogt ene La Sha, die zichzelf omschrijft als een revolutionaire en iemand die onderdrukkende ideologieën en systemen deconstrueert, een soort Anne Steijn zeg maar, dat Otto Warmbier stom is, want hij is wit.

Even voor de context: Otto Warmbier werd door Noord-Korea veroordeeld tot vijftien jaar dwangarbeid vanwege een poging een propagandavlag met de naam van de voormalige leider Kim Jong-il te stelen. Vorige week werd hij in comateuze toestand door Noord-Korea werd vrijgelaten, maar hij is nu overleden aan het hersenletsel dat hij in gevangenschap heeft opgelopen.

Natuurlijk is het niet slim om een vlag te stelen als je op bezoek bent in de meest gekke dictatuur op deze aarde, maar dat praat de draconische straf en de tragische dood van Warmbier niet goed. Maar La Sha heeft, naar goed intersectioneel gebruik, Schadefreude. Ze schrijft dat Warmbier geleerd heeft ‘that the shield his cis white male identity provides here in America is not teflon abroad.’ De domme actie om de Noord-Koreaanse vlag te stelen is volgens haar een studentikoze actie waar witte mannen het privilege op hebben. Zijn roekeloosheid is ‘an unfortunate side effect of being socialized first as a white boy, and then as a white man in this country.’

La Sha vervolgt:

The kind of arrogance bred by that kind of conditioning is pathogenic, causing its host to develop a subconscious yet no less obnoxious perception that the rules do not apply to him, or at least that their application is negotiable.

Dat Warmbier gearresteerd is en is overleden als gevolg van de mishandelingen in de gevangenis is volgens haar zijn eigen schuld, omdat hij als witte man geboren is:

What a mind-blowing moment it must be to realize after 21 years of being pedestaled by the world simply because your DNA coding produced the favorable phenotype that such favor is not absolute. What a bummer to realize that even the State Department with all its influence and power cannot assure your pardon. What a wake-up call it is to realize that your tears are met with indifference.

White male tears, daar hebben intersectionele feministen natuurlijk geen medelijden mee. De echte slachtoffers, dat zijn natuurlijk de zwarten in de Verenigde Staten, in eerste plaats natuurlijk de extreemlinkse activisten die hun rassenhaat tegen blanken op de Amerikaanse Joop mogen botvieren:

The hopeless fear Warmbier is now experiencing is my daily reality living in a country where white men like him are willfully oblivious to my suffering even as they are complicit in maintaining the power structures which ensure their supremacy at my expense. He is now an outsider at the mercy of a government unfazed by his cries for help. I get it.

Het duiveltje in mij hoopt dat de politie van Maleisië La Sha oppakt met gevaarlijke drugs in haar koffer. Zodat ik een leuke column kan schrijven over het progressief privilege dat nu ook rondhangt in Kuala Lumpur. Maar zo slecht en zo intens haatdragend ben ik gelukkig niet.