Na een campagne die maanden, of eigenlijk zelfs jaren, duurde is het vandaag eindelijk zover: de Franse kiezer mag naar de stembus voor de eerste ronde van de presidentsverkiezingen. Natuurlijk worden deze voor een groot gedeelte overschaduwd door de aanslag op een politieagent in Parijs eerder deze week. Een aantal kandidaten stopte zelfs een dag met campagne voeren.

Aan keuze zal het de Fransen zo op het eerste gezicht niet ontbreken. Alle politieke windrichtingen hebben een uitgesproken en opvallende kandidaat. Het is dan ook zelden zo spannend geweest. Niet alleen omdat de meest kansrijke kandidaten dicht bij elkaar liggen in de peilingen, maar ook omdat Frankrijk bij deze verkiezingen een duidelijke richting moet gaan kiezen. Links of rechts? Protectionisme of een open economie? Hervormen of stilstaan?

Vandaag zal in elk geval bekend worden welke twee kandidaten in de tweede ronde rechtstreeks tegen elkaar zullen strijden. Daardoor zullen we vermoedelijk vanavond al voorzichtige conclusies kunnen trekken over de einduitslag. Mocht Marine Le Pen doordringen tot de tweede ronde, waar het op dit moment naar uit ziet, dan zal zij volgens de peilingen in die tweede ronde tegen iedere andere kandidaat verliezen. Het is dan ook niet uitgesloten dat veel kiezers in de eerste ronde al strategisch gaan stemmen. En dan kan het alle kanten op.

Desondanks lijkt op dit moment nog altijd de liberale, EU-gezinde hervormer Emmanuel Macron de grote favoriet om over enkele weken het nieuwe staatshoofd van de Vijfde Franse Republiek te worden. Macron is niet links en niet rechts en kan daardoor al in de eerste ronde kiezers van alle flanken naar zich toe trekken. In de tweede ronde zal hij dan naar verwachting winnen van Marine Le Pen.

Toch is de eerder al afgeschreven Republikeinse kandidaat Fillon inmiddels ook niet helemaal kansloos meer. Op miraculeuze wijze keerde hij terug in de opiniepeilingen. Als hij zijn kiezers toch nog weet te motiveren, kan hij Macron nog uit de tweede ronde halen. Op economisch gebied is ook Fillon een hervormer, maar cultureel is hij uitermate conservatief. De socialistische kandidaat Hamon lijkt daarentegen nog altijd kansloos. De partijgenoot van zittend president Hollande beleefde geen goede campagne en de erfenis van zijn negatief beoordeelde voorganger kleeft zwaar aan hem. Zijn partij zal kiezers verliezen aan Macron, maar ook aan de extreemlinkse kandidaat Mélenchon. De crisis waarin centrumlinkse partijen in heel Europa verkeren, slaat ook Frankrijk niet over.

Het valt voor Frankrijk in elk geval te hopen dat de extremen op links en rechts het daadwerkelijk moeten afleggen tegen de redelijke kandidaten. Een extreemrechtse kandidaat als Le Pen en een extreemlinkse Trotskist als Mélenchon, zijn een gevaar voor de economie en de reputatie van het land. En juist omdat Frankrijk zo verdeeld is, kan een verbindende kandidaat als Macron er als een derde hond met het been vandoor gaan.