In de tweewekelijkse rubriek De Correspondent chat Jalta met Nederlanders in den vreemde. Waarom hebben ze Nederland achter zich gelaten? Welke lessen hebben ze geleerd in hun nieuwe thuisland? En heeft de emigratie ze gelukkiger gemaakt? Vandaag deel 11: Carlijn de Nijs (29) woont sinds vorig jaar in Brindisi, in Zuid-Italië. “De meeste mensen van onze leeftijd gaan hier ook niet naar de kerk. Maar ze gaan wel pas samenwonen als ze getrouwd zijn.”

Amsterdam, 11.07 uur
Brindisi, Italië, 11.07 uur

Je runt met je Italiaanse vriend Remo een Bed en Breakfast in Brindisi. Ben je voor hem naar Italië vertrokken?
“Inderdaad, een Grenzeloos Verliefd-verhaal… In dat programma zijn wij overigens ook te zien geweest. Ongeveer 4,5 jaar gelegen ging ik met een vriendin naar Italië. Zij had een tijdje Italiaans gestudeerd in Siena en wilde weer eens terug. We belandden in Brindisi – puur omdat er een goedkope vlucht was vanuit Eindhoven, waar wij allebei woonden. We hadden een B&B geboekt en de eigenaar zou ons komen ophalen. Op een gegeven moment, uiteraard te laat, kwam er een klein Italiaantje met een vriend een BMW uit rennen. Dat kleine Italiaantje was Remo.”

“Remo ging afgelopen winter met een vriend op vakantie. Wij allebei werden raar aangekeken”

“Remo ging afgelopen winter met een vriend op vakantie. Wij allebei werden raar aangekeken”

Wat gebeurde er toen?
“We gingen meteen met z’n vieren iets drinken. Mijn vriendin Rosanne kon een beetje Italiaans en dat was maar goed ook, want de twee jongens konden niet veel meer dan ‘I love you, you want to marry me?’ Dat was wel als grapje, maar ze vonden ons wel reuze interessant: twee blonde dames uit Holland. Die hadden ze nog niet veel gezien. Wij moesten alleen maar heel hard lachen de hele tijd. Het was niet echt liefde op het eerste gezicht hoor! Ze hebben ons vervolgens het hele weekend een beetje mee op sleeptouw genomen. Dat was erg gezellig!”

En van het één kwam het ander?
“Wij bleven maar drie nachtjes. Vervolgens gingen we weer naar huis en dachten we: ach, wat was dat hilarisch. Grappig weer eens, een vakantieliefde. Maar Remo en ik bleven contact houden. Toen ben ik in het najaar nog eens terug gegaan. Met een andere vriendin, want alleen vond ik toch een beetje eng.”

“Toen besloot ik dat we elkaar maar eens ‘alleen’ moesten zien”

Was je toen al verliefd?
“Echt verliefd, ik weet niet. Ik liet het niet echt toe ofzo. Want eigenlijk had ik er helemaal geen zin in, een liefde in het buitenland. Maar het weekend in september was weer gezellig en toen besloot ik dat we elkaar maar eens ‘alleen’ moesten zien. Zonder back-up van vriendinnen. Helaas gingen er die winter geen vluchten tussen Eindhoven en Brindisi en dus spraken we af in Florence. Het bleef erg spannend, want eigenlijk had ik hem pas twee keer gezien. Je kent elkaar totaal niet. Zeker omdat je elkaars taal niet spreekt. Maar dat was weer een heel leuk weekend. We sproken die winter nog een paar keer af in Milaan en Venetië. Na de zomer was het echt ‘aan’ en ben ik drie weken Italiaans gaan studeren in Brindisi.”

Er was nooit sprake van dat hij naar Nederland zou komen?
“Daar hebben we het eigenlijk nooit over gehad. Remo heeft hier een eigen bedrijf én een B&B. En een Italiaantje aan de rookworst om half zes… Nee, dat leek me niks voor hem…”

Jij had hier werk, vrienden, familie – was het een moeilijke stap? Of overwint de liefde alles?
“Ik heb het nooit gezien als ‘een moeilijke stap’ of ‘een grote stap’. Het was gewoon ‘een volgende stap’. Op een gegeven moment werkte ik vier dagen in Nederland en was ik in het weekend hier in Brindisi. Dat sloeg nergens meer op. Ik dacht: ach, ik ga het gewoon proberen. Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Er is meer in het leven dan alleen liefde. Ik denk niet dat liefde alles overwint, maar het helpt wel een hoop.”

En je bespaarde met je emigratie op de wekelijkse vliegkosten.
“Ja ook dat! Al vloog ik met Ryanair. Normaal gaf ik ook wel 80 euro uit in het weekend. Nu ging dat naar tickets. Want hier in Brindisi betaalde Remo alles. Ouderwets, maar ik mocht echt niets betalen!”

Hoe was de eerste tijd in Italië? Moest je erg wennen?
“Ik kwam hier in de zomer en ging meteen aan de slag met de B&B. We zaten bijna de hele zomer vol, dus ja: dat was wennen. Ik ging van een negen-tot-vijfbaan naar drukke en wisselende werkdagen. Iedere dag is anders: studio’s klaarmaken, boekingen beheren, administratie, gasten verwelkomen, tips geven, kleine problemen oplossen… Ik moest er enorm aan wennen, maar vond het wel meteen erg leuk!”

En Italië als land? De omgang, de cultuur?
“Oei. Ja, je denkt ‘nou, Europa, dat zal niet zoveel verschillen’. Nou, wel dus. Vooral hier in het zuiden is alles echt nog wat ouderwets. Dat merk je bijvoorbeeld met stelletjes. Remo ging afgelopen winter met een vriend op vakantie. Wij allebei werden raar aangekeken: dat we toch zonder elkaar op vakantie gingen! Of ik dat niet raar vond of bang was dat hij er met iemand anders vandoor zou gaan… Ik ben voor Nederlandse begrippen al vrij nuchter, dus hier ben ik extreem anders dan de vrouwen van mijn leeftijd.”

“Er zijn weleens mensen bij me op bezoek en die zeggen dan: oh Carlijn, ze kijken allemaal naar je”

Je woonde in Nederland in het katholieke zuiden, dus de cultuur was je enigszins bekend? Of was dat onvergelijkbaar?
“Ik ben van huis uit wel katholiek, maar daar merkte ik in Nederland niet zoveel van. Wij gingen nooit naar de kerk. En trouwens: hier gaan de meeste mensen van onze leeftijd ook niet naar de kerk. Maar ze gaan wel pas samenwonen als ze getrouwd zijn en laten hun kinderen dopen – ook als ze nooit naar de kerk gaan.”

‘Mijn emigreertip? Gewoon doen en proberen!’

‘Mijn emigreertip? Gewoon doen en proberen!’

Je woont er nu anderhalf jaar. Heb je het gevoel dat je al helemaal bent geïntegreerd en wordt geaccepteerd door de lokale bevolking?
“Er zijn weleens mensen bij me op bezoek en die zeggen dan: ‘oh Carlijn, ze kijken allemaal naar je’. Ik val nu eenmaal op hier: lang en blond. Hier in het oude centrum kennen de meeste mensen me wel, maar mensen die me niet kennen, kijken wel. In het begin vond ik dat ongemakkelijk, maar nu heb ik me er bij neergelegd. Het zal nooit veranderen: over twintig jaar zie ik er nog steeds anders uit dan de rest. Ik durf niet te zeggen dat ik helemaal geïntegreerd ben. Het grootste deel van ons sociale leven bestaat uit onze gasten, en de meeste van hen zijn niet Italiaans. Remo is ook vrij modern voor een Italiaan. Dus ik zit niet nog niet volledig in die Italiaanse cultuur. Maar dat komt nog wel. Ik kan nu in ieder geval bijna alles verstaan en al genoeg praten. Dat scheelt alles!”

Mis je Nederland?
“Ik mis vooral mijn vriendinnen. En mijn familie ook wel, maar die zie ik nu bijna even vaak als toen ik nog in Nederland woonde. Ik kom er nog iedere drie maanden, dus het voelt ook niet echt als missen. Nederland voelt ook dichtbij. Als ik morgen even naar iemand toe zou willen, dan kan dat.”

“In Nederland kan je nooit zomaar afspreken met iemand. Altijd eerst de agenda’s erbij”

Vallen je nu andere dingen op dan vroeger in de Nederlandse samenleving?
“Jaaaaa! Dat Nederland zo braaf is en zo goed georganiseerd. Remo verbaast zich erover dat je in Nederland producten online kan bestellen en dan twee weken later mag betalen. ‘En als je dan niet betaalt?’ vraagt hij dan. ‘Ja, uh… dat doet iedereen hoor.’ Hij weer: ‘Ja, maar dat kun je dan toch niet doen?’ Als ik in Nederland ben, valt het me nu ook op hoe goed de wegen zijn. Hoe veilig iedereen rijdt. Soms kom hier ik beneden en dan staat achter me een auto letterlijk tegen mijn bumper en voor me heb ik dan twee centimeter. Hier rijdt iedereen nog als ze hebben gedronken. En zijn ze allemaal aan het bellen en whatsappen. Ik zeg altijd tegen gasten: let op, de verkeersregels zijn hier meer suggesties. Als jij van rechts komt, maar die van links was eerst, dan kan het goed zijn dat die ander voorrang neemt.”

Wat kunnen Nederlanders leren van Italianen?
“Nederlanders mogen wat minder van het plannen zijn, vind ik. Je kan in Nederland amper voor dezelfde avond nog wat afspreken met iemand. Je moet altijd agenda’s bij elkaar leggen en dan wordt het vaak pas over een week of twee. Remo kwam eens om 20.00 uur thuis van zijn werk. Hij zei dat hij wat mensen had uitgenodigd voor een barbecue. Ik raakte meteen in paniek, en helemaal toen hij meedeelde dat er vijftien á twintig man zou komen. Maar hier kan dat allemaal: Remo haalde wat vlees, iedereen neemt wat wijn mee, ik haalde een zak sla en gooide die in een kom, en klaar. Het hoeft allemaal niet zo moeilijk. Dus wat meer relax zijn, dat is ook beter voor Nederlanders.”

De boulevard van Brindisi

De boulevard van Brindisi

Wat kunnen Italianen leren van Nederlanders?
“Ook een hele boel, hoor! Wat meer open minded zijn, niet zo dramatisch doen, op tijd komen, afspraken nakomen, doen wat je belooft. Zie je wel: nog niet zo geïntegreerd, haha.”

Zie je jullie ooit nog in Nederland wonen?
“Ik zeg nooit nooit. Voorlopig niet hoor, we hebben het hier reuze naar ons zin.”

Heb je tips voor Nederlanders die denken aan emigreren?
“Als je in mijn schoenen staat: geen kinderen, (nog) geen koophuis: gewoon doen en proberen! Niet te zwaar aan tillen, ervan genieten, alles op je af laten komen. Ik vind het altijd grappig al dat commentaar op programma’s als Ik vertrek en Grenzeloos Verliefd. Dan lees je dingen als: ‘Zo onvoorbereid, ze spreken de taal niet, bla bla bla.’ Maar zij doen het wel! En meestal komt het ook nog eens allemaal goed!”

Wat vonden je ouders van je emigratie?
“Een van de belangrijkste pijlers uit mijn opvoeding was zelfstandigheid. Mijn moeder wilde niet dat haar vader haar ‘weg gaf’ in de kerk, ook al was dat traditie. Ze zei: ‘Ik woon al tien jaar op mezelf en ben niemands eigendom’. Haha. Toen ik vertelde over mijn emigratieplannen, vroegen ze mij: ‘Wat nou als wij dat heel erg vinden?’ Ik antwoordde: ‘Dat zou ik heel vervelend voor jullie vinden, maar ik zou toch gaan.’ Hun antwoord: ‘Goed zo!’”

Heeft de emigratie je gelukkiger gemaakt?
“Ik word nu geacht te zeggen: Ik ben met de liefde van mijn leven, dus JA. Haha. Ik was al heel gelukkig, maar nu wel nog gelukkiger ja!”